Ali Hertica
Utopia totalitar për të krijuar “një njeri të ri” është e rrezikshme, por për fat të keq edhe tërheqës.
Ndoshta mendjet tona nuk janë të mëdha të mjaftueshme për të kuptuar se çfarë do të jetë ne gjendje të njohurive tona, por politikat tona duhet të besojnë se ne në fund të fundit vetëm nga altruizmi do të jetë i drejtuar. Për politika e jonë është me sa duket shumë e madhe, unë nuk do të thotë të përulur të mjaftueshme për të pranuar tragjedin e jetës, domethënë e ‘rastësi’ e kush apo çfarë ne jemi nga rrethanat historike, shoqërore dhe kulturore të lindjes sonë dhe psikologjike, Kushtet intelektuale dhe karakteriële e personit tonë. Ne jemi por ajo që ne jemi dhe jo ajo që ne ëndërruar për të qenë. Ne shpresojmë që të jetë e fortë e mirë dhe ne jemi shpesh e kundërta qe i kemi .
Dëshira jonë “më shumë dhe” më e mirë “, për të projektuar ëndrrat tona. Për sa kohë që ne nuk bëjmë ideologji, nuk ka asnjë problem. Përndryshe, ajo bëhet e rrezikshme. Utopiket e filozofis ideologjik tregon ligësinë e kësaj bote të forcave që njeriu mund të kapërcei si indivi, pa e demtuar shoqerin,ku strukturen e bëjnë njerëzit e varfër të shtrese së vegjelisë.. Pra,ku ato struktura që njerëzit,të i çarmatosin , me forcë nëse është e nevojshme. Pastaj vjen “gjendje të mirë” ose kundërta qe i kemi. Utopia ideologjik në këtë mënyrë ka një pasqyrë të gabuar të natyrës njerëzore. Konkluzioni utopik, në mos vetë ndodh ather , kur ajo duhet të jetë e detyruar për “mirësi”. Prandaj utopitë janë kryesisht të proto-totalitar. Efektet e kësaj finaliteti utopik në ‘fizibilitetit’ ne e dimëse si duket në Shekulli i njëzetku filloi plot me ëndrra utopike,dhe e përjetoi një masakër te dështuar dhe përfundoi në një rrëmujë. Ju e kuptoni, unë besoj, por i kufizuar në mundësinë e jetës. Racionalizmi kritik i Karl Popper është në atë linjë.
Në Varfërinë e historicizmit, ai shkruan: “Në qoftë se ne duam që bota nuk do të shembet përsëri në aksident, ne duhet të heqë dorë nga ëndrrat tona duke e bërë botën të lumture jo siq është tani . Por ne duhet megjithatë të mbetet mirëbërësit për njerzitë përtu permiresuar jetën modeste. Ne duhet ta përmbajtm veten me detyrëm të pafund për të ulur vuajtjetdhe mjerimin e popullit që, luftënti shmangemi duke ,u pastruar nga abuzimete me shoqerin e varfur, dhe ne duhet gjithmonë të mbajmë sytë hapur për pasojat e pashmangshme të paqëllimshme të ndërhyrjes tone te shtresa e varfur e vegjelisë ,ku ne kurrë nuk mundemi ti sigurojm të gjithë shumë shpesh te përmirësimeve tanë duke bërë në mënyrë pasive. “reformimi, jo revolucion.
Premisa e racionalizmit kritik është njohja se njeriu është i gabueshëm por jo i pa riparuar. Dhe kjo tregon në filozofinë -së shkencëa është një rreth i falsifikimit si në filozofinë ashtu edhe në politikë mbi “shoqëri të hapur”. Sepse njeriu mund të bëjë gabime, ai duhet të jetë modest i hapur për një diskutim kritikdhe shoqeror. Por vetëm njerëzit, që më kot se modest mudn të riparohen . Edhe pse ajo u kritikua në mendje dhe mendja e tij per gabime nuk kishte kontroll. Ai ishte gjithmonë i drejtë dhe i lejuar palëve ndërgjykuese e tij të vogël flasin .Ku kritikat për të tjerët, e jokritika për veten e tyre … ndoshta kjo është një dobësi në të mire tonë. Filozofia është në përputhje, ajo ishte një kontribut filozofike të revoltës kundër totalitarizmit. Pastaj ne duhet kontraceptiva të konsumit të kujdesshëm të kritikave për asnjë të dhënë të pjesëmarrësve të gatshëm por për të formuluar një konsideratë kritike.
