Libri “Enver Hoxha” i gazetarit Blendi Fevziu është botuar në fillim të janarit në Londër për tregun anglishtfolës nga shtëpia botuese I.B.Tauris (ne kete link Tauris). Biografia e diktatorit shqiptar në gjuhën angleze përbëhet nga 301 faqe dhe është edituar nga Robert Elsi, transmeton Klan Kosova.

Libri kaloi fazat përzgjedhëse për një periudhë dyvjeçare, duke përfshirë edhe recensionet e historianëve britanikë. Në botimin anglisht, shtëpia botuese ka vendosur edhe katër vlerësime historianësh dhe autorësh për librin.

“Puna e Blendi Fevziut është e jashtëzakonshme. E shkruar si një novelë krimi, bazuar në qasje të pakrahasueshme në arkivat e shtetit shqiptar, që më parë kanë qenë të mbyllura, libri është i detyrueshëm për të gjithë ata që duan të kuptojnë Europën komuniste dhe mënyrën se si lindnin dhe mbijetonin diktaturat. Fevziu ia del mbanë në mënyrë brilante për të kapur torturat e regjimit 41 vjeçar të Hoxhës dhe i jep zë shumë zërave që Hoxha kish mbytur. Jo vetëm kjo, por duke pasur parasysh dhe historikun e Hoxhës, Fevziu na ndihmon të kuptojmë pse rruga e Shqipërisë në demokraci është kaq e vështirë. Kjo biografi është një arritje e madhe”.
(Rober Austin Shkolla e Marrëdhënieve Ndërkombëtare – Universiteti i Torontos, Kanada)

“Bazuar në burime arkivore, orale të publikuara ose jo, Enver Hoxha i Blendi Fevziut është një rrëfim tërheqës dhe realist i jetës dhe kohës të diktatorit stalinist të Shqipërisë si dhe vendit që ai udhëhoqi me dorë të hekurt për katër dekada. Ky libër është një kombinim mjeshtëror i biografisë dhe historisë”.
(Nicolas Pano, profesor i historisë në Universitetin Western Illinois, SHBA)

“Ta kuptosh Shqipërinë kërkon ta njohësh burrin që e dominoi mizorisht dhe me sharm për 41 vite, të gjithëfuqishmin ‘Xhaxhin Enver’. Në këtë libër Blendi Fevziu sjell jetën dramatike të diktatorit, ardhjen e tij në pushtet, rritjen e tij dhe diktaturën, si dhe vendin që ai la pas vdekjes!”
(Fred Abrahams, autor i “Shqipëria moderne nga diktatura në demokraci”).

“Libri i Blendi Fevziut, i bazuar në kërkime të gjëra, të le pa frymë. Ai sqaron shumë mite për diktatorin Enver Hoxha dhe ofron të dhëna se si Hoxha e mori dhe e konsolidoi pushtetin, dhe më pas se si abuzoi me pushtetin e tij për t’i imponuar një nga regjimet më të egra diktatoriale që ka pasur Europa. Një libër superb dhe i shkruar mjeshtërisht nga Blendi Fevziu, Enver Hoxha është një libër i detyrueshëm për ata që janë të interesuar në historinë e trazuar të Shqipërisë pas Luftës së Dytë Botërore”.
(Elez Biberaj, autor i librit “Shqipëria në tranzicion, rruga e vështirë drejt demokracisë”)

Libri pritet të dalë këtë javë në librari. Ai do të gjendet online edhe në Amazon, ose direkt në shtëpinë botuese. Enver Hoxha është një nga librat më të shitur në libraritë shqiptare. Ai u botua në Tiranë më 2011.

Për jetën dhe dashuritë e Guy de Maupassant dihet pak. Ai e shndërroi jetën e tij në dhjetëra histori librash, i bindur se kështu ajo do ishte e përjetshme.

“Oh Matildë e dashur! Po gjerdani im ka qenë i rremë. Ai nuk vlente më shumë se pesëqind franga!”.

Kush e ka lexuar tregimin “Gjerdani” shkruar nga Gi Dë Mopasan, ka përfytyruar portretin e Matildë ndërsa zonja Forestije i thotë këtë fjali.

Gruaja e thjeshtë e një nëpunësi do t’i ndryshonte e gjithë jeta nga pjesëmarrja në një ballo, pasi humbi gjerdanin me perla të huajtur te mikesha e saj, zonja Forestije. Është i hidhur leksioni që na jep fati i trishtë i kësaj gruaje, i cili hap siparin e një galerie historish të shkruara me finesën e një mjeshtri, në përmbledhjen me tregime dhe novela të Mopasan, një prej autorëve më të rëndësishëm të shekullit XX, shqipëruar nga Gjergj Zheji.

Ndryshe nga autorë të tjerë të kohës, Mopasan ka ardhur herët në gjuhën shqipe. Kohë pas kohe janë botuar romanet e tij kryesore si dhe disa përmbledhje me tregime dhe novela. Nëse do të kuptosh jetën, duhet të lexosh Mopasan. Kjo është një këshillë që një lexues i mirë e jep shpesh, ndërsa e pyesin për librat që duhen lexuar.

Historitë që ai tregon duken të thjeshta. Janë personazhe që do të jenë gjithnjë me ty nëse i ke takuar njëherë, ashtu si zonja Matildë, e cila vjen si një këshillë për besimin. Ka pasur një tjetër fat në takimin mes Mopasan me lexuesin shqiptar dhe kjo ka të bëjë me përkthyesit e tij.

I lindur në Normandi më 5 gusht 1850, ai vinte nga një familje aristokrate në gjak. E ëma, Lora, ishte një njohëse e mirë e letërsisë dhe adhuruese e “Zonjës Bovari”. Pas divorcit të prindërve bashkë me të ëmën dhe të vëllain, ata vendosen në një Etret, qytet bregdetar normand që siç do ta shkruajë më pas Mopasani, kishte përpara një det të hirtë e të ftohtë verior, i cili fshikullohej vazhdimisht nga shirat dhe kutërbonte një erë të rëndë peshku, që nuk të ndahej kudo që ndodheshe.

Pas përfundimit të Liceut ai nis studimet në Fakultetin Juridik të Kanës, po në korrik të atij viti plasi lufta franko-prusiane dhe ai u thirr ushtar. Pas përfundimit të luftës për shkak të krizës ekonomike, iu desh të ndërpriste studimet. Në këtë kohë takohet me Floberin, i cili do të bëhet dhe mësuesi i tij shpirtëror.

Takimet me Floberin do ta bënin Mopasan të kuptonte se ishte letërsia ajo çfarë donte më shumë.

“Letërsia kërkon punë e vetëm punë. Që nga ora pesë e mbrëmjes e deri në ora dhjetë të ditës. Tërë kohën tuaj duhet t’ia kushtoni muzës”, i thoshte Flober.

Këshillat e Floberit nuk shkuan dëm. Për gjashtë vjet me radhë shkroi poezi, novela dhe një dramë.

Gi Dë Mopasan është një nga autorët që diti ta fshihte jetën e tij private, aq sa dhe sot biografia e tij fillon e mbaron me librat që ka shkruar. Ai punonte çdo ditë prej orës shtatë deri në ora dymbëdhjetë, duke arritur të shkruante jo më pak se gjashtë faqe në ditë. Në mbrëmje para se të flinte e kishte zakon të mbante shënime të gjitha ato që i kishin bërë përshtypje gjatë ditës. Biografët kanë llogaritur se deri më 1885 ai kishte arritur të shkruante 15000 fletë tipografike, duke ia kaluar kështu edhe Balzakut.

Më 1881, ai botoi përmbledhjen me tregime “Shtëpia Telje”. Më 1882 përmbledhjen tjetër “Zonjusha Fifi”. Më 1883 “Tregimet e shapkës” dhe romanin “Një jetë” që e radhiti krahas shkrimtarëve më të mirë francezë të kohës.

Numri i librave nga viti në vit rritej, bashkë me famën e Mopasan. Por, dhe pse i përkushtuar ndaj shkrimit, atij i pëlqente të ishte dhe pjesë e jetës mondane të kohës. Zbrazëtia e kësaj lloj jete do të gjente përshkrim në librat e tij. Raporti me shkrimin, do ta tërhiqte çdo ditë e më tepër shkrimtarin drejt vetmisë, aq sa një ditë ai kishte frikë se do të çmendej. Një frikë do ta pushtonte dalëngadalë duke e bërë të pafuqishëm për të drejtuar veten.

Romanet “E fortë si vdekja” dhe “Zemra jonë” i ka punuar nën këtë ankth. Prej këtij momenti veprimtaria e tij erdhi gjithnjë e duke u shuar. Me vitin 1891 ai i thotë një mikut të tij poet: “Ja këtu janë 50 faqet e romanit tim “Anxhëles”. Kam një vit të tërë që nuk po shkruaj dot më as edhe një faqe tjetër. Nëse nuk do të jem në gjendje ta mbaroj, brenda tre muajve do të vras veten”.

Pak nga pak Mopasan nisi të shfaqë shenja të një çekuilibri që binte në sy. Kohë më pas shkrimtari do të tentonte disa herë të vriste veten, derisa të afërmit e shtruan në një spital psikiatrik.

Në fillim të gjithë mendonin se ai do t’ia dilte të rikthehej sërish si më parë, por ai nuk erdhi më kurrë në vete derisa vdiq më 6 korrik 1893 në moshën 43-vjeçare.

Është i trishtë fundi i një shkrimtari si Mopasan, një fund që sipas shumë kritikëve ndihet në tregimet që ai ka shkruar. Një vëzhgues i hollë i jetës njerëzore, Mopasan kalonte me përshkrimet e tij dhe fijet e holla me të cilën shpesh fshehim të vërtetat.

Personazhet e tij vijnë si portrete të plota, duke të treguar dhe sekretet më të vogla, si në një pasqyrë. Janë të pafundme rrëfimet e tij mbi dashurinë, duke besuar vetëm në një shprehje se “nëse ka një gjë të mirë në jetë ajo është dashuria”. Duket sikur Mopasan ia ka dhënë gjithë shkëlqimin e brendshëm personazheve që krijoi, duke jetuar çdo jetë të tyren.

Për jetën e shkrimtarit dhe dashuritë e tij dihet shumë pak. Ai e mori jetën e tij dhe e shndërroi në dhjetëra histori librash, i bindur se vetëm në libra ajo do të ishte e përjetshme. /Shqip

Gjatë javës së kaluar në Bruksel, delegacionet nga Kosova dhe Serbia, me ndërmjetësimin e BE’së, kanë arritur pajtimin që Marrëveshja për njohjen reciproke të diplomave të fillojë zbatimin më 1 mars 2016.

Kështu ka bërë të ditur sot Zyra për Informim e Qeverisë së Kosovës, në një komunikatë për media.

Ministrja për Dialog, Edita Tahiri, siç thuhet në komunikatë, ka theksuar se kjo është një marrëveshje e re për diplomat, e cila është më e zgjeruar se ajo e vitit 2011, sepse përfshinë njohjen reciproke të diplomave të të gjitha niveleve të shkollimit, prej shkollës fillore deri te arsimi i lartë universitar si dhe nivelet profesionale.

“Me këtë marrëveshje Kosova dhe Serbia janë pajtuar që të njohin reciprokisht këto diploma: diplomat e shkollës fillore, të mesme, shkollimit vokacional, nivelin e pestë të kualifikimeve sipas kornizës së kualifikimeve evropiane (EQF), diplomat bachelor, master dhe doktoraturat”.

“Njohja reciproke e diplomave bëhet përmes procesit të certifikimit ndërkombëtar të diplomave nga një palë e tretë dhe në këtë rast këtë certifikim do të bëjë Asociacioni i Universiteteve Evropiane ( European Association of Universities – EAU) dhe pastaj diplomat e certifikuara konsiderohen të njohura nga të dyja shtetet”.

“Për njohjen e diplomave të shkollës fillore, të mesme dhe ato profesionale (që është risi në këtë marrëveshje) do të përzgjidhet një organizatë ndërkombëtare e cila do të bëjë certifikimin ndërkombëtar. Kandidatët e interesuar për njohjen e diplomave do të aplikojnë pranë zyrave të organizatës SPARK në të dyja shtetet për të paraqitur aplikacionin për njohje e diplomave cila pastaj do ta realizoj procesin e certifikimit ndërkombëtar”.

“Njohja e diplomave është e ndarë në dy grupe, në njohjen profesionale dhe akademike. Pas certifikimit ndërkombëtar, njohja profesionale do të realizohet nga institucionet e shteteve përkatëse në afat prej 90 ditësh dhe me një pagesë prej 50 eurosh apo në valutë tjetër ekuivalente me shumën prej 50 eurove”.

“Njohja profesionale e diplomave do të shërbejë për qëllime punësimi, duke përfshirë edhe punësimin në institucionet qeveritare në shtetin përkatës. Njohja akademike e diplomave do t’iu shërbej studentëve për të vazhduar studimet e mëtejmë në shtetin përkatës, ku procedurat do të realizohen nga secili institucion i arsimit të lartë i shtetit përkatës të cilës i drejtohet aplikuesi dhe afati i realizimit të njohjes është 5 muaj”.

“Po ashtu, të gjithë kandidatët të cilët tashmë kanë kryer procedurat e njohjes nga Asociacioni i Universiteteve evropiane (EUA) munden menjëherë pas 1 marsit 2016 të aplikojnë për njohje nga institucionet e larta arsimore të shtetit përkatës. Kandidatët gjatë aplikimit për njohje duhet të theksojnë se çfarë njohje dëshirojnë, profesional apo akademike. Të gjitha udhëzimet për procedura do të merren nga zyra implementuese përkatësisht zyrat e SPARK-ut në Kosovë dhe në Serbi”.

“Marrëveshja për diplomat vlen vetëm për diplomat që janë marrë nga universitetet e akredituara në shtetet përkatëse, Kosovë dhe Serbi”, thuhet në njoftim.

Ministrja Edita Tahiri ka thënë se njohja reciproke e diplomave ka një rëndësi të madhe për shqiptarët e Luginës së Preshevës, sepse shumica e tyre kanë studiuar dhe diplomuar në Kosovë dhe u duhet kjo njohje e diplomave. Ajo, po ashtu, ka theksuar se moszbatimi i kësaj Marrëveshje nga Serbia për pesë vjet me radhë, që nga viti 2011 kur është arritur marrëveshja, ka pasur për qëllim që të pamundësojë perspektivën dhe punësimin e shqiptarëve të Luginës së Preshevës të cilët shkollohen në universitetet e Kosovës. Tahiri ka shprehur me tutje besimin se BE nuk do të lejojë zvarritjet e mëtejme nga ana e Serbisë.