14 C
Prizren
E diel, 5 Prill, 2026
Home Blog Page 5981

Jep dorëheqje prokurori i Prokurorisë Themelore në Prizren, Sefer Morina

0

Prokurori i Prokurorisë Themelore në Prizren, Sefer Morina, të hënën, ka dhënë dorëheqje nga pozita e Prokurorit të Shtetit, për arsye personale dhe shëndetësore.

“Betimi për Drejtësi” ka provuar të kontaktojë me prokurorin Morina, por i njëjti nuk ka qenë i qasshëm.

Kryeprokurori i Prokurorisë në fjalë, Admir Shala, i kontaktuar nga “Betimi për Drejtësi” ka konfirmuar se prokurori i lartpërmendur ka paraqitur dorëheqjen.

“Prokurori Sefer Morina ka dhënë dorëheqje për shkaqe personale dhe shëndetësore” ka thënë Shala.

Ndryshe, Morina ishte prokuror në Departamentin e Krimeve të Rënda.

Fatmir Limaj padit shtetin, refuzon ofertën për dëmshpërblim nga KGJK

0

Ish-komandant “Çeliku”, Fatmir Limaj, ka refuzuar ofertën e Këshillit Gjyqësor të Kosovës për dëmshpërblimin e kërkuar për rastin e njohur si rasti “Kleçka”.

Oferta e Komisionit për Kompensim të dëmit të KGJK-së në vlerë rreth 7 mijë e 305 euro është cilësuar si ofertë simbolike nga ana e Limajt dhe i njëjti ka paralajmëruar padi në Gjykatën Themelore në Prishtinë për kompensim të dëmit.

Refuzimi i ofertës nga ana e Limajt ka ardhur, pasi shuma e ofruar nga KGJK, nuk arrinte as 1 përqindëshin nga shuma prej 7 milionë që kishte kërkuar.

Mbrojtësi i Limajt, avokati Tahir Rrecaj, ka konfirmuar për “Arbresh.info” se Limaj nuk e pranoi ofertën e KGJK-së, dhe ai paralajmëroi se më së largu javën e ardhshme do t’a dorëzoj padinë në Gjykatën Themelore në Prishtinë.

“Nuk jemi pajtuar me ofertën për kompensimin e dëmit. Oferta e KGJK-së ishte simbolike, besoj që javën e ardhshme do t’a dorëzoj padinë në Gjykatë”, është shprehur Rrecaj për “Arbresh. Info”.

Refuzimin e ofertës së KGJK-së e ka konfirmuar për Arbresh.Info” edhe drejtori i Departamentit Ligjor në KGJK dhe sekretari i Komisionit për Kompensim të dëmit, Astrit Hoti.

Ai ka thënë se ky komision në bazë të kritereve që ka nga këshilli, për qëndrimin e Limajt në paraburgim dhe arrest shtëpiak, i ka ofruar shumën prej 7.305 euro, shumë kjo që sipas tij nuk është pranuar nga Limaj.

“Për 35 ditë paraburgim sa ka qëndruar, ia kemi ofruar 1545 euro, ndërsa për arrest shtëpiak që ka qëndruar 384 ditë dhe i kemi ofruar dhe për këtë ia kemi ofruar 5760 euro. Ai nuk e ka pranuar këtë ofertë të KGJK-së dhe përfaqësuesi i tij ligjor ka paralajmëruar padi në Gjykatën Themelore të Prishtinës”, është shprehur Hoti.

Sipas Hotit, komisioni i KGJK-së punon në bazë të kritereve që i ka caktuar këshilli në bazë të këtij udhëzimi jep ofertat për dëmshpërblim dhe këto oferta, sipas tij, nuk mund të dalim jashtë udhëzimit.

Ndërkohë muaj më parë, ish-komandant “Çeliku”, Fatmir Limaj pati dorëzuar kërkesën e tij për kompensim nga shteti për procesin e padrejtë gjyqësor ndaj tij në rastin “Kleçka”. Shuma që ai ka kërkuar arrin vlerën rreth 7 milionë euro.

Përballja e tij tri herë radhazi me drejtësinë në rastin “Kleçka”, në të cilin rast akuzohej për krime lufte gjatë vitit 1999 dhe vërtetimi i pafajësisë, ka bërë që Limaj të kërkoj kompensim dëmi nga Këshilli Gjyqësor i Kosovës, saktësisht 6 milionë e 987 mijë e 314 euro.

Ndryshe, Limaj bashkë me nëntë luftëtarët e UÇK-së akuzohej për Krime lufte gjatë vitit 1999.

Në vitin 2012, Gjykata e Qarkut në atë kohë i pati shpall të pafajshëm Limajn dhe nëntë të tjerët, si dhe kishte hedhur poshtë dëshminë e dëshmitarit Agim Zogaj, i njohur si dëshmitari “X”, mbi të cilën ishte bazuar një pjesë e mirë e provave të prokurorisë.

Po këtë vit Gjykata Supreme pati marr vendim që gjithë rastin “Kleçka” ta kthej në rigjykim.

Por në shtator të vitit 2013 pas një rigjykimi, Gjykata Themelore e Prishtinës pati shpallur të pafajshëm të gjithë të akuzuarit e rastit “Kleçka”.

Gjykata e Apelit për herë të tretë e pati kthyer “Kleçkën” në rigjykim, por kësaj here pati vendosur që rastin t’a gjykoj një kolegj i gjyqtarëve të saj.

Në maj të vitit 2016, Apeli përfundimisht i shpalli të pafajshëm të gjithë të akuzuarit e këtij rasti, duke i dhënë fund kështu një gjykimi maratonik./Arbesh.info /

Rasti i Shyhrete Berishës tregon sa e pabarabartë është gruaja në shoqërinë tonë

0

ATIFETE JAHJAGA

Fjalimi i Atifete Jahjagës, ish presidente e Kosovës, për javën e gruas
Ju falemnderit për këtë mundësi që të vlerësojmë rrugën tonë të përbashkët për fuqizimin e grave të Kosovës në një kohë kur gradualisht si shoqëri po vetëdijësohemi për rolin dhe kontributin e tyre.

Arritjet janë të shumta, dhe ne të gjithë jemi përkrahës e dëshmitarë të tyre.
Por edhe zbrapsjet tona si shoqëri nga rruga e barazisë gjinore, sa herë që ndodhin, janë shumë të vrazhda. Të shëmtuara. Plotësisht të turpshme.
Ne mund të krenohemi si shteti i parë në rajon me grua presidente. Me kryetaren e parë të një komune, grua. Me kuotën e përfaqësimit të gruas në parlament.
Por, të gjitha këto arritje zbehen dhe zhbëhen për secilen prej nesh kur jemi dëshmitarë të dramës nëpër të cilën po kalon Shyhrete Berisha.

Shyhretja, si shumë gra të Kosovës, e ka paguar shtrenjtë çmimin e lirisë.
E plagosur fizikisht dhe e vrarë emocionalisht, Shyhretja ka mbijetuar fare rastësisht, e lënë për të vdekur, e mbuluar me trupat e pajetë fëmijëve e bashkëshortit të saj në kamionin ku forcat serbe i kishin ngarkuar anëtarët e familjes Berisha nga Suhareka.

Pak nga ne kishim menduar që dy dekada pas luftës, Shyhretes, që po luftonte me ngulm për t’u hapur varre për t’i qarë fëmijët e saj, e po kërkonte drejtësi për vrasësit e familjes së saj, do t’i ngarkohej edhe një betejë tjetër për drejtësi.

Dyshoj që ta ketë menduar edhe ajo që një ditë dyert e shtëpisë ku kishte nisur e krijuar familjen deri në ato momente të kobshme që e kishin privuar përjetë nga ajo lumturi, do t’i mbyllen në emër të normave, të burrnisë, të traditës. Asaj është duke ju mohuar e drejta mbi pronën, bashkë-ndërtuese e të cilës ishte.

Nuk e kisha menduar që një shtet ligjor do ta dështojë kështu gruan, vuajtja e së cilës është vet bazamenti i këtij shteti.

Unë dua t’i ngris disa pyetje, që ndoshta diskutimi i mëvonshëm edhe mund të jap përgjegje:

1. Si mundemi, ne, respektuesit e kuotës së tridhjetë përqindshit, promovuesit dhe avokuesit për të drejtat e gruas, të lejojmë që një grua të hiqet zvarrë nga shtëpia e saj ku me vite ka grumbulluar kujtimet e më të dashurve të saj që lufta – lufta për lirinë tonë – ja mori padrejtësisht?

2. Si mundemi ne, kur sot, në mesin tonë, këtu, kemi gra, secila e fuqishme, secila shembull për komunitetet e tyre, secila punëtore dhe me etikë të punës, t’i mbyllim sytë para një padrejtësie të tillë?

3. Si mundemi të sillemi kështu para gjeneratave të reja, të cilave po u premtojmë se Kosovën do ta bëjmë vend të ëndrrave të tyre?

Si Shyhretja ka shumë në Kosovë, pre e një kulture që vazhdimisht sposton gruan në pozitë inferiore, një pozitë të dytë. Të sigurohemi që ato t’i ndiejnë efektet e punës tonë për të jetësuar këtë barazi që ajo të mos mbetet vetëm në letër.

Zonja dhe zotërinj,

Ende jemi larg për ta bërë këtë ndryshim dhe për ta mbyllur hendekun gjinor.
Sipas të dhënave, 60% e të diplomuarve në universitetet në Kosovë janë femra. Por, vetëm 21% e femrave kërkojnë punë krahasuar me 61% të mashkujve.
Ky raport është goxha shqetësues edhe kur bëhet fjalë për pozita të larta në sektorin publik, menaxhment, apo në legislativ ku vetëm një në gjashtë persona që kanë pozita udhëheqëse në këto fusha është grua. Mosbarazi edhe më e madhe ekziston në përbërjen e qeverisë së Kosovës, ku vetëm 10% e ministrive udhëhiqen nga gratë.

Pjesëmarrja e grave në sektorin e sigurisë është poashtu tejet e ulët. Vetëm 14% e pjesëtarëve të Policisë së Kosovës janë gra, ndërsa vetëm 9% e Forcës së Sigurisë së Kosovës janë femra.

Këto shifra flasin për një nevojë shumë të madhe për t’i fuqizuar më shumë gratë në vendin tonë, sepse gratë historikisht kanë qenë pjesë e rëndësishme e procesit shtet-bërës në Kosovë.

Ne nuk do të heqim dorë dhe ju ftoj që ky të jetë një zotim.

Ne jemi ato që duhet t’ua mbushim mendjen që duhet të kërkojnë atë që u takon — barazi sociale, politike dhe ekonomike, pa dallim gjinie.

Unë, flas nga përvoja personale kur them se zgjedhja e një presidente femër, e një kryetare të komunës, e një ministre, e një ambasadore, e një udhëheqëse të një institucioni, e ka ndryshuar qasjen se si vajzat e reja sot e shohin rolin e tyre në ndërtimin e të ardhmes së vendit tonë.

Ne krenohemi dhe e duartrokasim suksesin e ambasadoreve tona të nderit, Majlinda, Rita, Dua, Era, Nora, që po e bëjnë Kosovën kampione. Ato nuk po i harrojnë rrënjët e tyre dhe e bëjnë të dukshëm shtetin e tyre në hartë dhe e bëjnë flamurin të valojë aty ku nuk e presim.

Por ne, me krenari të njëjtë duhet t’i trajtojmë vajzat brenda vendit që ndoshta nuk do t’iu jepet mundësia e njëjtë.

Ne duhet të zotohemi që të krijojmë një ambient ku emancipimi i tyre duhet të jetë prioritet, edhe nëse nuk e kanë fatin të bëhen yje botërore.

T’i njohim meritën edhe vajzës së vogël që shkon në shkollë me këpucë dhe rroba të grisura, e sidomos familjes që e bënë një sakrificë për ta dërguar në shkollë.
T’i njohim meritën edhe nënës amvise që rritë fëmijët dhe mban familjen.
T’i njohim meritën edhe grave të komuniteteve minoritare, që ju duhet të dyfishojnë përpjekjet për integrim.

Duhet të punojmë që secila mësuese, të jetë krenare që i mëson 30 nxënës shkrim dhe lexim.

Duhet te punojmë që secila police të ketë fuqi që të mbrojë rendin dhe ligjin, që të kemi një shoqëri të drejtë.

Duhet të punojmë qe secila deputete të ketë guxim të ngjitet në podiumin e Kuvendit dhe të flas me zë të lartë kundër padrejtësive që i duket se po bëhen, pa marrë parasysh se cilës parti i takon.

Shpesh deri sot, vota e grave ka qenë e pakusht në raport me politikat ndaj pozitës së tyre, pothuajse e pavërejtshme. Në duart e tyre, ato mbajnë fuqinë për t’i larguar nga vendimmarrja të që gjithë ata që nuk i respektuan dhe nuk nuk i panë si vlerë.
Gratë kosovare, në përgjithësi kemi dëshmuar se jemi luftëtare të zellshme dhe se do t’i kërkojmë pa pushim të drejtat tona. Gratë në politikë, e kanë dëshmuar se janë më të forta se sa sulmet që ju bëhen për shkak të pamjes, veshjes dhe statusit martesor.

Prandaj, unë sot ju them të mos frikësoheni, sepse frikacakë janë sulmuesit. Mos lejoni që elemente tejet sipërfaqësore të ju pengojnë në synimin tuaj për të krijuar një shoqëri më të drejtë, më të mirë.

Ne jemi ekip. Secila prej nesh duhet ta gjej forcën aty

Nisin vizitat shëndetësore për nxënësit e shkollave të Prizrenit

0

Qendra Kryesore e Mjekësisë Familjare në Prizren, ka filluar vizitat sistematike shëndetësore për nxënësit e klasave të para, të pesta dhe të nënta.

Drejtori i QKMF-së, Mehmedali Gashi tha se stafi mjekësor është shumë i përgatitur për realizimin sa më të suksesshëm të këtij aktiviteti.

“Qëllimi i vizitave është vlerësimi i gjendjes shëndetësore të fëmijëve dhe identifikimi i hershëm dhe me kohë i anomalive eventuale të patologjive të fëmijëve”, tha Gashi,transmeton TVPZ.

Sipas tij, kontrollit sistematik mjekësor, sivjet do t’i nënshtrohen 7800 nxënës të të gjitha komuniteteve në Prizren.

Ndërkaq, kryetari i Prizrenit, Ramadan Muja, tha se ky aktivitet shëndetësor është shumë i rëndësishëm.

“ Pas këtyre kontrolleve e dimë gjendjen shëndetësore të nxënësve”, tha Muja./PrizrenPress.com/

Liria, miqësore me Kukësin

0

Drejtuesit e Lirisë dhe të Kukësit, kanë arritur marrëveshjen që të zhvillojnë ndeshje miqësore.

“Në kuadër të bashkëpunimit të shkëlqyer që kemi me klubet shqiptare, e në veçanti me fqinjin tonë Kukësin, kemi arritur marrëveshje që të luajmë ndeshje miqësore.

Për këtë ndeshje besoj që do të ketë interesim në qytetin e Prizrenit e më gjerë, duke ditur formën dhe performansën e Kukësit, në kampionatin shqiptar dhe në garat europiane viteve të fundit”, ka thënë kryetari i Lirisë, Mirsad Çollaku.

Drejtuesit e skuadrave, besojnë në rritjen dhe fuqizimin e bashkëpunimit, në të ardhmen.

Ndeshja, Liria-Kukësi, zhvillohet të shtunën në ora 15.00 në ‘Përparim Thaçi’.

Ymer Berisha: LDK-ja e Nisma, do të mbesin zë opozitarë në Prizren

0

Zëdhënësi i Komunës së Prizrenit, Ymer Berisha ka hedhur poshtë pretendimet e partive opozitare,  duke theksuar se Komuna në secilin konkurs respekton legjislacionin dhe punëson më meritorët.

Politikat e konkurseve e janë ekskluzivisht të normuara ligjërisht dhe mbi këto të drejta ligjore procedohen dhe kandidatët meritorë rekrutohen konformë kërkesave ligjore për vendin e punës”, ka thënë Berisha për Koha Ditore.

“LDK-ja dhe Nisma me këto deklarata fiktive dhe tendencioze mirë është që të vazhdojnë të mbesin zë opozitarë politik e asgjë më shumë”, ka thënë ai.

Kosova me 300 lojtarë

0

Përzgjedhësi i Përfaqësueses së Kosovës, Albert Bunjaki, ka folur në detaje për eksperiencën e tij të deritashme me ekipin Verdhekaltër, tek i cili u grumbulluan deri tash qindra futbollistë, shkruan zeri.info.

“Nga viti 2008 i kemi pasur 300 lojtarë deri tash, prej tyre e kemi krijuar një bazë të 15 lojtarëve. Për 4-5 muaj i kemi afruar rreth 18 lojtarët ë rinj. E kemi një moshë mesatare 22-23 vjet. Gjatësia mesatare e ekipit është 183 centimetra, dy më pak se ajo e Islandës. Në ndeshje me islandezët kemi mungesa, por ato i kemi zëvendësuar dhe ua kemi dhënë rastin lojtarëve të rinj. Ne i vlerësojmë performancat e lojtarëve në ekipet përkatëse, por edhe në Kombëtaren tonë”, nënvizoi Bunjaki.

Vehapi: Toka nuk falet për viza, Ushtria nuk na duhet pa pajtimin e ndërkombëtarëve

0

Në një intervistë për Periskopi.com ai tregon hapur për premtimet që ka bërë dhe nuk i ka realizuar, madje pranon se ka të atilla premtime që as që ka filluar puna rreth tyre.

Vehapi pranon se është papunësi në gjithë Kosovën, por beson se në komunën që ai udhëheqë ka më pak të papunë dhe tregon arsyet pse.

Palestra Sportive në këtë komunë që filloi së ndërtuari në vitin 2008 ende ka mbetur jofunksionale, por Vehapi për Periskopi.com premton se këtë vit do funksionalizohet.

Në fund të intervistës, jep mendimin e tij për Demarkacionin, për Projektligjin për Ushtrinë, e mbi të gjitha flet nëse koalicioni qeverisës PDK-LDK po luhatet.

Periskopi: A do kandidoni sërish për kryetar të Rahovecit?

Vehapi: Vendos partia, edhe dega, edhe niveli qendror, nëse ata mendojnë që jam kandidati adekuat.

Periskopi: A është diskutuar dhe a është vendosur diçka në degën këtu në Rahovec dhe a jeni ju i gatshëm?

Vehapi: Është diskutuar, por konkretisht jo. Nëse ata mendojnë që unë jam i denjë për të vazhduar mandatin, unë jam i gatshëm.

Periskopi: PDK udhëheqë në Rahovec, por para jush ishte AAK-ja, mendoni që PDK mund ta marr sërish këtë komunë?

Vehapi: Unë besoj që PDK-ja do e mbajë Komunën e Rahovecit, me cilindo kandidat që do ta ketë. Sepse, nëse është bërë zhvillim në Rahovec lidhet me mandatin e PDK-së, qoftë në kohën e kryetarit Qeska apo edhe tani. Sepse, të gjitha donacionet që janë, subvencionet dhe grantet që janë implementuar dhe po implementohen janë premtime të programit të PDK-së.

Periskopi: A e pranoni se fati për realizimin e projekteve është se partia juaj është në qeverisjen qendrore të vendit. Po të ishit në opozitë në qendër a do mund t’i realizoje këto?

Vehapi: Nuk ju besoj shumë këtyre gjërave, janë çështje premtimesh dhe fushatash, pasi të merret mandati është përgjegjësi e secilit të shikojë qytetarët.

Periskopi: A ka qoftë edhe një projekt që e keni prezantuar te ndonjë ministri e që u është refuzuar mbështetja?

Vehapi: Decedivisht kthim mbrapa nuk kemi pasur, por prolongim pak po. Kjo për faktin se disa projekte të cilat janë pranuar e që janë kompetencë e nivelit qendror janë paraparë të kryhen por janë shkuar pak më zvarrë.

Periskopi: Cili nga premtimet e fushatës tuaj nuk është realizuar dhe pse?

Vehapi: Premtime unë në fushatë nuk kam dhënë ta tilla që nuk mund t’i bëjë, nuk kam premtuar shumë dhe besoj që kam realizuar më shumë se që kam premtuar, ka edhe video incizime për këtë. Por, ajo që unë e kam pasur një premtim për të bërë vlerësimin e jashtëm të nxënësve, pra shkollave të mesme dhe fillore, atë nuk kemi mundur ta realizojmë, për faktin se këtu duhet të jetë e implikuar edhe Ministria e Arsimit sepse është një projekt kombëtar, në vende tjera bëhet si testi i maturës. Është një premtim i imi që as nuk e kemi filluar, besoj se në të ardhmen do realizohet.

Periskopi: A e keni prezantuar si ide te Ministria e Arsimit?

Vehapi: Po, por e di që Ministria është e obliguar ta bëjë këtë, nëse jo tash, në mandatin tjetër gjithsesi. Kjo është një çështje që do përgatitje.

Periskopi: Cili premtim apo projekt që ke bërë kërkon ende kohë dhe mund të mbetet për në mandatin tjetër?

Vehapi: Është projekti për Zonën Industriale, AgroZona. Kjo ka qenë premtim i mandatit kur ka qenë në pushtet LDK-ja, menjëherë pas zgjedhjeve të para lokale. Kjo kërkesë ka vazhduar edhe në qeverisjen e kaluar, unë kam bë përpjekje për implementimin e saj, por as unë nuk kam mundur, edhe pse nuk jemi ndalur, po vazhdojmë me ‘presion’. Ajo pjesë ku është vendosur për atë zonë, menaxhuese është Agjencioni i Pyjeve, toka është e zhveshur, as pyll as tokë pune, ka qenë donacion nga KE-ja që komuna Suharekës e shfrytëzuar, e ne nuk kemi mundur sepse është në pjesën afër kësaj komune.

Në fillim të vitit 2014 kam kërkuar te Qeveria e edhe tani, kemi biseduar dy herë, e edhe me ministritë përkatëse, dhe tash jemi duke punuar që ajo pronë të kthehet në pronësi të komunës me çfarëdo vendimi, por është e pakuptueshme, dhe absurde për mua të mos mund të punohet. Në këtë drejtim, e di që janë angazhuar edhe kryetarët paraprak.

Periskopi: Sa të papunë janë në Rahovec, a keni shifra?

Vehapi: Shifra të sakta nuk dua të spekulojë sepse nuk besoj që ka. Është papunësi edhe në komunën tonë, por nëse e krahasojmë me komunat tjera është pak më e vogël, për faktin se qytetarët e Komunës së Rahovecit janë të vetëpunësuar, për shkak se merren me bujqësi, punojnë tokat, bujqësi, blegtori dhe këto bodrumet e vertarisë, mirëpo si gjithkund në Kosovë edhe në Rahovec ka të papunë.

Periskopi: Çfarë po ndodh me palestër sportive me një zvarritje shumëvjeçare, kur mund të thoni se do të jetë funskionale?

Vehapi: Palestra sportive, dua të jem korrekt, i hapur dhe i drejtpërdrejt, nuk kam dëshirë të akuzojë askënd, kjo palestër ka qenë e filluar dhe e papërfunduar, është absurd që duhet ta ketë fundin dhe besoj që do i vie fundi, do rregullohet. Kjo është neglizhencë, papërgjegjësi, krejt nga pak, por, prej vitit 2008 deri tani. Shpresoj dhe besoj se këtë vit do të kryhet. Është kompetencë e nivelit qendror, projekt i Ministrisë së Kulturës, të cilin në vitin 2008 ministër ka qenë Valton Beqiri e unë kam qenë ministër i Bujqësisë, janë ndërruar ministrat, por besoj se ministri aktual edhe ka premtuar edhe ka vizituar dy herë vendin.

Periskopi: Çka konkretisht nevojitet për të dhe edhe sa para duhen?

Vehapi: Ka mbetur vetëm pjesa brenda të rregullohet, parketi ulëset dhe eneteriare që parasheh një sallë. Besoj kryhet këtë vit, nëse nuk ndodhin këto procedurat e prokurimit. Saktësisht nuk e di, por diku rreth 300 mijë euro.

Periskopi: Pse profesori që u pa me armë kohë më parë vazhdon punën normalisht. A do duhej të merreshin masa?

Vehapi: Është e vërtetë ka pasur një rast, por ka ndodhur jashtë hapësirës shkollore, ka pasur profesori telashe me nxënës, por incidenti ka ndodhur jashtë hapësirave shkollore. Profesori e ka pasur një dënim, ne e kemi shqiptuar atë, ai i është përmbajtur, lënda ka qenë edhe në Inspektorat të Arsimit dhe institucione të Drejtësisë, pastaj ata kanë pasur një marrëveshje në mes vete, një mirëkuptim, ne kemi vazhduar në bazë të procedurave ligjore, që i është lejuar profesorit që të kthehet prapë në vendin e punës. Për fat të keq është një profesor që ka qenë udhëheqës i një subjekti politik, nuk dua të gjykoj. Nëse Gjykata do vendoste që ai nuk duhet punuar ne do e respektonim, por ajo nuk ka ndodhur.

Periskopi: Ka pasur akuza nga opozita në këtë komunë për punësime pa kritere?

Vehapi: Unë personalisht mundohem që të kemi kujdes maksimal, por në fund të fundit në suaza të optimales, nuk e di çka quajnë kritere…. Askush nuk pranohet në vendin e punës, nëse nuk i plotëson kriteret e vendosura paraprakisht.

Periskopi: Siguroni se në drejtoritë e kësaj komune janë të gjithë profesional?

Vehapi: Profesional janë të gjithë ata që kanë fakultetin e kryer, janë këshilltarët e kryetarit, drejtorët janë sipas statusit këshilltarë të kryetarit, janë njerëz me përvojë pune, dikush në arsim, dikush në administratë, besoj se janë profesional.

Periskopi: Nga gjithë këta është ndonjë grua?

Vehapi: Është drejtoresha e Arsimit.

Periskopi: Pse vetëm një grua?

Vehapi: Ajo është në vitin e tretë të punës, unë kam pas ofertë edhe për të tjerat, jo për shkak gjinisë, por kam menduar se disa drejtori nëse do jenë kandidate me përvojë gra. U jam ofruar, nuk ka pasur gatishmëri dhe ka mbetur vetëm një.

Periskopi: Deri ku është kufiri me Malin e Zi?

Vehapi: (qeshë) Nuk e di!

Periskopi: Me cilin Komision pajtohesh dhe a duhet dërguar sa më shpejt në Kuvend?

Vehapi: Unë jam që me kufijtë mos të bëhet politik.

Periskopi: Kush po bën?

Vehapi: Nuk e di, por jam ithtarë i asaj që të mos bëhet. Dhe kur them nuk e di, vërtetë nuk e di, as nuk jam qytetar i asaj zone, as nuk jam ekspert i fushës. Në këtë drejtim çfarëdo që flas është e pasaktë. Sa më përket mua, e la një pikëpyetje, nuk e di cili komision ka të drejtë.

Periskopi: A duhet të dërgohet në Kuvend?

Vehapi: Së pari duhet vërtetuar ku është kufiri, të ketë një konsensus, dhe pastaj të dërgohet në Kuvend, se nëse shkon dhe nuk votohet, asgjë nuk është ajo punë.

Periskopi: A do pajtoheshit të humbet territor për liberalizim vizash?

Vehapi: Jo, asnjëherë. Jo. Nëse është ashtu, unë nuk pajtohem të humbet territor. Dhe prapë po e them nuk jam ekspert i fushës e as banor i zonës, e nuk e di saktësisht ku është kufiri.

Periskopi: A sheh ndonjë zgjidhje për këtë çështje?

Vehapi: Në të gjitha shtetet Kuvendi është organi më i lartë i një vendi dhe aty vendoset.

Periskopi: A veproi mirë presidenti Hashim Thaçi që kërkoi që ushtria të bëhet me Ligj?

Vehapi: Mendoj se do të ishte mirë që kjo çështje të zgjidhej siç ka qenë e paraparë përmes Kushtetutës. Ju e dini që kushtetuta jonë për shumë çështje kërkon votim të dyfishtë, kjo çështja ka mundur të zgjidhej para shumë kohe, atëherë kam qenë deputet në Kuvend, është bërë politik me Ushtrinë.

Periskopi: Kush?

Vehapi: E kanë bërë ata që kanë menduar se përfitojnë prej asaj, e dini se ka qenë çështja e vendeve të rezervuara dhe ndërrimi i kushtetutës dhe formimi i ushtrisë, këto, ju e dini shumë mirë.

Periskopi: Të jemi më korrekt me lexuesit, kush?

Vehapi: Është përmendur disa herë tashmë.

Periskopi: Ishte vetëm LDK sipas jush, apo edhe ndonjë parti tjetër?

Vehapi: Nuk e di që kishte tjetër. Por ka qenë ashtu që nuk i pranonin vendet e rezervuara dhe unë besoj që ata nuk e kanë ditur që do vinim në këtë situatë të vështirë se do e pranonin, se është e palogjikshme ndryshe. Nganjëherë ne shohim shumë afër, prandaj mendoj që do ishte e përfunduar tashmë. Por në situatën ku jemi është ndryshe dhe në një ngërç. Ka strukturë tjetër në Kuvend nga komunitetet jo shumicë, nuk e di nëse do të kalonte votimi i dyfishtë dhe nuk e di a kemi ne mundësi të presim pafund pa e krijuar ushtrinë. Nëse nuk ka zgjidhje tjetër, duhet ….nuk ka shtet pa ushtri.

Periskopi: Çka duhet?

Vehapi: Duhet ta bëjmë ushtrinë.

Periskopi: A duhet dërguar projektligji në Kuvend?

Vehapi: Duhet diskutuar mirë këtë çështje, të shteren gjitha mundësitë dhe në fund të bëhet ushtria.

Periskopi: Pa pajtimin e SHBA-së dhe NATO’s a duhet dërguar në Kuvend?

Vehapi: Pa pajtimin e tyre nuk do thoja që është mirë.

Periskopi: Çfarë po ndodh me koalicionin PDK-LDK, a është në rrezik?

Vehapi: Për koalicion e di që nuk ka telashe, në kryesi të partisë që marr pjesë nëpër takime kur është biseduar për koalicionin asnjëherë nuk është biseduar se është në krizë. Besoj që ky vazhdon, e që del ndonjë çështje që nuk kalon apo rrethana të ndryshe shkon vendi në zgjedhje nuk e di, por koalicioni nuk e shoh që ka probleme. Deputetë të caktuar dalin flasin, janë normale, secili grup ka ata që mendojnë ndryshe. Në kushte normale nuk do shihja zgjedhje.

Periskopi: Ushtria, demarkacioni, asociacioni apo kush mund të sjell zgjedhje?

Vehapi: Ushtria nuk e dërgon vendin ën zgjedhje, të gjithë e votojnë. Mundet ndonjëra nëse duhet patjetër të kalohet dhe kjo strukturë nuk është e gatshme që ta kaloj, atëherë mbetet zgjedhjet si mundësi./Periskopi

Filmoklastia për filmin…e drejtë?!

0

Nuk do e shkruaja këtë shkrim, nëse unë nuk do të dëgjoja emrin tim në emisionin “Opinion” të Blendi Fevziut. Madje aprovimin ia shpreha gazetares së këtij emisioni, për të qenë pjesëmarrëse në panelin “A duhet të shfaqen filmat e kohës së komunizmit”, por një pamundësi objektive bëri të mos jem pjesëmarrëse. Mendoj se ishte një temë përtej interesantes, sepse filmi, propaganda, komunizmi dhe publiku i sotëm do të “ndesheshin” fort e me ide të kundërta, siç ky emision e ka dëshiruar, siç dhe faktikisht ndodhi. Filmi shqiptar i prodhuar në kohën komuniste ka një histori rreth dyzetvjeçare dhe në ditët që jetojmë ka një shikueshmëri të ndodhur rreth të shtatëdhjetave.

Për këtë kohë konsumi, më lejoni të kujtoj, se është shumë vonë për të bërë një filmoklasti ndaj ikonave të komunizmit. Si dhe më lejoni të kujtoj të paktën dy qëndrime nga shumë qëndrime e opinione të hedhura. Një grup i madh i brezit të ri i dëshiron t`i shohë për të krahasuar propagandën e kohës së tashme, pra tyren me propagandën e kohës së shkuar, pra të prindërve të tyre. Dhe për këtë kanë shumë të drejtë, qoftë ajo kohë, kohë e skëterrës. Ky brez në rritje, edhe se shumë shpesh i vlerëson me humor këta filma, është një rrezik potencial për propagandën e sotme. Një qëndrim tjetër është ai i nostalgjikëve, të cilët për arsye të moshës së shkuar e të zakonit rrinë para ekranit të televizorit dhe shohin kohën e tyre. Kjo pjesë e shoqërisë nuk i bën dëm më askujt, sepse është një segment njerëzor në shuarje, me pension jo më të madh se 20.000 mijë lekë të rinj, dhe që propaganda e sotme as që nuk e merr në konsideratë. Ky lloj mendësimi më shtyn të shpreh mendimet e mia, sepse askurrë nuk kam dashur të punoj në kinema, pasi profesioni im i parë nuk ka lidhje aspak me të, por ja që aty e mora emërimin dhe kjo nuk më bën mua aspak të kem nostalgji për atë kohë, por përgjegjësi PO, për ditët e lëna në atë mjedis.

Filmi dhe…

Filmi njihet si një formë pamore komunikimi, i cili përmes imazhit lëvizës tregon ngjarje dhe histori, jep informim dhe ndihmon njeriun në edukim dhe mësim. Filmi është një rrjedhë lëvizëse imazhesh, të cilët organizojnë një tekst si: shërbim për njohje, argëtim dhe edukim. Filmi është objekt kulturor i lindur nga kultura të veçanta kulturore. Filmi pasqyron karakteristikat e këtyre kulturave dhe ndikon në dëshmimin e tyre. Filmi është formë e rëndësishme e artit, mjet argëtimi popullor dhe medium interaktiv qytetar. Filmi është armë e fuqishme e komunikimit të dramës dhe të emocionit. Filmi është formë irreale virtuale e reales. Filmi u shfaq në fund të shek. XIX, ndikoi në të gjithë shoqëritë e shek. XX dhe në shek. XXI konkurron me potencialin e pashtershëm teknologjik.

Propaganda…

Propaganda është informacioni, i cili përhapet gjerësisht, me një qëllim të caktuar. Propaganda është përhapja e doktrinave apo parimeve të veçanta të një organizate apo lëvizjeje. Propaganda është përhapja e praktikave dhe doktrinave ideologjike. Propaganda mori kuptim politik që nga Lufta e Parë Botërore. Propaganda është përhapja për bindje e informacionit të rremë ose të vërtetë. Propaganda është komunikim zyrtar i qeverisë apo partisë për publikun, që projektohet për të influencuar dhe ndikuar opinionin e qeverisë apo partisë me efekt politik.

Propaganda komuniste dhe Publiku i sotëm…

Propaganda komuniste (apo jo) është produkt shkencor, artistik, edukues dhe ideologjik i një shoqërie komuniste monopartiake dhe diktatoriale (apo jo e tillë). Funksioni i saj në shoqëritë e fund shek. XIX, XX, ekstremisht edhe i shek. XXI, duke i hequr asaj cilësimin komuniste, damkë e kalcifikuar dyzet e ca vjeçare e Shqipërisë, vazhdon të mbijetojë në forma të ndryshme. Propaganda komuniste është tribuna e formimit të botëkuptimit komunist dhe e ndikimit të thelbit komunist te “masat punonjëse” apo popullit. Termi propaganda përgjithësisht i referohet çdo botimi apo fushate që synon promovimin e një shkaku që përdoret për qëllime zyrtare. Ky përcaktim vlen edhe për shumicën e qeverive komuniste të orientuar nga Marksizëm – Leninizmi, por edhe për shumicën e qeverive kapitaliste e “demokratike”, të orientuara nga sistemi bankar i parasë. Një sistem ky shumë i sofistikuar, pasi në këtë rast, propaganda nuk e përjashton viktimën popull, por e trajton thjesht si “krah pune”, e jo si “masë punonjëse”, të cilat në fund të fundit janë publiku i shfrytëzuar për propagandën e tyre. Bolsheviku Nikolai Bukharin na qartëson se: “Propaganda e komunizmit, i shërben shtetit komunist… është një instrument i fuqishëm për krijimin e një ideologjie të re, e mënyrave të reja të të menduarit dhe formimit të një opinioni të ri mbi botën..”. Këtu e nisi jetën filmi shqiptar. .

Filmi dhe publiku…

A mundet të zhdukim lindjen e filmit shqiptar, proceset e rritjes së tij, ecurinë e zhvillimit të tij, vetëm pse ai ka të inkasuar në trupin e tij metodën e realizmit socialist? A duhet që kjo krijimtari të shihet nga publiku i sotëm? Por edhe nëse duhet apo nuk duhet, a mundet që të gjithë këtë krijimtari të filmit ta “djegim” e ta mbyllim nëpër “bunkerë”? Dilemë e madhe e dyshime pafund. Por nëse, pas kohës komuniste, kur prodhimi i filmit të metodës së realizmit socialist u sos, e do të kishim një prodhimtari kinematografike në numër e në cilësi, a do të kthehej vëmendja e publikut shqiptar te filmat e komunizmit? Mendoj se do kthehej, pasi kuriozitetin, për të njohur atë kohë, publiku do ta shuante duke parë këta filma, veprat e artit në pikturë, veprat operistike, teatrale dhe leximin e romaneve të asaj kohe. Por a duhet të lejohet kjo? Nëse do ishim një shoqëri më pak populiste, më e pasur ekonomikisht dhe me një vend në arenën perëndimore të zhvillimit do të kishim një organizim përmbajtësor ndaj produkteve të kulturës sonë dhe do të ishim sjellë korrekt me të, ashtu si shumë vende të Europës komuniste bënë. Ata më parë selektuan, respektuan vlerat dhe anashkaluan antivlerat komuniste.

Ndërsa, Shqipëria hyri e gjitha gabim dhe me kontradikta të skajshme në rrugën e ndryshimeve. Një nga pasojat është dhe ky qëndrim që mbajmë sot, pas 27 viteve, për artin dhe kulturën komuniste. Shembujt europianë mbi qëndrimin ndaj filmit komunist janë të gatshëm, por kujdesi shqiptar ndaj tyre duhet të nisë duke vlerësuar specifikat e kulturës shqiptare. Nëse kujtojmë se filmi në Shqipëri erdhi nga Perëndimi dhe u shfaq në kohën e Marubëve e të Idromenos tregojmë se nga ajo kohë e deri tani shqiptarët nuk rreshtin së adhuruari kinemanë. Aso kohe e deri në prag të viteve komuniste, shqiptarët ndërtuan sallat e kinemave në qytetet kryesore. Filmi erdhi si një mjet argëtimi, por edhe mësimi. Filmi i prodhuar në Shqipëri lindi në kohën dhe mjedisin komunist shqiptar, i cili në trastën e vet kishte në krye të sendeve propagandën komuniste dhe varfërinë ekstreme të shqiptarëve. Filmi, fillimisht, erdhi me subjekte shqiptare, me intonacione të forta të imazhit sovjetik dhe me aktrim mitik e popullor. Një mik shqiptar sa herë flitet për kinemanë thotë: “Mos harro! Jemi rrit në kohën e Colit”. Edhe kinemaja shqiptare i hodhi rrënjët në kohën e Colit jetim dhe u ngrit në këmbë nga përvoja e Lindjes komuniste, pasi PKSH ishte e varur nga PKBS. Filmi shqiptar, më pas në kohë, nuk mund t`i shmangej metodës së realizmit socialist, pasi ajo e ndërtoi dhe e përdori si mjet të fuqishëm të propagandës.

Koha e zhvillimit të kinemasë në Shqipëri kalon në katër periudha, të ndara në dekada, por tërësisht të monopolizuara nga kontrolli i PPSH. Koha e parë i përket krijimit të disa filmave naivë e amatorë, që cilësohen sot filma të dobët, por është edhe koha kur kineastët e parë po përgatiteshin në BS gjatë viteve 1950-1960. Koha e dytë i përket filmit tregimtar e përfshirës së jetës së re socialiste, por është edhe koha e rritjes së përvojës dhe pasionit të kineastëve të edukuar, gjatë viteve 1960-1970. Koha e tretë i përket filmit me fuqi indoktrinuese në popull të figurës së heroit pozitiv të njeriut të ri, por është edhe koha e edukimit të një brezi të ri kineastësh në shkollat e vendeve socialiste europiane, gjatë viteve 1970-1980. Koha e katërt i përket industrisë së filmit shqiptar, me tipare realisto-neosocialiste dhe temave të mëdha historike, por është koha edhe e dramave sociale, ku bëhet i qartë dallimi stilistikor i kinemasë tradicionale me kinemanë e moderuar. Fatmirësisht, përpjekjet e disa kineastëve të zotë ishin të mëdha, për të shprehur cilësitë më të mira, por fatkeqësisht asnjëra kohë nuk shkëputej nga qëllimi propagandistik i shkakut komunist.

Me këtë histori mbi supe, filmi dhe kineastët e saj, janë vënë përballë kohës paskomuniste të viteve 2017, e cila po argumenton se prodhimtaria e filmit të realizmit socialist nuk duhet të shfaqet për publikun shqiptar. Absolutisht, ky argumentim bardhezi nuk është aspak serioz, madje do ta quaja agresiv. Në asnjë rast filmi i asaj periudhe nuk mund të eliminohet për këto arsye: Së pari, filmi i periudhës komuniste kërkon një studim të thellë dhe shumëdimensional, gjë e cila është bërë në mënyrë sporadike, ashtu si është bërë edhe për gjini të arteve të tjera. Nga ky studim, i cili kërkohet në grup, do të vijë shmangia e dilemave dhe dyshimeve rreth sjelljes që duhet të mbajmë ndaj këtyre filmave. Së dyti, filmi i periudhës komuniste kërkon të selektohet për arritjet dhe mos arritjet cilësore. Filmat e paarritur, të dobët cilësisht, të fryrë me fjalën parti e pushtet popullor, të ngarkuar me fyerje ndaj individëve të njohur, agresiv ndaj rolit të individit, shtrembërues ndaj të vërtetave historike, duhet të qëndrojnë në arkiv dhe të shihen në arsye studimi dhe njohje historike. Së treti, për kinemanë shqiptare, ku bëjnë pjesë filma artistikë, dokumentarë, animacion dhe kronikë e kohës, duhet të ishte bërë deri tani “Muzeu i Kinemasë dhe Filmit Shqiptar”. Në këtë muze duhet të zënë vend të gjithë filmat e periudhës së metodës së realizmit socialist. Ata shfaqen në sallën e tyre, duke trajtuar më parë, nga zëri i studiuesit, përmbajtjen e subjektit, propagandën, fjalët kyçe dhe sjelljen e aktrimit.

Së katërti, në këtë muze hapen programet e edukimit dhe funksionojnë për publikun e ri, i cili është testuar dhe ka rezultuar se këta filma pëlqehen prej tyre dhe janë shumë tërheqës. Atëherë le t`iu tregojmë atyre të vërtetën e xhirimit, përmes pyetjeve dhe përgjigjeve, zbulimit të filmit dhe situatave kur u krijua. Le t`iu tregojmë atyre çfarë është propaganda dhe si i dëmton ajo. Le t`iu tregojmë atyre çfarë është pozitive dhe çfarë është negative. Le t`i mësojmë ata të dallojnë pse janë filma të realizmit socialist. Le t`iu tregojmë atyre, nga ana sociale dhe psikologjike, arsyet pse i mendojnë si filma atraktivë dhe t`iu mbushim mendjen me argumente pse nuk duhet të emocionojnë në një formë të tillë. Por a do mundemi? Edhe nëse jo, përsëri një ndikim për të arritur njohjen e tyre dhe krahasimin me një kinema tjetër do të bëhet e mundur përmes gjuhës së profesionistëve. Edhe pse kam mendimin se brezi i ri nuk është aq naiv sa të mbivlerësojë produktin kinematografik të së shkuarës komuniste në atë masë sa sot duhet të ngrihemi e t`i bëjmë atij “ikonoklastinë” kryqëzuese. Së pesti, në jetën e xhirimit të filmit është krijuar aktori shqiptar, për të cilin ruajmë adhurimin artistik. Filmat ruajnë rritjen e tyre, ruajnë artin e tyre, ruajnë cilësinë e tyre. Arsyetimet e mësipërme sugjerojnë mendimin se sjellja jonë me filmin e realizmit socialist duhet të jetë e kujdesshme. Selektimi i filmave më të mirë, që kryesisht nuk cenojnë të drejtat e njeriut dhe nuk cenojnë të vërtetën historike, duhet të grupohen në një listë, e cila lejon shfaqjen e tyre. Në të kundërtën nuk kemi bërë asgjë më shumë, por kemi kaluar nga një diktaturë persekutuese në një diktaturë tjetër persekutuese. Së fundi, a nuk sillet një muze i veprave të artit pamor të kohës komuniste me kujdes të madh, duke i dhënë rëndësi ekspozimit të tyre, duke argumentuar pse ndodh ekspozimi, duke përcaktuar rolin e artistit në diktaturë dhe gjithë pushtetin e propagandës mbi artistin? Atëherë pse me filmat nuk duhet të sillemi në të njëjtën mënyrë? Përfundimi im është le të bëjmë një muze për kinemanë shqiptare sepse me të mirat dhe të këqijat e veta e meriton një godinë informuese dhe argëtuese.

Cilat ishin kujtimet e Dritërosë?

0

Elona Agolli, bija e Dritërosë, është duke çelur nostalgji facebook-ut çdo ditë. Elona po derdh nga ca mall faqeve të ditarit që po krijon me aq dashuri rrjetit, duke mbushur në këtë mënyrë atë pjesë të boshit me kontraversin tjetër: fotografitë…

Duke mbushur mungesën e figurës së të atit, atij kolltuku me konture të arta ku rrodhi një tjetër botë dhe e rimishëruar në njëfarë mënyre, për ta ulur sërish aty. Për ta rishfaqur dhe një herë, mes tymit të cigares dhe poezive, albumeve, letrave dhe dorëshkrimeve.
Elona, ulet sërish përballë të njëtës take-tuke që i mungojnë ato bishta cigaresh dhe mendon. Mendon për të! E në këte mënyrë, kaq elegante, këtë mendim e ndan me ne.

Një lumturi kjo e cila, si duket, heshtjes së asaj dhome i jep tjetër nur.
I jep “Fjalën”.

“Përherë pranë”, shkruan ajo.

Natyrisht, meqënëse jemi tek fjala e cila nxjerr fjalën… përgjatë këtij rrugëtimi në nostalgjinë e Elonës dhe këtij malli që djeg ende gjakut, me të drejtë, Mentor Nazarko, lidhja e të cilit me Dritëronë qe tejet e ngushtë, ai kapërcen zjarrin duke më thënë përtej linjës së telefonit: “A i pe fotot? E pe Dritëronë sot?”

E, kështu e ndjej tek humb dhe Mentori, nostalgjisë së tij dhe fletësh ditari, tek tregon një dialog të tyre rreth pesëmbëdhjetë vjet përpara:
– Dritëro, do të m’i japësh mua kujtimet?
– Kam vetëm një problem, -përgjigjet ai – që ata…janë ende gjallë.

Me të drejtë, -vazhdon Mentori,- unë do të dëshiroja t’i shpalosja të gjitha kujtimet në formë dialogu, por ai donte që të botoheshin pas vdekjes.

Ai ishte nje gjeni i ndrojtur, Ilnisë. Një njeri që nuk donte të lëndonte njerëzit. Ai e dinte që ata që shkruanin kujtime, sa ishin gjallë gënjenin. E kupton? Ishte i vërtetë dhe në këtë pikë.

E mos harro,- tha në fund,- këta njerëz ishin njerëzit më të rëndësishëm të vendit!
Andaj, pyetja rrufe që më shigjetoi mendjes ishte pikërisht: “Cilat ishin kujtimet e Dritërosë? “