Lindita Halimi sonte do të ngjitet në skenë pas Suedisë, Australisë e Gjeorgjisë, pra e katërta me radhë.

Ajo fitoi në edicionin e 55-të të këngës në RTSH dhe kjo i ka mundësuar asaj që të përfaqësojë Shqipërinë në Eurovizion këtë vit.

Kështu këngëtarja Lindita Halimi do e këndojë këngën “World”, të kompozuar nga Klodian Qafoku, me tekst nga Gerald Xhari.

Spektakli i sivjetmë i Eurovizion 2017-të, do të mirëpritet për herë të parë nga tre meshkuj të cilët do të jenë nikoqirë të festivalit: Oleksandr Skichko, Volodymyr Ostapchuk dhe Timur Miroshnychenko, shkruan KultPlus.

Nata e parë e gjysmëfinales është pra sonte më 9 maj kurse nata e dytë më 11 maj. Këtë vit finalja do të mbahet më 13 maj të shtunën. Votuesit mund të votojnë për këngën e Lindita Halimi në kodin me numër 4.

Rikujtojmë se Shqipëria deri më tani nuk ka fituar asnjëherë vendin e parë kurse ka filluar që të marrë pjesë në garë që nga viti 2004.

Në paraqitjen e parë shteti i Shqipërisë është paraqitur me këngëtaren Anjeza Shahini e cila ka zënë vendin e shtatë. Ky ka mbetur rezultati më i mirë i vendit në këtë garë derisa në vitin 2012-të, Rona Nishliu e ka përfunduar garën duke e zënë vendin e pestë.

Është e natyrshme që tema e bukurisë femërore dhe e dashurisë ta ketë ngacmuar së tepërmi Faikun. Në një ese të panjohur të tij në gjuhën angleze, Konica trajton me mprehtësi dhe mjeshtëri të rrallë bukurinë femërore.

Ndërkohë, një ndër punimet më të fuqishme të tij lirike është soneti “Vaj për një vashëz të vdekur”.

Kështu do të shprehej kritiku dhe studiuesi kosovar Sabri Hamiti në analizën për përshtatjen që Faiku i bëri himnit revolucionar frëng, La Marseillaise, me titull, “Kushtrimi” ose “Përpara djem të Shqipërisë”.

Kurse sipas Jup Kastratit, “fondi poetik i Faikut nuk i kalon të 330 vargjet”. Mirëpo, siç parasheh me të drejtë studiuesi në veprën e tij shteruese “Faik Konica”, “me kohë ndoshta, arkivat e pashfrytëzuara do të na nxjerrin në dritë edhe të tjera”.

Kastrati përmend “trembëdhjetë vjersha origjinale” të Faikut “dhe ndonjë të përshtatur në shqip”. Sipas tij, “Poezia e Faikut. . . nuk pati ndonjë sukses të veçantë si në prozë”. Studiuesi kishte dijeni se Faiku shkroi poezi në Shqip, por edhe në anglisht, mirëpo ai shtonte se “këto nuk i njoh”. Ai analizon shterueshëm dy sonete të Faikut në shqip, “Helenën e Trojës” dhe “Diplomatin”. Për “Helenën e Trojës” Kastrati mendon se, duke u nisur nga postulati i njohur që në poezi vlen cilësia artistike, edhe me këtë poezi të vetme Konica mund të përfshihet në radhën e poetëve të përmendur të historisë së poezisë reflekse shqiptare.

Deri tani njihen pesë sonete të Konicës në gjuhën angleze. Ndër to është soneti me titullin “Sonnet on a ceremonious diplomat who was buried alive”, të cilin Faiku e lexoi në ceremoninë e marrjes së “Çmimit të Kapelës së Lartë” nga shoqata “The Judge”, në 3 qershor 1938 në Uashington.

Në mbrëmjen e jetës së tij Faiku e ka pëlqyer dhe e ka lëvruar këtë model poetik. Sipas Kastratit, “Helenën e Trojës” ai e botoi në 7 shtator 1937.

Sonetet e tjera në anglisht janë: “Sonet për një revolucionar ëndërrimtar”, “Sonet për një gazetar të shtypit të verdhë”, “Vlerësim për një lektor të shquar” dhe “Vaj për vashëzën e vdekur”.

Soneti “Vaj për një vashëz të vdekur”…

Me një anglishte të përsosur, Faiku skalit me art figurën e një të dashure misterioze, duke na hapur ndoshta për një çast sekretet më të thella të zemrës. Pak dihet për jetën dashurore të Faikut. Letërkëmbimi midis tij dhe Nolit në vitin 1915 le të kuptohet se studentët e sapodiplomuar nga Universiteti i Harvardit ishin mjaft të hedhur në marrëdhëniet me femra. Edhe dëshmitë anekdotike e mbështetin këtë gjë.

Duket sikur Faiku përpiqet të ndalë ecjen e pamëshirshme të kohës, apo ta kthejë atë mbrapa. Kemi të bëjmë me një lloj “carpe diem” konician të frymëzuar prej odës së famshme “Carmina” të Horacit, autor të cilin Konica e njihte mjaft mirë. /Konica.al/

‘’Dita e fundit e një të dënuari’’ është romani që do të na ngrejë mendjen në qiej reflektimi Viktor Hygo. Pena tragjike e të cilit përftoi përjetësinë e Everestit të romantizmit. Lindur më 1802, ai vazhdon të mbetet një prej shkrimtarëve klasikë që ngjeth vizionin e asaj çka quajmë botë dhe jetë tonën, qysh prej shekullit XIX.

Që në rreshtat e parë të romanit, ndeshemi me një mitizim të njeriut. Autori, si duket, mat kohën tonë duke matur kohën e heroit të tij. Ai i referohet të tashmes, duke rrëmuar lutje për një të nesërmen, duke e trajtuar këtë në formë tragjike. Flasim për ditën e fundit të protagonistit. Ç’ndodh në një ditë, kur e di tashmë fatin tënd? Ç’ndodh në mendjen dhe mënyrën e një ridimensioni këndvështrimi përgjatë orëve të fundit?

Gjithçka është thelbi që kemi brenda nesh: ‘’njeriu’’. Hygo, përmes këtij romani kuptimplotë, na udhërrëfen ndërgjegje, pendesë, kuptimësi dhe dhimbje. Depërton në skuta të thella të qenies duke e shpërfaqur në mënyrën më elegante dhe dënimin e personazhit të tij. Nuk toleron!

Pra, një kryevepër e rrallë që nis me ballafaqimin e asaj të vërtete që me përpikmëri tërheq vëmendjen e lexuesit:

‘’I dënuar me vdekje! Po bëhen gati pesë javë që jetoj me këtë mendim. Dikur isha një qenie e lirë… tani jam robëruar… tashmë kam vetëm një mendim, një bindje, një siguri: I dënuar me vdekje. Çfarëdo që të bëj… të lëviz kokën apo të mbyll sytë, futet tinëz nën gjithë format, nga ku mendja ime do të dëshironte t’ia mbathte. Përzihet si një refren i tmerrshëm me gjithë fjalët që më drejtohen, bashkëjeton me mua prapa hekurave të neveritshme të birucës time.’’

Doemos ti ngec në një shteg kurioziteti, kështu që kërkon të dish, a mendon për të nesërmen ky fatkeq dhe mëkatar i kohës? Ashtu në qeli, vetem me të djeshmet e tij. E ndërsa pret avokatin me nevojën e madhe të të shprehurit këtë metamorfozë ndjesish, fillojmë të kuptojmë :

• Të pret burgimi i përjetshëm me punë të detyruar.
• Çfarë jeni duke thënë, zotëri?- u përgjigja i revoltuar. Më mirë dënimi me vdekje, sesa puna e detyruar. Po, vdekja është më e mirë!

Ky detaj na përgatit se si manifestohet ndjeshmëria në dykuptimësinë e saj. Hygo na deklaron mosmarrveshjet që kemi me veten nëpërmjet nëntektseve të stilit të zhveshur që lëvron.

I dënuar me vdekje! E po, përse jo? Njerëzit, më kujtohet ta kem lexuar nuk e di se në cilin libër: Të gjithë janë të dënuar me vdekje me disa pezullime të papërcaktuara. Pra , cfarë duhet të kishte kaq ndryshe situata ime? Që nga çasti që m’u komunikua dënimi me vdekje, sa prej personave që mendonin se jetonin gjatë kanë vdekur?

Hygo gjykon, duke i thënë gjërat shkarazi. Fuqia e bërthamës së tij është përjetimi, magjia e dyshimit.

• Përse të mos e provoj t’i shpreh vetvetes gjithçka të dhunshme dhe të panjohur që po provoj në këtë gjendje prej të braktisuri në të cilën ndodhem? E çfarë është dhimbja fizike përpara dhimbjes morale?

Autori në këtë sprovë të konkretes, rëgëtin heroin duke na vënë në pozitë duale përmes tij.  

Inteligjenca duhet të ligështohet, qaforja e burgut dënon me vdekje. Thuhet se njerëzit duan ta ndajnë përgjysmë detyrimin ndaj qiellit, me atë të xhelatit.

Lutja për falje është një litar që të mban pezull mbi humnerë. Dhe gjatë gjithë kohës mund të dëgjosh kërcëllimën e tij derisa të këputet përfundimisht. Është njëlloj sikur hanxhari gijotinës të qëndrojë pezull gjashtë javë, derisa të bjerë mbi kokën për t’u prerë. Po sikur ta merrja faljen? Të fitoja faljen! Nga kush? Përse dhe si? Është e pamundur të më falin. ‘’ Të bëhem shembull’’!- siç shprehen ata.

Hygo, ky dishepull që përfaqëson një mori fatesh të shekullit XIX , kumton revoltën e shpirtit. Në këtë roman, ai i mëshon ‘’vetëdijes për absurditetin e veprimeve që ne bëjmë’’. Ndërsa personazhi i tij ka në dorë të vërtetën e vet tashmë dhe asgjë nuk e ndihmon të gjejë zgjidhje.

• E po mirë, mendoj – për cfarë po mendoni?
• Po mendoj – ia ktheva- se sot nuk do të mendoj më.

E kisha lëshuar veten moskokëcarës, si në ëndrrat e atyre që janë të përgjumur.

Fati është i pashmangshëm, po ashtu dhe vdekja. Dhimbja që fshihet në skutat e shpirtit, e përshkon këtë roman nga fillimi në fund.

Ndërmjet dy shtyllave të ndriçimit të platformës, sapo kisha parë diçka ogurzezë.

Oh! Ishte realiteti…

Ndryshe nga shkrimtarët e tjerë që vdekjen e përdorin për të mallëngjyer lexuesin, Hygo zgjon sensin e gjykimit. Atë sens që në fakt, është kaq koherent dhe sot.  Sepse liria është ajo që çdokush e kërkon: me apo pa faj. /Konica.al/