Universiteti i Tetovës (UT) ka vendosur që të shpallë veprimtarin Adem Demaçi, Doctor Honoris Causa, njofton Telegrafi.
Kjo bëhet e ditur nga pllakati i ngjitur në rrugën afër UT-së, nga i cili mësohet se Akademia solemne me këtë rast do të mbahet më 4 maj të këtij viti, në amfiteatrin e Rektoratit të UT-së.
Fjalitë me gurë lumi
Në fillim ka një dedikim personal që hapet mes cepit të tij në bar “Hemingway” dhe një emri me gjashtë shkronja. Kjo e fundit njihet rrugës, ku shpesh mungon, ikën, por edhe sheh sa afër dhe larg. Botimi i Taninit “Pa pik’”, nuk ka shenja pikësimi, si presja apo pikat në fund të fjalive. Presjet janë hequr për të dhënë një muzikalitet tjetër, ashtu siç i lexon vetë autori. Ndërsa pikat në fund të fjalive, janë mbyllja e çasteve njerëzore. Ky libër, që është një poezi e gjatë, mbase mund të jetë edhe një poemë që ndalet me titullin kryesor vetëm në kopertinë. Mbase pikat janë mbledhur dhe qëndrojnë vetëm në titullin e librit, sepse poezia dhe fjalët që vendos autori janë liri stinësh.
Prej sa kohësh është shkruar “Pa pik’”?
Rreth shtatë vjet, pasi mbylla botimin e parë me revoltën adoleshenciale “Tregu i zeros”. E kam menduar si një letër të gjatë dashurie, të cilën nuk e nisa dot kurrë, me pjesëza nga orët e mia personale. Nuk ka pika në fund të fjalive, sepse ato e hedhin-kyçin komunikimin duke e lënë atje. Pikat në fund të fjalive janë guralecë aq të vegjël, sa rëndojnë tepër. Në fillim duken si vargje të shkruara pa lidhje me njëra-tjetrin, pa këto mbikalimet klasike, vajzërore dhe romantike. Fjalët janë të shoqëruara me skica që bërtasin thjesht duke kërkuar të lexohen me një muzikalitet të ngadaltë. Muzikën e fjalive e kupton vetëm nëse e lexon librin me zhurmat e tua personale. Në fund të ditës, edhe nëse ka filluar nata, jeta që kam shkruar nuk ka nevojë për pika dhe presje.
Pse u mendua në këtë mënyrë?
Arian Leka më ka mësuar si botohet një libër i mirë, duke e krahasuar me fëmijët që bëhen vetëm një herë në jetë. Kjo letër cepash dashurie, por edhe urbane njëherësh, ka shkrime me dorë. Ato regjistrojnë rëndësinë e ditëve kur janë shkruar. Libri nuk mund të ketë vetëm shkronja, fjalë, parfume orësh të shtypura në letër, por mund të shihet edhe si një vepër arti që mbetet gjatë. Çdo kopje e botuar nuk i ngjan njërës dhe tjetrës, sepse edhe rrënjët e kaosit janë të tilla. Në hapje të tij, unë kam vizatuar nga një dedikim personal për çdo lexues. Kjo është e ndryshme, nuk e gjen njësoj në çdo kopje.
Si lexohet “Pa pik’”?
Qetë, vetëm, duke ikur në fund të shiut, te lamtumirat, poshtë luleve pa vazo, me këngët e kumurive, me fëmijët këtij qyteti që luajnë në fole dallëndyshesh, me pasionin e rutinës, madje edhe me ëndrrat kur shohin ëndrra, me kohët kur realiteti është i njëjtë me fantazinë, me heshtjen mëkatare, me lumturinë në sytë e gjysheve që janë peshq akuariumi, duke e harruar tjetrin, por jo memorien kolektive (kujtesa e përbashkët. Kështu, nis të çlodhesh edhe kur lexon skicat e “Pa pik’”. Faqeve të librit i janë hequr numrat, sepse nuk më pëlqen të numëroj dhe as të mbaj të dhëna. Pasqyra e lëndës është vetë i gjithë botimi “Pa pik’”. Ashtu janë edhe letrat e hapërdara ku kam mbajtur shënimet, kështu jam edhe unë.
Nuk është e thënë të ketë gjithmonë një botim. Pse u botua tani ky libër?
Letrat i kam mbajtur për një kohë të gjatë, ato tani e mbyllën ciklin e tyre. Të paktën ndodhi para protestave për parkun e liqenit dhe ditëve me shumë miq që tani janë bërë armiq betoni. Madje ka tinguj nga parku dhe pemët, për më të thjeshtat që nuk na e bëjnë me sy, për fatet e lira që e lumturojnë një qytezë tiranësh vetëm kur çelin gjethet e pemëve prej Tirane. Pikat tona që ne i vendosim në fund të fjalive gjatë jetës bëhen gurë lumenjsh, po t’i mbledh të gjitha pikat që unë kam vendosur, me to do të krijoj një ishull. Ndërsa skicat janë shkëputje nga fëmijëria ose një i rritur që kërkon të jetë ende i vogël.
Policia e Kosovës përmes një komunikate ka bërë të ditur se në një aksident trafiku që ka ndodhur dje në Suharekë kanë pësuar lëndime pesë persona.
Aksidenti ka ndodhur në fshatin Greikoc. Deri te aksidenti ka ardhur pasi vozitësi kishte humbur kontrollin mbi veturën dhe ka dalë jashtë rrugës, për t’u përplasur në një mbrojtëse betoni.
“Si pasojë e aksidentit lëndime trupore kanë pësuar pesë persona, të cilët janë dërguar për trajtim të nevojshëm mjekësor”, ka thënë PK-ja.
Tre vjet pasi dhjetëra të rinj nga fshatrat e Pogradecit morën rrugën drejt Sirisë për te ISIS Al-Nusra, banorët nuk kanë akoma një përgjigje se si radikalizmi islamik u pleks me fatin e tyre.
Ervis Alinj dhe Bledar Hamza u rritën së bashku në fshatin Leshnicë të Pogradecit dhe ikën të dy në Perëndim, para se rrugët e tyre të bashkoheshin në një udhëtim pa kthim drejt Sirisë. I pari, bir i një gërmuesi pusesh emigroi herët në Greqi, ndërsa shoku i tij i fëmijërisë iku bashkë me familjen në Itali.
Më 28 janar 2013, dy djemtë rreth të 25-ave u takuan në Tiranë dhe vendosën të bëheshin ushtarë të Kalifatit pa lajmëruar askënd. Emrat e Ervis Alinj dhe Bledar Hamzës gjenden sot në listën e xhihadistëve shqiptarë, të cilët dyshohet se u vranë në Siri.
Tre vjet më pas, Hamdi Alinj- burrë i kërrusur, por me duar të fuqishme refuzon të mendojë se i biri ka vdekur. Që prej kohës së zhdukjes së Ervisit, ai ka dëgjuar aq shumë versione, sa në fund e ka ndarë mendjen të besojë se kushedi për ç’hall, i biri ka vendosur të qëndrojë në hije, larg familjes.
“Kam vite që nuk e kam parë, por shpirti ma thotë se është ende gjallë,” pohon ai, ndërsa sytë i shndrijnë nga një fije shprese që s’di ku të kapet.
Zhdukja në moshën 25 vjeçare e Ervis Alinj ndodhi pas një transformimi 3-vjeçar në frymëzimin e një linje të re të islamit, të cilën prindërit e tij nuk e kuptojnë. Hamdi Alinj i tha BIRN se i biri ishte një djalë i qetë, jetonte mes Shqipërisë dhe Greqisë, shkonte shpesh në xhami dhe refuzonte të hante mish të blerë në dyqan. Por nuk rriti mjekër.
Ervis Alinj u largua nga shtëpia pa i thënë askujt se ç’kishte në plan të bënte. Gjatë hetimit të saj, Prokuroria ka zbuluar se ai udhëtoi nga Tirana në Stamboll së bashku me Bledar Hamzën dhe tre djem të tjerë.
Në shtëpinë e ndërtuar prej tij në Leshnicë, prindërit kujtojnë se ai i mori tre herë në telefon gjatë shkurtit dhe marsit 2013 dhe më pas u zhduk pa gjurmë. Thoshte se ishte në Gjermani-por prindërit dyshonin Sirinë si destinacionin e tij.
Derisa një telefonatë anonime i lajmëroi se kishte vdekur.
Fshati Leshnicë, rreth 15 kilometra larg qytetit të Pogradecit është njëra prej tre vatrave të mëdha të rekrutimit të xhihadistëve të rinj në Shqipëri. Bashkë me dy fshatrat fqinje-Rrëmenj dhe Zagorçan, ai ka eksportuar drejt Sirisë 24 banorë të saj, mes të cilëve gra dhe fëmijë.
Xhamia e Leshnicës- godina më e lartë në zonë me minarenë që dallon nga çdo pikë e fshatit është shënjestruar për radikalizimin e të rinjve të fshatit dhe për frymëzimin e tyre për të shkuar në Siri. Megjithatë, tre vjet pas valës së madhe të largimeve, banorët nuk kanë ende një përgjigje se si feja u kthye në një lojë të rrezikshme për fatin e tyre, duke pleksur një fshat të harruar si Leshnica me konfliktin më të madh global, që vazhdon prej katër vitesh të shkaktojë qindra-mijëra viktima.
Lajmërime vdekjesh pas radikalizimit
Fshatrat Leshnicë, Zargoçan dhe Rrëmenj, të cilët shtrihen në formën e një trekëndëshi përgjatë rrugës Pogradec-Korçë në juglindje të vendit kanë një nivel të lartë papunësie, ndërkohë që burrat dhe djemtë mbajnë tradicionalisht familjet përmes punës së vështirë sezonale në Greqi.
Por Hamdi Alinj refuzon ta lidhë largimin e të birit drejt Sirisë me varfërinë. Ai drejton gishtin ndaj Almir Dacit-imamit të xhamisë së fshatit të tyre dhe miqve të tij në Tiranë, për të cilët pretendon se e kanë mashtruar të birin.
Një mendim i ngjashëm ka zënë rrënjë në të tre fshatrat e prekura, ku gjatë tre viteve të fundit kanë mbërritur tre lajmërime vdekjesh. I katërti dyshohet se është Almir Daci, ish-imami i xhamisë së Leshnicës, i cili u raportua i vdekur nga familjarët e tij të dielën e 3 prillit.
Ai akuzohet gjithashtu, sipas një procedimi penal të Prokurorisë së Krimeve të Rënda për radikalizimin e dhjetëra të rinjve të zonës dhe rekrutimin e tyre për llogari të ISIS, si dhe për pjesëmarrje në konflikte të armatosura.
Prindërit e Dacit, të cilët kanë hapur së fundi dyert e mortit i thanë BIRN në fund të marsit se djali i tyre “nuk ishte ndryshe nga të tjerët”.
“Është i varfër, njësoj si të tjerët këtu,” tha nëna e tij e imët dhe me fytyrë të zbehtë.
Familjarët e Almir Dacit, i cili po gjykohej në mungesë në Gjykatën e Krimeve të Rënda në Tiranë thanë për mediat se i kishte telefonuar gruaja e Dacit nga Siria për t’u dhënë lajmin e keq.
Lajmërime të tilla kanë marrë disa banorë të fshatrave-njëri prej të cilëve ka hapur mort dhe e ka mbyllur sërish.
Lajmet kontradiktore që vijnë nga Siria kanë shkaktuar ankth edhe në familjen e Mariglen Dervishllarit.
“Nusja e djalit na mori në telefon dhe na tha se Marigleni vdiq i sëmurë. Në televizor dëgjuam se e kishin vrarë. Nuk dimë ç’të besojmë” thotë Fatmira, e mbështetur pas një porte druri në shtëpinë e saj ende të papërfunduar në Rrëmenj.
Njësoj si Hamdi Alinj, edhe Fatmira nuk e kupton transformimin e të birit dhe vendimin e tij për t’u larguar drejt një vendi të largët. Para vitit 2010, Marigleni ndihmonte të atin në ndërtimin e shtëpive në zonë. Më pas, ai u martua dhe nuk bëri asnjë punë.
Fatmira kujton ditën e martesës së të birit, nusja-vetëm 14 vjeç e gjysmë ishte e mbuluar kokë e këmbë me hixhab, ndërsa burrë e grua u munduan të rregullonin letrat për shkak të moshës së saj të mitur.
Pas ikjes së Mariglenit, më 12 maj 2013, edhe bashkëshortja e tij me djalin e mitur u larguan pa i thënë askujt. Në Siri, çifti lindi edhe një djalë të dytë, të cilin gjyshja në Rrëmenj nuk e ka parë kurrë.
Fatmira tregon se në telefonatat e rralla me të, i ka kërkuar të kthehet në Shqipëri bashkë me nipërit e vegjël.
“Nuk kthehem kurrë më atje, e kam amanet t’i rris fëmijët këtu,” është përgjigjur prerë ajo.
Lënia në harresë
Tre vjet pas largimeve drejt Sirisë, banorët e tre fshatrave të Pogradecit po përballen të vetëm me pasojat. Familjarët e të zhdukurve kërkojnë një rrugë për të gjetur trupat, ndërsa të tjerët shqetësohen për nipërit dhe mbesat që gjenden në Siri.
Megjithatë, askush nuk pret një dorë të shtrirë nga shteti.
Në Tiranë, autoritetet flasin për strategji në integrimin e të rinjve të radikalizuar dhe projekte sociale për lehtësimin e pasojave. Por familjarët e intervistuar i thanë BIRN se askush nuk ka trokitur në shtëpitë e tyre për t’i pyetur se çfarë problemesh kanë.
Integrimi i xhamive të rebeluara brenda strukturës së Komunitetit Mysliman është një tjetër çështje që shqetëson autoritetet në Tiranë. Por në Leshnicë dhe Zagorçan, ideologjitë radikale vazhdojnë të mbahen gjallë prej një grupi të izoluar djemsh, dikur rreth i ngushtë i Almir Dacit.
Në xhamitë e Leshnicës dhe të Zagorçanit, Komuniteti Mysliman ka emëruar dy imamë të saj, të cilët shfaqen aty vetëm gjatë faljes së të premtes. Ditët e tjera, xhamitë frekuentohen nga grupet e djemve të radikalizuar, mes të cilëve edhe një ish-luftëtar i plagosur, i kthyer nga Siria.
Hamdi Alinj i tha BIRN se është munduar shpeshherë të sqarojë rrethanat e zhdukjes së të birit me ta, por “ndërrojnë rrugë”.
“U bënë gati të iknin, por i kthyen mbrapsht,” thotë ai.
Në Pogradec, imami Edison Kuqo pohon se historia e Sirisë u ka shkaktuar shumë dëme, të cilat ata po përpiqen t’i adresojnë me vështirësi. Paragjykimet janë rritur, ndërsa prindërit po tërheqin fëmijët e tyre nga xhamitë.
Ai e përshkruan grupin e ndjekësve të Almir Dacit si “dele të ndara nga tufa”, ndërsa tregon se vetë ai u ka kthyer mendjen disa të rinjve që donin të iknin në Siri.
Sipas imamit, gjithë sa ndodhi shpjegohet edhe me edukimin e varfër apo formimin e cekët fetar të të rinjve, të cilët më pas mund të manipulohen lehtë.
“Jemi përpjekur shumë për t’i ndaluar ikjet në Siri. Kemi dalë me qëndrim të qartë kundër në xhami, por tani po vuajmë pasojat,” përfundon Kuqo. /BIRN/
Nga mortajat dhe kaosi te Miles dhe Coltrane, Rob Crossan eksploron dashurinë e Kosovës për jazz-in në shpalosje e sipër.
Shkrimi nga Rob Crossan / Fotografia nga Laura Stevens
Raftet e librave janë të stërmbushura me tituj të Spinozës, Bodrijardit e Herodotit. Dritat e mekura përshtaten mirë.
Koktejet janë të egra dhe pihen hurba-hurba me elegancë dhe vetëpërmbajtje nga klientela mjekroshe. Tingujt gjëmues e dredhakë të saksofonit duken sikur shpërbëhen si tym duhani përgjatë rrezeve inkandeshente.
Ishte ky vend vërtet një vatër luftë vetën dy dekada më parë? Me të arritur në Prishtinë, ishte vështirë të përfytyroje një shtet në të cilin do të ishte jo shumë e pritshme të gjeje një skenë të lulëzuar të jazz-it – në fakt, është përputhje thuajse po aq natyrale sa Londra me muzikën rome të Ballkanit – por, ashtu si po e zbuloj, ky është një vend ku stereotipet e shumta kanë tendencë të përmbysen për njerëz që vijnë sefte.
“Vetëm disa vite më parë, nuk ishin më shumë se dy muzikantë të jazz-it në tërë qytetin. Tash mund ta dëgjosh atë çdo natë të javës.” Kështu më thotë Ilir Bajri teksa bisedoja me të në ambientet bohemiane të jazz klubit Soma (somabookstation.com) një mbrëmje. Lokali mbushej me vajza të veshura me funde kadife e djem me bluza të përhimëta.
Nëse i jep një qark rrugëve të Prishtinës, është e pamundur ta mos vëresh Bajrin. Afro dy metra i gjatë, një shtëllungë krrelash të pashtruara dhe veshur me një pallto të gjatë përmbi një këmishe druvarësh; është tip që pëlqen muhabeti.
Në një moment jepet në një bisedë për Darvinizmin, e në tjetrin, duke qitur me duar pas një gllënjke raki rrushi, thotë se çdo njeri në Ballkan është “tërësisht, tmerrësisht i çmendur”.
Një Kosovar që për 11 vitet e fundit, ka drejtuar festivalin kombëtar të jazz-it, Bajri ka performuar në OKB, ka pirë verë me Vanessa Redgrave dhe, së paku tri herë në javë, mund të gjendet duke luajtur jazz sublim në lokalet e Prishtinës.
Ky është një qytet që kurrë nuk do të shpërblehet me një çmim vetëm për bukurinë estetike. Majat kështjellore të cukave që e rrethojnë qytetin shpojnë retë sikur tel me gjemba, e vetë qyteti është në vlug të një ekspansioni të pakontrolluar me blloqe, kinema, qendra tregtare të ngritura me shpejtësi dramatike në thelbin e një qyteti me shtëpi të stilit Austro-Hungarez e kalldrëme.
Shtatëmbëdhjetë vjet pas largimit të forcave serbe nga shteti i ri si rezultat i bombardimeve të NATO-s, Kosova sot nuk mban shumë vraga të asaj që ishte lufta e fundit evropiane e shekullit të 20.
“Janë shumë arsye pse jazz-i është kaq popullarizuar në Kosovë,” thotë Edon Ramadani, pianisti i një tresheje të jazz-it të cilëve ua përcolla performancën e këngëve klasike sikur “So What”, “Take Five” dhe “The Girl from Impanema” në Soma.
“Është një uri e këtillë audiencës dhe e muzikantëve si ne për të eksperimentuar,” më thotë ai duke tymosur një cigare në oborrin e klubit. “Ende ekziston një afeksion i madh për Amerikën në Kosovë për shkak të ndihmës që na dhanë gjatë luftës, kështu që ne jemi më të afërt edhe me muzikën e Shteteve të Bashkuara.
“Gjithashtu, pavarësisht shkallës së lartë të papunësisë, njerëzit kanë vullnet të dalin e të dëgjojnë muzikë gjatë gjithë kohës. Është një qytet i gjallë sa i përket skenës së muzikës live dhe është një vend ku ne si muzikantë mund të performojmë pra një audience rregullisht – pra përmirësohemi edhe ne.”
Klubet si Hamami, Klubi M, Dit e Nat, Zanzi e Soma, të formuara jo më shumë se pesë vite më parë, vazhdimisht ofrojnë performues të ndryshëm të muzikës jazz. Për një qytet të vogël si Prishtina, të kesh një numër të tillë të lokaleve të jazz-it është sikur Londra të ketë 100 klube kushtuar vetëm reggae-it.
Bajri ia gjen fillesën këtij transformimi ndaj jazz-it në vitin 2004, atëherë kur ai, përkundër shumë pengesave, ia doli të sigurojë fonde jashtë Kosovës dhe ta themelojë Prishtina Jazz Festival.
“Ishte një kohë e çmendur,” kujton ai. “Ne nuk kishim ide se a do të vinte njeri. E morëm me qira një sallë koncertesh dhe në fund na është dashur t’i mbyllnim dyert për shkak të numrit të madh të pjesëmarrësve. Kur performanca u krye, askush nuk e la sallën dhe u detyruam të lëshonim muzikë përmes altoparlantëve dhe të gjithë filluan të vallëzonin nëpër holle.”
Fatkeqësisht, fondet janë tharë dhe, pas 11 vjetësh, festivali jazz-it u shua vitin e kaluar. Sidoqoftë, për Bajrin nuk është një gjë e keqe.
“Nuk duhet të vazhdojmë të jemi të varur prej subvencioneve të shteteve tjera,” thotë ai. “Fundi i festivalit do të thotë se tash jazz-i duhet të vazhdojë të mbijetojë organikisht në Kosovë. Ndoshta fundi do të thotë se është koha që kjo skene të piqet. Kjo është në rregull sipas meje. Jazz-muzikantët e këtushëm nuk janë të moçëm – janë në vitet e njëzeta apo tridhjeta. Është shumë drithëruese të performosh me këta njerëz dhe ta shohësh skenën të rritet.
Dalë ngadalë, kjo skenë po e zhvillon identitetin e vet. “Shumë muzikantë këtu, sikur vetja ime, janë rritur duke mësuar muzikën klasike dhe popullore apo zhanre tjera,” thotë Enes Muhaxheri, baterist në treshen e jazz-it që luajtën në Soma.
“Jazz-i është diçka që na përshtatej, dhe dukej se ishte një progresion i natyrshëm që na shpiu të kjo lloj muzike dhe na bëri të zbulojmë sa shumë e pëlqejnë atë njerëzit këtu. Klubet e jazz-it janë shumë të ndryshme në qytet, Soma dhe Dit e Nat kanë librari e kafe, Hamami i ngjan një pazari marokien dhe Zanzi është një bodrum i egër e i zhurmshëm, por kjo shumëllojshmëri është çfarë i duhet skenës tash. Kurrë nuk mund ta parashikosh se si do të reagojnë turmat – apo nëse të dëgjojnë pikësëpari.
Egërsia e performancave, stakatot e tingujve depërtues, kadencat, tempoja dhe ndërrimi i kahjeve bëjnë që këta muzikantë të tingëllojnë më ndryshe nga Miles Davis apo Dave Brubeck në një klub të Londrës apo Parisit. Ndoshta janë fillesat embrionike të një “tingulli” të veçantë të jazz-it Kosovar që po buçet.
“Po zgjasim pëllëmbët drejt diçkaje që na takon ne,” thotë Muhaxheri. “Në bëjmë jetë kaotike e të improvizuar këtu në Kosovë. Ne e njohim kaosin dhe dimë si ta filtrojmë për të mbijetuar, pra ndoshta nuk është shumë për t’u çuditur që e kemi përqafuar jazz-in. Vjen nga dhe i largët, por duket se përshtatet me situatën tonë në mënyrë gati të përkryer”.
Botuar në easyJet Magazine /Gazeta JNK
Bella Hadid është bërë shumë shpejt e famshme në botën e modës, kjo edhe falë motrës së saj Gigi Hadid dhe të dashurit The Weeknd. Por, 19-vjeçarja gjithashtu bën gjithçka për të mbetur e famshme.
Të dielën, Bella postoi një foto ku pozon pothuajse e zhveshur, duke mbuluar me njërin krah gjoksin.
“Më fal mami”, shkruan Bella në shkrimin shoqërues të fotos.
Shoqja e Selena Gomez dhe Kendall Jenner gjithashtu shkroi: “Projekt sekret me skuadrën time të ëndrrave”.
Mbi 70 shtëpi botuese do të marrin pjesë në Panairin e 28-të të librit i cili zyrtarisht do të hapet sonte në orën 19, në Metropolis Arena. Për vizitorët panairi do të hapet prej nesër deri më 18 prill.
Nga Panairi i Shkupit presin rreth 40.000 vizitorë në Panairin e librit i cili, pas Panairit të mobileve, është manifestimi i dytë i këtij lloji sipas frekuentimit në Shkup. Do të ofrohet literaturë nga autorë vendorë dhe të huaj, beletristikë, botime shkencore, libra për fëmijë, libra shkollorë.
Botuesit do të organizojnë edhe promovime dhe takime me autorë në stendat e tyre, por edhe në Qendrën promovuese në Metropolis Arena në të cilën për shtatë ditët e panairit janë planifikuar mbi 30 promovime. Krahas botueseve vendorë do të ketë edhe të huaj nga Shqipëria dhe Serbia, ndërsa Ambasada e Suedisë do të organizojë prezantim të literaturës për fëmijë.
Ngjarje shtesë që do të organizojë Panairi i Shkupit (më 14 prill) është ligjërata e shkrimtarit, sociologut dhe oratorit motivues kroat Bruno Shimlesha, i cili është mes dhjetë autorëve më të lexuar kroatë të librave nga sfera e psikologjisë popullore.
Sipas paralajmërimeve, panairin do ta hapin shkrimtarët Rade Sijan dhe Sasho Dimovski. Orari i punës së Panairit është prej orës 10 deri në orën 20, çmimi i biletës është 30 denarë (0,5 euro), gjegjësisht 20 denarë për vizitorët në grupe.
Presidenti i Venezuelës, Nicolas Maduro u ka kërkuar grave të ndalojnë përdorimin e tharëseve të flokëve për të kursyer energjinë.
Maduro, përmes një dekreti, ka urdhëruar që edhe e premtja të jetë pushim për dy muaj, për të kufizuar përdorimin e energjisë elektrike.
Ai u ka bërë thirrje bashkëqytetarëve të tij të përdorin me kursim energjinë elektrikë duke përfshirë këtu dhe ajrin e kondicionuar.
Maduro u ka rekomanduar femrave të përdorin tharësen e flokëve vetëm në raste të veçanta.
Ai ka këshilluar që qytetarët të përdorin sa më pak pajisjet elektrike, madje rrobat të mos i thajnë në lavatriçe, por t’i nxjerrin në diell.
Një 19-vjeçar është ndaluar, pasi akuzohet se ka kryer marrëdhënie seksuale me një të mitur.
Burime zyrtare nga policia e Gjirokastrës bënë me dije se Xh. Gjini, dyshohet se ka kryer marrëdhënie seksuale me të miturën me iniciale I.P., 14 vjeçe.
Materialet në ngarkim të këtij shtetasi i kaluan Prokurorisë së Rrethit Gjyqësor Gjirokastër për veprën penale “Marrëdhënie seksuale me të mitur”.
“Jam 35 vjeç, i martuar, kam dy fëmijë, jetoj në Ferizaj. Historia e jetës sime nuk ka tragjedi brenda saj, por ka shumë ndjenjë, dashuri, pasion, edhe pse në këtë moshë fati më sjell në jetën time që të njihem me një grua më të re se unë, e cila jetonte në diasporë dhe nga ajo kohë çdo gjë ndryshoi në jetën time”, shkruan për Portalin tonë, “Kosovarja”, Xh.
Nga plogështia, boshllëqet dhe vuajtjet që m’i kishte krijuar jeta deri në ato momente kur kam njohur këtë grua të diasporës, sikur gjithçka filloi gradualisht të shuhej dhe të ringjallej një jetë e re brenda meje, filloi gradualisht si një miqësi e mirë, e çiltër, e sinqertë dhe pa asnjë lloj interesi. Flisnim shumë për njëri-tjetrin, duke arritur deri në atë pikë sa po tregonim gjithë brengat dhe gjithë të fshehtat që nuk i kishim fol me asnjë njeri deri atëherë. Filloi të krijohej një simpati e dyanshme dhe çdo ditë e më shumë që kalonte, prania e njëri-tjetrit bëhej më e nevojshme, më e dashur dhe shumë drithëruese…
Edhe ajo ishte e martuar, siç jam edhe unë, dhe me një të kaluar shumë të hidhur dhe shumë të dhimbshme…
Por, po e lë pas të kaluarën dhe po flas për vazhdimin e historisë sime me këtë grua, që e kam njohur dhe që më ndryshoi gjithçka në jetën time… Flisnim shumë gjatë ditës në telefon, madje kishte ditë të veçanta që flisnim edhe 8-9 orë rresht dhe do duhej diçka shumë e rëndësishme që të na shkëpuste nga komunikimi… Dhe, ky komunikim vazhdon akoma, edhe sot e kësaj dite, por me një ndryshim se janë rralluar shumë orët. Ato janë kthyer në minuta dhe kjo jo për faj të saj, por jeta sjell ndryshime dhe si rrjedhojë është edhe pamundësia për t’u parë me njëri-tjetrin.
Thënë shkurt, u dashurova në këtë grua dhe çdo ditë e më shumë që kalonte lidhesha me të, për të mos dashur kurrë të zgjidhesha. Tash jeta ime mori tjetër kuptim, dita filloi të bëhej më e bukur, më e këndshme, zgjohesha me qëllimin që do shkoja në punë dhe do ndihesha afër saj, edhe sikur të mos ishte aty. Natën flija me mendimet për të… Mezi prisja të vinte e ta shikoja, të flisja e ta përqafoja, edhe pse nga largësia ia puthja buzët, ia prekja trupin.
Por, kur erdhi koha të takoheshim, çfarë të shihja: një femër e parregulluar, pa kurrfarë bukurie…
M’u rrëqeth trupi kur e pash… M’u turbullua shikimi. Iu afrova dhe ia zgjata dorën. I thash: “Unë jam shoku i personit që është dashur të të pres. Ai që nga mbrëmë ndodhet i shtrirë në spital”.
Kështu e sajova këtë gjë, aty për aty…
Ajo u step dhe më falënderoi që kisha dal t’i tregoja e të mos priste kot…
Ika prej saj dhe mësova shumë nga ai moment: Kurrë mos u jep në njeriun që nuk e njeh, që kurrë nuk e ke parë! Xh. /Kosovarja/