SHKËLZEN MALIQI

Në “krizën” aktuale rreth bllokadës së Kuvendit një gjë është e çuditshme: përderisa opozitës i është lënë hapësira e pakufizuar e veprimeve dhe e radikalizimit të metodave të pengimit të mbajtjes së seancave, nga gjuajtja me vezë deri te përdorimi i gazit lotsjellës, udhëheqësia e Kuvendit me deputetet e pozitës mbajnë qëndrim defanziv, të mos themi edhe krejtësisht pasiv.

Për më shumë, ky pasivitet është i qëllimshëm. Na kujtohet reagimi i parë i Kryetarit të Kuvendit Kadri Veseli, kur pati thënë se nuk do të ndërmarrë veprime kundër opozitës, p.sh., që të ftojë policinë pët ta vendosur rendin dhe mundësuar zhvillimin e seancave.

Veseli i ka kompetencat për këtë, ai mund t’i përdorë forcat e rendit për t’i larguar nga salla deputetët e rebeluar të opozitës. Ky edhe nuk do të ishte precedent ngase ish-kryetari i Kuvendit, Jakup Krasniqi ua ka bërë këtë deputetëve të Vetëvendosjes, të legjislacionit të kaluar.

Pse s’po reagon Kadri Veseli?

Përcaktimi i Veselit për mospërdorimin e autoritetit dhe forcës në vendosjen e rendit në Kuvend është interpretuar në mënyra të ndryshme.

Nuk dua të futem në spekulime me çfarë qëllime e ka bërë këtë. Por një gjë më duket e padyshimitë. Veseli nuk e ka bërë këtë as nga mosdija dhe papërvoja politike, ose nga frika se mazhorancës i mungojnë argumentet që përligjin veprimet më të vendosura kundër sfidës së opozitës.

Mendoj se qëndrimi pasiv më parë kushtëzohet nga ndjenja e superioritetit që e ndien mazhoranca, sepse e ka shumicën superiore – mbi dy të tretat e mandateve në Kuvend.

Nga një pikëvështrim i këtillë, aksionet e opozitës janë konsideruar si manovrime të pashpresa dhe, në afate më të gjata, të padëmshme ndaj raportit real të forcave.

Kështu, opozitës i lejohet që ta zbraz dufin, ashtu sikur që i lejohet fëmijëve të lazdruar që të bëjnë disa sherre, për t’i mësuar pastaj se axhamillëku i tyre ka kufi dhe se duhet të zmbrapsen kur të kuptojnë realitetin duke u ndeshur me rregullat dhe murin e superioritetit të mazhorancës.

Për shkak të këtij rreshtimi të çuditshëm dhe tolerancës ndaj dhunës simbolike, dhe atë kërcënuese të opozitës, shumë opinionistë dhe politikanë kanë konkluduar dhe trumpetuar se Kosova qenka futur në një krizë të madhe që, madje, nuk do të mund të kapërcehet me mjete të disponueshme ligjore, por vetëm me masa ndërhyrëse.

Si më e preferuara dëgjohej ideja e instalimit të një tryeze të partive, e cila do të duhej ta pjellte një qeveri tjetër, të koncentruar, ose teknike e kalimtare, që do të duhej t’i përgatiste zgjedhjet e jashtëzakonshme. Por këto ide përmbysëse sikur e huqin tërë një subjekt shumë të rëndësishëm të çështjes, që s’mund të anashkalohet si faktor.

Falimentimi i pozitës

Në këtë zhurmë idesh shpërtimtare nuk hetohet se mazhoranca vërtet është duke ndejtur e qetë, nuk reagon, i duron pa luajtur qerpikët gjuajtet me vezë, zhurmën e bilbilave dhe gazin lotësjellës.

Por, kjo nuk do të thotë se me këtë dëshmohet se ajo tashmë qenka një forcë e falimentuar, e cila do të duhej që, pothuajse pa rezistencë, t’i dorëzohet fatalitetit, duke bërë kompromise gati të detyrueshme me opozitën.

Krizë do të kishim nëse mazhoranca dhe pushteti i saj nuk do të kishin më asnjë instrument veprimi të ligjshëm dhe efiçient.

Për krizë më serioze do të mund të flsinim nëse grupi më radikal i deputetëve të opozitës (mbase në bllokun opozitar nuk është vetëm Ilir Deda që thërret për veprime më të arsyeshme dhe pa dhunë!), me gjithë përkrahësit militantë që tregohen të gatshëm që të mobilizohen për beteja të hapura me pushtetin dhe policinë, siç ndodhi natën kur u ndalua dhe u mor në pyetje nga policia Albin Kurti, do të kishin potencialin e një kërcënimi përmbysës, të një revolte të gjërë popullore. Ky edhe është skenari me të cilin po e kërcënojnë pushtetin liderët e opozitës.

Por, a e ka opozita përkrah vetes masën kritike që i jep shpresë se mund të konfrontohet me pushtetin dhe ta përmbys atë?

Kjo është vërtet një pyetje e hapur, por ama jo edhe aq kërcënuese siç e shohin opinionistët zhurmues që keqkuptojnë edhe heshtjen e opozitës por edhe, çka është më e rëndësishme – heshtjen dhe qëndrimin e rezervuar të shumicës së popullsisë – që megjithatë janë votues të partive në pushtet. Nuk janë grupimet militante të përkrahësve të opozitës ata që paraqesin rrezikun real për një përmbysje të pushtetit.

Tani që edhe pozita ka lëvizur deklarativisht, duke thënë se nuk do të lejohet më bllokimi i punës së Kuvendit, do të shohim se si qëndron puna me raportin real të forcave.

Nëse p.sh., mazhoranca vendos që t’i mbajë seancat e Kuvendit duke i imobilizuar ose përjashtuar deputetët trazovaçë të opozitës – çka është e pritshme – vërtet mund ta presim kushtrimin e opozitës për protesta masive popullore.

Por sa do të janë ato masive? Kjo është një pyetje që duhet ta mendojnë mirë krerët e opozitës. Agjenda e opozitës për anulimin e dy marrëveshjeve nuk më duket se e ka atë masë kritike të mllefit popullor që premton kryengritje të suksesshme.

(Mos)mbështetja popullore për opozitën

Në të vërtetë, të dyja marrëveshjet e kontestuara ultimativisht, edhe ajo e Aociacionit të komunave serbe, edhe e Demarkacionit me Malin e Zi, nuk perceptohen në opinion ashtu siç i sheh opozita.

Përkundër faktit se Qeveria nuk ka bërë shumë që marrëveshjet të arsyetohen mirë dhe në detaje, ato nuk shihen si diçka që është vendim arbitrar ose gafë e Isa Mustafës dhe Hashim Thaçit, sepse prej kohësh dihet se bëjnë pjesë në dialogun me Serbinë, dhe rregullimin e raporteve me Malin e Zi, si shtet fqinj.

Për më shumë janë marrëveshje që gëzojnë mbështetje të parezervë të SHBA-ve dhe të BE-së, gjë që krijon një kundërpeshë dhe digë të madhe për ambicien e opozitës që t’i paraqet si të dëmshme për Kosovën.

Qytetarët e Kosovës, pjesa dërmuese e tyre, edhe kur heshtin dhe i “këqyrin punët e veta”, e ata po e bëjnë këtë në këtë “krizë të madhe”, vështirë se mund të mobilizoheshin për projekte politike të dyshimta të opozitës.

Ata e ndiejnë se ato objektivisht çojnë drejt një konfrontimi jo të mirëpritur dhe jo pa pasoja të vendit tonë me fuqitë aleate që e kanë mundësuar pavarësimin e Kosovës dhe po angazhohen në afirmimin e plotë të shtetësisë së Kosovës në marrëdhëniet ndërkombëtare, çka edhe eshtë qëllimi i dialogut me Serbinë.

Kundër marrëveshjeve, kundër Amerikës

Përderisa Kosova e ka një mazhorancë stabile në pushtet, e cila mund të sulmohet dhe të delegjitimohet shumë më fuqishëm në aspektet tjera të të metave që i shfaq gjatë qeverisjes, por jo për marrëveshjet që janë arritur si të bashkërenditura dhe me mbështetje të fuqive aleate.

Shumica e popullsisë në Kosovë më parë i beson Amerikës se klithmave opozitare për “tradhti kombëtare”, nuk mund të flitet për ndonjë “krizë pa rrugëdalje”.

Rrugëdalja më racionale dhe më e shpejt është zbutja dhe zmbrapsja e opozitës që ka marrë një kurs të paudhë dhe avanturier.

Reflektimi im i aspekteve esenciale të situatës më çon te përfundimi se në Kosovë nuk ka krizë serioze.

Ka vetëm krizë të krijuar artificialisht, e shkaktuar nga dhuna interpretative e opozitës pakicë, e cila pretendon se flet në emër të popullit duke marrë njëkohësisht edhe rolin e prokurorit, edhe atë të gjykatësit, e pastaj edhe të ekzekutuesit ose xhelatit të “drejtësisë”.

Realisht, ky është një teatër ku po luhet farsa e mendësisë totalitare. Ajo nuk duhet dhe nuk mund të bëhet fuqi kërcënuese për ardhmërinë e Kosovës.

Opozita godet gabueshëm jo atje ku Qeveria nuk përmbushë interesat e përgjithshme, por në dy çështjet që janë projekte jetike për shtetndërtimin dhe proceset e integrimeve euro-atlantike të Kosovës.

Kjo kolumne është shkruar ekskluzivisht për Klan Kosovën (www.klankosova.tv)

Besart Morina
Kohëve të fundit, e sidomos me të filluar viti i ri akademik, po diskutohet gjithandej rreth vendimeve të rektorit aktual të UP-së, Ramadan Zejnullahut, për kinse ngritjen e cilësisë në Universitetin e Prishtinës. Me këto vendime, rektori më tepër shkaktoi huti në mesin e studentëve, sesa të paktën ndonjë vetëdijesim të tyre për “rëndësinë dhe domosdoshmërinë” e këtyre shtrëngimeve. Për më tepër, këto ndryshime erdhën pa kurrfarë masash paraprake, të cilat do t’i sensibilizonin studentët dhe do t’i bënin më të pranueshme dhe të arsyeshme këto ndryshime.

Kur po flasim për gjendjen aktuale në Universitetin e Prishtinës, natyrshëm po më vjen një mendje një krahasim i kësaj gjendjeje me kullimin dhe pastrimin e ujit. Ky rektor, me ato pa vetëdije, sikur po mundohet të bëjë diçka që është e përcaktuar të dështojë që në fillim. Thirrja në ngritje të cilësisë dhe ndalje të avancimeve pa kriter të stafit akademik po më ngjan me përpjekjen e një njeriu për ta kulluar ujin përmes një site mielli. Në këtë rast, sita tingëllon si një mjet i duhur për të pastruar diçka, për ta ndarë të mirën nga e keqja, por vlera e sajë po barazohet me zero kur po e bëjmë të njohur lëndën që duhet ta pastrojë, pra ujin. Kështu, rektori po mundohet që disa dukuri të këqija t’i çrrënjosë në mënyra të gabuara, sepse thjesht është huçur adresa nga duhet bërë me gisht dhe këto të këqija nuk po goditen në rrënjë, aty ku do të shkatërroheshim një herë e mirë.

Rektori po bëhet sikur nuk e di, por ne të gjithë e dimë se studentët janë të fundit që duhet fajësuar për mungesën e cilësisë në fakultetet e Universitetit të Prishtinës. Studentët nuk janë fajtorë, i nderuar rektor, për mungesën e punës praktike në drejtimet ku ajo është e domosdoshme. As nuk kanë faj për mungesë të stafit akademik apo administrativ, e aq më pak për parregullsitë e dallaveret në angazhimin e tyre dhe keqpërdorimet që individë të caktuar prej tyre bëjnë nën petkun e të angazhuarit në Universitetin e Prishtinës. E ju, tërë faturën e gabimeve dhe parregullsive të kësaj natyre, po kërkoni t’ua vini barrë studentëve, të cilët nuk kanë asgjë në dorë për ta përmirësuar apo, larg qoftë, për ta përkeqësuar gjendjen e institucionit që ju drejtoni.

Një gjë që po i irriton edhe më shumë studentët e dëmtuar, është fakti se rektori po sillet si të ishte i paprekshëm, i pagabueshëm, apo sikur ka bërë ndonjë mrekulli gjatë kësaj kohe sa është në detyrë. Dëshirojmë t’ia bëjmë me dije se përkrahja deklarative e ministrive dhe ambasadave nuk nënkupton për të autoritet dhe pushtet të pakufizuar. Përkundrazi, këtë përkrahje ai do të duhej ta shndërronte në më shumë punë dhe transparencë, e kur i përmendim këto, duhet ta dijë që për to më së shumti u detyrohet studentëve. Duke e parë neglizhencën që po ua bën kërkesave tona, jemi të detyruar ta kundërshtojmë fuqishëm, sepse bëhet fjalë për punën e mijëra studentëve, përpjekjet e të cilëve rrezikojnë të shkojnë dëm, në rast se rektori vazhdon me të njëjtën qasje. Ndaj, ne do të vazhdojmë të protestojmë deri sa të rikthehen afatet që kanë qenë më parë dhe arritja e kushtit, kërkesa këto plotësisht legjitime dhe të arsyeshme.

(Autori është student i Universitetit të Prishtinës)