Shkruan: Avdi Ibrahimi

Shqipëria është Atmmëmëdheu i mbarëshqiptarëve
S’ka pse tregohesh i mençur që të konstatosh se pozita e popujve në Gadishullin Ilirik, si dhe ajo e popujve të Europës nuk mundet assesi të krahasohet as për së afërmi me pozitën e popullit shqiptar, të cilët gjysma e tryre jetojnë në atmëmëdheun e tyre në Shqipëri, pjesa tjetër jetojnë të ndarë nga trungu amë në Kosovë, Maqedoni, Serbi, Mal të Zi, dhe Greqi. Nëse jemi sadopak të ndershëm duhet të themi të vërtetën ashti si është, pra kemi të bëjmë me një problem thelbësor i pazgjidhur i popullit shqiptar përgjithësisht në Gadishullin e Ilirikut… Në këtë rast definimi i Hapsirës kufitare me këto shtete fqinje të jetë atje ku jetojnë shqiptarët në shumicë, ndërsa miliona shqiptarëve që jetojnë në Turqi dhe në shtetet tjera të Botës t’u ipet e drejta e përbashkët e arsimimit në gjuhën e tyre amtare dhe e drejta e përbashkët kulturore shqiptare, kjo mund të ndihmojë që Gadishulli Ilirik të mos jetë më një vrimë e zezë e Europës së bashkuar, pra shqiptarët si komb i bashkuar me një shtet të bashkohen me Europën në të ardhmën.

Që të arrihet kjo zgjidhje politike që është i vetmi rast i padrejtë i një populli të ndarë në 5 shtete e që shteti Shqiptar është i vetmi vend në Kontinentin e Europës ku kufizohet edhe sot me popullin e vetë, zgjidhja është që së pari gjith shqiptarët të jenë të bashkuar që ta përfaqësojnë interesin e përbashkët kombëtarë për Ribashkim të Shqipërisë. Shqiptarët që janë të ndarë padrejtësisht në 5 shtete, si dhe miliona shqiptar që jetojnë në Turqi e diasporë, përfundimisht të deklarohen haptas pa u frikësuar nga askush, se e ndjejnë SHQIPËRINË, si atmëmëdhe të vetin, nga ana tjetër assesi nuk duhet lejuar arsyetimi i një grupi të vockël “shqipfolësish” se gjoja Qeveria në Shqipëri është fajtore për pozitën jo të mire të shqiptarëve jashtë kufijëve të shtetit shqiptar.

Nocioni i kufijëve shtetërorë në Europë tashmë e ka humbur kuptimin që kishte më pare.

Gjithçka flet e duket ditën për diell se vetëm Gadishulli Ilirik ka mbetur edhe sot e kësaj dite një nga territoret e fundit gjeopolitike ku koha e ndryshimeve të reja politike demokratike s’kanë dëpërtuar në ndryshimin e mentalitetit të ri.

Për dekada në ish-Jugosllavi kemi dëgjuar rrena patetike se kufijtë jugosllavë ishin më të hapurit në Europë dhe pakicat kombëtare edhe pse ne shqiptarët ishim shumicë autoktone në Trojet Tona Shqiptare, megjithkete politika jugosllave titisto-rankoviqiste e millosheviqjane trumbetonin se pakicat kombëtare ishin ura lidhëse të afrimit mes popujve. Fraza të tilla plot gënjeshtra u treguan ndaj popullit shqiptar që për gjysmë shekulli nuk guxuan të takohen me vëllezërit e motrat të shtetit shqiptar.

Që të mos na ndodh më fati i keq i ndarjeve të vëllaut me vëllanë, në mbarë hapsirat shqiptare të kemi një program të përbashkët politiko-kombëtar që të jet si qëllim dhe kusht i demokracisë që shqiptarët të jetojnë në një shtet të bashkuar Shqiptar.

Shkruan: Qemajl Krasniqi

(Pjesa e tretë)

Ardhja në pushtet e PDK-së në fillim të vitit 2008 u prit me eufori dhe me shpresë të madhe. Pritjet ishin të mëdha. Kjo parti nuk e pati në vëmendje përmbajtjen e qeverisjes, aq sa u përkushtua në vetë marrjen e pushtetit, si synim final i partisë politike. Qeverisja pa një platformë të qartë dhe pa ndonjë analizë paraprake, si duket shpejt shkaktoi zhgënjim. Drejtimi i Komunës nga një ish kuadër komunist, Qazim Qeska, si duket nuk ishte kompatibile me kërkesat e reja që nxirrte sistemi demokratik. Struktura heterogjene e degës së PDK-së shpejt nxori në shesh mospajtimet e thella konceptuale, pasi që në këtë strukturë u gjetën ish komunistë, “shqiptarë të ndershëm”, ish të burgosur politik, ish ushtarakë të UÇK-së dhe kuadër pa ndonjë profil politik deri në atë kohë, gjysmë analfabetë, analfabetë dhe njerëz arrogantë e “patriotë” prepotent.

Që në dy vitet e para të qeverisjes së PDK-së u panë dështimet. Mospërmbushja e pritjeve dhe ambiciet politike e materiale të disa eksponentëve të rëndësishëm, disa të lidhur me strukturat e SHIK-ut, nxorën në pah ndasitë e thella në vetë strukturën drejtuese të PDK-së. Për pasojë, kandidati i kësaj partie për kryetar të komunës Qeska, pothuajse dhunshëm u rikandidua në zgjedhjet e nëntorit 2009. Ndonëse fitoi edhe kësaj radhe, me mund të madh dhe nën dyshimin për keqpërdorim dhe vjedhje masive të votave karshi kandidatit të LDK-së Ibrahim Kryeziu, Qeska nuk arriti ta mbajë pushtetin më shumë se 18 muaj. Me arsyetimin se ka probleme shëndetësore, dha dorëheqje. Edhe pse kryetari i partisë dhe kryeministri i vendit në atë kohë Hashim Thaçi u përpoq ta rikthente në pushtet pas gjashtë muajsh në dorëheqje, Gjykata Kushtetuese konstatoi se dorëheqja e tij është e pakthyeshme.

Zhgënjimi me PDK-në ishte i madh dhe pritjet e qytetarëve për një qeverisje më të mirë nuk u realizuan. Drejtuesit lokal të PDK-së kishin shpresuar në një mbështetje më të madhe nga qendra. Kapja e pushtetit, punësimet pa kriter dhe pa konkurs, punësimet vetëm me referenca të lëshuara nga dega e PDK-së, u bënë dukuri e zakonshme. Përshtatja e konkurseve eliminonte nga konkurrenca ata që pretendonin për një vend pune, si dhe forma të tjera të eliminimit të kandidatëve të padëshiruar, u bënë model qeverisjeje. Gjithçka u shndërrua në një ndërmarrje të madhe partiake, edhe pse PDK ishte në partneritet me LiB-in dhe PD-në, pretendimet e partnerëve asnjëherë nuk u morën në konsideratë. PDK u shndërrua në parti të fateve të rrënuara të njerëzve të zakonshëm dhe pa fuqi ndikuese.

Pushteti u koncentrua në duart e 2-3 personave, kurse çarjet ndërmjet elitës së degës së PDK-së sa vinin e thelloheshin. Pushteti u stërkeq për një kohë shumë të shkurtër. Qytetarët e humbën besimin në këta liderë dhe kjo u pa qartë në humbjen e turpshme të PDK-së në zgjedhjet e jashtëzakonshme për kryetar të komunës, pas dorëheqjes së Qazim Qeskës, pasi që kandidati Xhelal Canziba u mund, jo vetëm nga rivalët politik, por edhe nga partia e tij.

Këto zhvillime e sollën në krye të komunës kandidatin e AAK-së Smajl Latifi, i cili vinte nga një përvojë politike në drejtimin e LKÇK-së, respektivisht LIB-it. Zgjedhjet e jashtëzakonshme në dhjetor të vitit 2010 nxorën fitues Smajl Latifin, i cili në balotazh siguroi mbështetjen e PDK-së së shpartalluar dhe të pashpresë.

Aleanca për Ardhmërinë e Kosovës – partia pa profil politik (Pjesa e katër vijon të hënën)