Edison Ypi

Dua grua të lartë. Por jo sa Nëmërçka që ta hedhi shurrën sa Vjosa dhe pordhën sa të tundet Gjirokastra. E dua të lartë sa, për shembull Sonila Meço, por të mos peshojë më tepër se Eni Vasili me gjithë lecka. Qefi ma ka që gruaja për mua të ketë edhe hire nga nënfustani i Zonjës Meço. Por nuk i duken. Meçua nuk ka dalë kurrë me bikini. Nuk i ka treguar kurrë ato llaftarira. I ka mbyllur me kyç, kyçin e ka hedhur në fund të Liqerit, nga Liqeri e nxorri me sqep Nositi, Nositi ja dha Lasgushit.

Dua grua që të ketë hiret e Anjeza Majës, a të paktën të Monica Belluccit. Halli se duke i puthur, mund t’i kafshoj, po i kafshova mund t’i gëlltis, po i gëlltita bëhem kanibal.

Dua grua që të jetë Femër sa Juliette Binoche. Ka të tilla. Halli se janë të çartallosura. Ta lënë dobiçin te dera.

Dua grua që flokët t’i ketë si të Catherine Zeta-Jones, sytë si të Angelina Jolie, buzët si të Claudia Lynx. Edhe mund ta gjej, por nuk kam naftë për makinën për ta zbuluar në cilin katund kullot lopën.

Dua grua që të kem qef t’ja dëgjoj zërin. Si Vaçe Zela, Nexhmije Pagarusha, Billie Holiday, Joan Baez, Ornella Vanoni. Mirpo humori im ndryshon çdo çast. Një herë do dua të dëgjoj njërën, pas pak tjetrën. Punë që s’bëhet t’i marr për grua të pesta.

Dua grua me sisë si të Çilietës. Jo këto të tanishmet që s’mjaftojnë as për meze. Ato të parat me të cilat mund të shtroje gosti.

Dua grua që të ketë zotnillikun e Nicole Kidman. Ah, kaq sinjorilitet nuk di pse mund të më vlejë, s’kam ku ta konsumoj.

Dua grua të ëmbël, por më të ëmbël se Brigitte Bardot kam frikë se më thahet gjuha duke e lëpirë dhe nga ëmbëlsia më zë diabeti.

Dua grua hutonjëse, turbullonjëse, marramendëse, si Elisabet Taylor, por kam frikë se më bie damllaja.

Dua grua inteligjente, erudite, diskrete, pakashum si Rozafa Basha. Rozafa i ka humbur gjurmët.

Dua grua të brishtë, të hajthme, fine, të tillë që kur të jetë cullak të duket më e bëshme se kur të jetë e veshur, pra si Audrey Hepburn. Të tilla që ende nuk janë martuar ndodhen vetëm nëpër libra dhe filma.

Dua grua që të ketë talentin e retorikës konservative si Mesila Doda. Por Mesila është migratore politike, sa te njëra parti te tjetra.

Dua grua që karakterin të mos ja vizatojë në fytyrë parukjerja por ta ketë të thellë, integral, jashtë e brenda. Vështirë të gjesh femër të tillë. Megjithatë ekziston Bruna Qeva, së cilës, në reliev, në tipare, në qelizë, karakterin ja ka gdhendur Perëndia.

Dua grua të ketë fiksim përndjekjen, internimet, burgosjet, torturat nëpër burgjet e kurvit, posaçërisht vuajtjet e priftërinjve. Domethënë dua grua si Keda Kaceli.

Mirpo tironcja Keda s’po kthehet ku e ka vendin, në Shqipëri, mbeti në Itali.

Dua grua me forma joshëse, por jo si të Bleona Qerretit edhe sikur të kem 20 vjet pa parë femër me sy.

Dua grua të qytetëruar që të dijë të llafoset. Zoti më ruajt nga Iris Luarasi. Rroftë Moza Ahmeti. Ku është zhdukur Moza ?

Dua grua me vendosmëri politike të gurtë dhe forma femërore të mermerta të lëmuara si të shtatoreve antike, pra si Grida Duma.

Dua grua acqua e sapone dhe superinteligjente si kolonjarja Anika Taçi. E kotë. Si Anika s’ka të dytë.

Dua grua që politikën me biznesin t’i lidhi më mirë se Berlusconi, pra dua grua si Keti Bazhdari. Jam vonë për këtë kombinacion.

Dua grua këshilluese, ndihmëse, bashkëpuntore, besnike, si Helena Kadareja. Ah, shpresat janë zero.

Dua grua që të më dojë më tepër se Keti Bashhysa Violinçelin.

Dua grua që të dijë të shkruaj të paktën si Desada Metaj. Kam provuar ta gjej, por pa sukses, para më dalin ca budallaqe.

Dua grua me seriozitet nazist, hitlerian, gestapoist, si Eliana Hoxha. E kotë ta kërkoj. Eliana është e vetmja.

Dua grua erudite, të qytetëruar, të butë, bindëse, të flasi rrjedhshëm, të komunikojë ëmbël, si Ermira Mehmeti. Ermira Mehmeti është një rastësi kozmike, është një kometë që kalon vetëm një herë dhe arratiset në qiellin e zi, mbyllet, erret, dritën e mban për vete, botës i fal atë që bota meriton, errësirën.

Dua grua ekzotike mesdhetare si Sophia Loren ose Gina Lollobrigita. Ka plot të tilla që kanë lindur në Myzeqe, Zadrimë, Mirditë, Devoll, Tropojë, Gjirokastër, Përmet, por kanë ikur në Itali Greqi, Belgjikë, Angli, ku kanë humbur gjurmët.

Dua grua si Sheherazade. Duke më rrëfyer çdo natë nga një përrallë, të mos më lërë asnjë çast të dal nga ëndërra.

Nga Jakup Krasniqi
Ka kohë që çdo deklaratë e Kryeministrit të Kosovës, është goditje mbi demokracinë, mbi mendimin opozitar, mbi idetë ndryshe të demokracisë. Ky njeri si duket i edukuar në shkollat e Kumrovcit te LKJ-së, në shkollat e njëmendësisë komuniste i ka mbetur idol, shteti totalitar i Tito – Rankoviqit, mbase edhe i Millosheviqit! Tani është i angazhuar që edhe shtetin e Kosovës ta shndërroi në sistem totalitar! Të cilin po e krahason me shtetet më të dështuara të Botës! Nëse është kështu si po e quan Kryeministri i vendit, kush e solli në ketë ditë Kosovën?! Ju, krerët e koalicionit qeverisës a ndjeheni përgjegjës dhe cili është kontributi i juaj këtu?

Ati regjimi i pat shërbyer gjatë Isa Mustafa, për dekada të tëra. Totalitarizmi jugosllav çdo përpjekje të shqiptarëve për çlirim e liri, e quante: “irredentizëm, nacionalizëm, fashizëm, që qellim final kishin, shkatërrimin e shtetit të punëtorëve e vëllazërim-bashkimin dhe bashkimin e shqiptarëve në Jugosllavi me Shqipërinë”. Ata, kurrë nuk shikonin nga vetja e tyre, vetëm te shqiptarët nacionalist! Po ky Kryeministër, që në kohën e Luftës Çlirimtare (1998/99), ishte Ministër i Financave në Qeverinë e Bukoshit, luftëtarëve në Kosovë ua patën ndërprerë financimin.

Edhe atëherë në Kosovë vriteshin fëmijë, gra e pleq, zoti Kryeministër, por atëherë pak mendoje për golgotën shqiptare te fëmijëve të vrarë, të 20.000 grave të dhunuara dhe të rreth 13.000 njerëzve të vrarë e të zhdukur! Ndërprerja e financimit për çlirimtaret, nuk ishte gjë tjetër veçse sabotim i luftës, pa aftësim i veprimeve luftarake kundër makinerisë vrastare serbe, ishte vënie në shërbim të pushtuesit, pasi ai e dëshironte paaftësinë luftarake të UCK-së. Edhe Serbia e kohës, çlirimtarët i quante: “terrorist e fundamentalist islamik” luftëtarët e lirisë. Madje edhe para pak kohe, drejtues të lartë të shtetit të Serbisë e akuzonin Kosovën për ISIS?!
Sot koha e atyre epiteteve ka mbaruar. Ju po i sillni epitetet e reja. Sot, Kryeministri i Kosovës, luftën opozitare për një qeverisje ndryshe dhe mbrojtjen e tërësisë territoriale me sovranitetin e shtetit, ja me ke e krahason:

“Bota po kalon një periudhë të luftërave dhe krizave shumë shqetësuese. Omar Daqnesh, një djalosh katërvjeçar sirian i nxjerrë nga rrënojat e bombardimeve, këto ditë ishte pamja tragjike e botës së sotme. Janë miliona refugjatë nga Siria, Iraku, Avganistani, Libia. Sulmet ruse në Ukrainë dhe pushtimi i Krimesë- një vendi Sovran. Aktet terroriste në Francë, Belgjikë, Turqi. Tentim grushteti në Turqi me shumë viktima në njerëz. Nuk janë këto vetëm lajme dhe pamje të rënda, por janë realiteti në të cilin po jetojmë.”

Kryeministër pas kësaj që keni thënë shtrohet pyetja: Cila është përgjegjësia e juaj dhe e bashkëpunëtorëve tuaj në qeverisje për ketë realitet tepër të zymtë që e keni përshkruar me dorën tuaj në fb? Kush është përgjegjës për ikjen e para sa kohëve te 100.000 qytetarëve nga Kosova? Mos edhe ajo ishte vepër e opozitës? Kryeministri bëri edhe një gabim të madh, kur ju drejtua miqve të tij e jo qytetarëve të Kosovës. Ai duhet të deklaroi se, a është Kryeministër i miqve apo i qytetarëve të Republikës?! Është aty për t’i zgjidhur hallet e qytetarëve apo te akrabave?! Apo për t’i punësuar miqtë e akrabatë, ashtu si po dëgjojmë përditë! Apo ndoshta ai po i ndan qytetarët e Kosovës në miq e armiq! Tamam logjikë komuniste?!

Akuza të tilla të renda vendit të vet nuk besoj që do t’i bënte ndonjë Kryeministër i përgjegjshëm?! Madje, nëse gjendja është kaq e zymtë dhe e pa shtegdalje në Kosovë, pse nuk dorëheqesh? Nuk dorëheqesh se më nuk mund t’ju krijoni favore miqve e fisit! Prandaj po e rrezikoni tërësinë territoriale dhe sovranitetin e shtetit që duhet ta mbroni!

Nëse Kosova është si: “Siria, Afganistani, Iraku, Libia, Ukraina e Krimeja”, cili është roli i juaj në gjithë ketë katrahurë?! Madje, pse atëherë duhet t’ju mbështesin për gjithë ketë katrahurë afro-aziatike (të grumbulluar në 11.000 km. Katrore), miqtë nga SHBA-ja e Bashkimi Evropian?