Nga Blendi Fevziu

Tirana priti dje një copë Prishtinë! Një Prishtinë “të vjetër” huazuar nga vitet ’80 – të dhe një Prishtinë të re, ajo që është sot. Një miksim sharmi, tendence, shprese dhe qytetarie që për fatin tonë të keq, Tirana e ka humbur ose mbase s’e ka pasur kurrë.

“Gjurmët”, një grup rroku i Kosovës i njohur dhe i famshën në vitet ’80 – të u rikthye në skenën e Pallatit të Kongresve pas thuajse 30 vitesh. Më i njohuri ndër ta, Migjen Kelmendi, një shkrimtar dhe publicist i njohur. “Gjurmët” arriti dje të ndezë një sallë që zakonisht përgjigjet ngurtë dhe më ngërç në eventet e tjera. Një sallë që niste me të rinjtë e dikurshëm, bashkëkohës të grupit dhe deri tek të rinjtë e sotëm, që u bashkuan në një kor me këngën hit: “Tren për Prizren”!

Në fakt më shumë se sa muzika, eventi i djeshëm shërbeu si një pasqyrë ku Shqipëria dhe Kosova panë vetën. Pa e zgjatur dhe pa hyrë në analiza të shumta, dje mund të shihje se sa më të thjeshtë, por të veshur më bukur ishin të rinjtë e Kosovës në dallim nga të rinjtë tanë. Se sa pak vanitet kishte midis tyre.

Se si njerëzit e ardhur në sallë kishin realisht lidhje me muzikën dhe nuk e shihnin eventin si një pasarelë ku shpalosin veshjet e tyre të shtrenjta veç në fillim dhe në fund të tij.

Se sa më të drejtëpërdrejtë dhe më pak të kompleksuar ishin në sallë gjatë koncertit.

Sa sa i sjellshëm dhe qytetar ishte dje ai publik. Duke nisur që nga përcjellja e këngëve e deri tek duartrokitjet ndaj këngëtarëve.

Se sa i avancuar ka qenë arti dhe muzika në Kosovë në vitet ’80 – të në një kohë që tek ne, çdo lloj ritmi ishte i ndaluar dhe këngëtarët qëndronin si statuja antike përballë një mikrofoni në këmbë si lejlek.

Së fundmi, dje mund të shërbente për të parë se gjithçka ne kemi marrë dhe imituar në muzikën tonë ka qenë ndikimi italian. Ndërkohë që Kosova dukej më e hapur ndaj rrymave më në modë muzikore.

“Gjumët” erdhi dje në Tiranë. Në një sallë që për herë të parë ishte mbushur përgjysëm midis shqiptarëve të Shqipërisë dhe të Kosovës. Erdhi thjeshtë sikur të donte të bashkonte dy kohë që i kemi pasur kaq të ndryshme, por që në thelb kemi nevojë t’ja njohim njëri tjetrit. Faleminderit “Gjurmë” për atë Kosovë që sollët dhe na falni që veç muzikës së mrekullueshme qytetare kemi kaq pak për t’ju treguar nga muzika jonë e lehtë. Por të tilla ishin kohët. Dhe e fundit, faleminderit që na bashkuat. Qoftë edhe për 120 minuta!

Faik KRASNIQI
Viti 2015 u karakterizua me shumë ngjarje skandaloze, dështime, eksodi masiv i qytetarëve të Kosovës drejt perëndimit, degradim dhe kapje të mëtutjeshme të shtetit, dhe nënshkrime të marrëveshjeve me Serbinë dhe Malin e Zi, në dëm të interesave shtetërore. Protestat kundër ministrit serb të Qeverisë së Kosovës, Aleksandër Jabllanoviç, pas fyerjeve që i bëri nënave të Gjakovës, protesta që kaluan me dëme të konsiderueshme, të cilat u ndërprenë vetëm pas shkarkimit të tij.
Vazhdimi i bisedimeve me Serbinë, dhe nënshkrimi i shumë marrëveshjeve në dëm të Kosovës. Nënshkrimi i marrëveshjes me Serbinë, për krijimin e Asociacionit të Komunave Serbe. Demarkacioni me Malin e Zi, ku territori i Kosovës do të tkurret për 12500 hektarë tokë. Gazi lotsjellës i lëshuar nga ana e opozitës në Kuvend, për ta parandaluar ratifikimin e marrëveshjeve në Kuvend, atë të Asociacionit të Komunave serbe, dhe demarkacionin me Malin e Zi.
Pastaj dështimi në UNESCO, gjë për të cilën Qeveria dhe ministrat tanë për një vit rresht na patën lodhur, duke e konsideruar si punë të kryer anëtarsimin në këtë organizatë. E vetmja gjë pozitive që ia vlen të përmendet, është nëshkrimi i MSA-së mes Kosovës dhe BE-së.

Bisedimet me Serbinë dhe nënshkrimi i marrëveshjeve!

Dhe çfarë fitoi Kosova nga këto bisedime me Serbinë? Asgjë. Kosova deri më tash nga BE-ja nuk ka arritur ta nxjerrë të paktën liberalizimin e vizave, për popullatën e saj që ka mbetur si në kafaz, e lëre më diçka më shumë. Kurse Serbia, edhe pse shtet agresor, fal këtyre bisedimeve dhe favoreve që i bëri Kosova me nënshkrime në dëm të vetes, i fitoi gati të gjitha, liberalizimin e vizave, statusin kandidat për BE, ndihma ekonomike dhe një ”autonomi” për serbët në Kosovë, me krijimin e Asociacionit të Komunave Serbe, ose ndryshe siç po e quajnë serbët “Zajednica”.

Dështimi në UNESCO!

Edhe përkrahja e aleatëve tanë është thikë me dy tehe. Në njërën anë aleatët tanë për dialogun me Serbinë thoshin që Serbia, përkundër mosnjohjes së pavarësisë, është pajtuar që mos ta pengojë anëtarësimin e Kosovës në institucione dhe agjenci ndërkombëtare, kurse në anën tjetër po na dëshmohet e kundërta. Kjo u dëshmua edhe në UNESCO, që nuk do të kalojë pa pasoja për anëtarësimin e Kosovës, në institucione dhe agjenci të tjera ndërkombëtare. Prandaj, duhet që dialogu me Serbinë të rishikohet, sepse s’ia vlen që të vazhdohen bisedimet derisa Serbia bën një luftë të ashpër kundër shtetit të Kosovës, për ta penguar çdo nismë dhe anëtarësim të Kosovës në institucione dhe agjenci ndërkombëtare.

Ky pushtet dhe kjo klasë politike, duhet të ikin nga skena politike!

Është fjalë e urtë popullore: aty ku s’ka shtet, shkollë edhe mjek, ik prej atij vendi. E Kosova fatkeqësisht nuk e ka as njërën e as tjetrën!
Ka një rrugë dhe ajo është të përmbyset kjo klasë e degjeneruar luksoze, të shtypen këto shushunja që po ia pinë gjakun, por populli ka frikë, apo i quan ”Zota” dhe ndaj ”Zotave” nuk mundet të ngre dorë!!!
Fatkeqësi e një populli të rrënuar….Populli ka gjetur rrugën e lehtë për t’u larguar dhe për t’ua bërë akoma më të lehtë luksin politikanëve.
I pafuqishëm për t’i përmbysur këta hiena e përbindësha, këtij populli nuk i ka ngelur rrugëdalje tjetër, përpos të ik larg e më larg nga këta bandita e kriminela, të etur për para dhe pushtet.Prandaj kanë ngelur vetëm dy rrugë: ose kjo klasë politike të ikë, qoftë edhe me protesta masive deri sa të largohen nga skena politike, ose ne populli të ikim. Rrugë të mesme nuk ka.

Kosova ka nevojë për udhëheqës të ndërgjegjshëm!

Lufta kundër korrupsionit, kriminalitetit, drogës, tregtisë me qeniet njerëzore, prostitucionit duhet të jetë një nga detyrat kryesore. Hapja e vendeve të reja të punës, zhvillimi i bujqësisë ndihma që duhet dhënë për t’ju kthyer njerëzit tokës, krijimi i kushteve për tërheqjen e investimeve nga jashtë, rregullimi i sistemit shëndetësor të pastruar prej korrupsionit për të ofruar shërbim të gjithë qytetarëve. Te sistemi i shkollimit duhet të bëhen investimet më të mëdha ngase aty është zhvillimi. Duhet krijuar kushte që studenti që kryen fakultetin të ketë mundësi punësimi, e shumë e shumë të tjera që duhet bërë për të dërguar vendin përpara.

Të bëjmë që ky vit që po vjen të jetë vit i fillimit të veprimeve konkrete të mëdha, vit i kthesës së madhe, vit që do i jep fund një periudhë të errët e do kthejë shpresën për një ardhmëri më të mirë, të shikojmë përpara të marrim guximin të vejmë në lëvizje të gjithë potencialin që posedojmë e të bashkohemi në një të vetmin qëllim ta bëjmë Kosovën tonë, vend ku do mund të jetojmë me dinjitet!

Pas gjithë këtyre skandaleve dhe dështimeve që ndodhën gjatë vitit 2015 nga politikanët tanë të kriminalizuar, të korruptuar, të papërgjegjshëm dhe aventurier, ne qytetarët e stërlodhur të Kosovës duam sa më shpejt të harrojmë vitin që po e lëmë pas dhe të shpresojmë se viti 2016 do të jetë shumë më i mirë se vitin që lemë pas. Por, pa këtë pushtet dhe këtë klasë politike mafioze, të korruptuar dhe të kriminalizuar, falë të cilëve jemi në këtë gjendje të mjerueshme. Gëzuar.

Nga Ruairi O’Connell

Për herë të parë erdha në Kosovë në vitin 2001, më kujtohet shumë mirë atë që pashë. Kosova ishte plot me të huaj – “ndërkombëtarë” – të cilët nën Rezolutën e KS të OKB-së 1244 ishin përgjegjës për drejtimin e Kosovës. Dy vjet pas luftës, ishte e qartë se bashkësia ndërkombëtare ka qenë në rolin udhëheqës. Çdo makinë e dytë ishte një 4RUNNER Toyota.

Kam jetuar këtu nga viti 2004 deri në 2008, kur kam shërbyer në atë që atëherë ishte “Zyra Britanike”. Kam kaluar orë, ditë, ndoshta edhe javë në grupet punuese për të ndihmuar autoritetet e Kosovës për zbatimin e “Standardeve”, kushteve për të lejuar nisjen e një procesi për të përcaktuar “statusin final” të Kosovës. Shumë zyrtarë të Kosovës kanë punuar pa pushim për ta përgatitur Kosovën për pavarësi. Një nga veprimet e fundit që ndërmora ishte që të dorëzoja letrat (që i mbaja në zarf) nga Qeveria Britanike, e cila e kishte njohur Kosovën si shtet, dhe kishte vendosur marrëdhënie diplomatike mes Kosovës dhe Mbretërisë së Bashkuar. Ne ishim të parët që e bëmë këtë.

Unë kam qenë i nderuar për t’u kthyer në Kosovë në vitin 2015 si Ambasador Britanik. Kjo e ka bërë 2015-tën një vit të veçantë për mua. Dhe, pas kthimit në Kosovë, një gjë ishte e qartë. Përderisa Kosova ka qenë një vend i porsalindur ‘Neëborn’ kur u largova, tani është qartësisht një shtet, i pavarur dhe sovran, përgjegjës për fatin e vet. Kjo është një arritje e jashtëzakonshme.

Kosova është përgjegjëse për të ardhmen e saj. Në vitin 2015, ne kemi parë shenja të Kosovës duke marrë përgjegjësi. Votimi i Kuvendit për të lejuar formimin e Gjykatës Speciale ishte një shenjë që, pa marrë parasysh se sa e dhimbshme, Kosova ishte e gatshme të përballej me të vërtetën në lidhje me të kaluarën, edhe nëse ishte e nevojshme për të tjerët në rajon. Kjo ishte gjëja e drejtë për ta bërë.

Marrëveshja rreth një programi të FMN-së ishte një sinjal i qartë për investitorët se Kosova do të marrë hapat e nevojshëm për të tërhequr investimet dhe për ta ndërtuar një ekonomi të fortë për popullin e saj. Kjo ishte një gjë e duhur për ta bërë.

Por, ky ka qenë një proces i papërfunduar. Ka ende shumë gjëra që askush nuk dëshiron të jetë përgjegjës për to.

Kush e merr përgjegjësinë për luftimin e korrupsionit, i cili dëmton Kosovën? Kush e merr përgjegjësinë kur korrupsioni dhe politizimi i detyrës publike vazhdojnë të largojnë investitorët? Cili e merr përgjegjësinë për papunësinë e lartë?

Kush e merr përgjegjësinë kur politikanët e korruptuar dhe të dënuar lejohen të largohen nga vendi dhe t’i ikin drejtësisë? Kush merr përgjegjësi kur një i dënuar për krime lufte në mënyrë të përsëritur del nga burgu? Kush e merr përgjegjësinë për këto dështime?

Cili e merr përgjegjësinë për vargun e sulmeve kundër serbëve të Kosovës në fillim të këtij viti? Kush shkon në burg për këtë?

Kush e merr përgjegjësinë për të siguruar që fëmijët romë, ashkali dhe egjiptianë të kenë qasje në arsim? Kush siguron që të drejtat e tyre kushtetuese janë përmbushur?

Kush do të marrë përgjegjësinë për pasojat e rivendosjes së dhunës si mjet politik? Kush do ta marrë përgjegjësinë kur një gjë e tillë, si gjithmonë, çon te një rritje e dhunës? Kush do ta marrë përgjegjësinë kur përdorimi i nacionalizmit etnik çon, sikur që ndodh gjithmonë në Ballkan, drejt dhunës dhe vuajtjeve?

Kush e merr përgjegjësinë për vendimet që i merr Kosova?

Unë nuk do të pretendoj se Kosova e ka të lehtë. Ajo nuk e ka. Trashëgimia e luftës do të thotë se Kosova ka pasur një lindje të vështirë. Pengesat e vazhdueshme për integrimin ndërkombëtar të Kosovës, ndikojnë që Kosova të mbetet prapa. Le të mos harrojmë, megjithatë, pse Kosova është në një pozicion unik. Kosova ishte i vetmi vend në botë që pati një proces të miratuar nga OKB-ja, që çoi drejt pavarësisë. Nëse situata e Kosovës është unike, kjo është për shkak se çdo gjë në lidhje me historinë e fundit të Kosovës, nga ndërhyrja e NATO-s e deri te pavarësia, është unike.

Është e lehtë ta gjesh dikë për ta fajësuar. Serbia, dhe po, bashkësia ndërkombëtare, janë objektiva të lehta. Ndoshta ka edhe arsye të mira për të fajësuar veprimet e të tjerëve. Por, duke fajësuar të tjerët, thjesht, Kosova nuk do të lëvizë përpara.

Mbretëria e Bashkuar njohu pavarësinë e Kosovës, sepse kemi besuar se Kosova mund dhe duhet ta marrë përgjegjësinë për punët e veta. Unë besoj në popullin e Kosovës dhe fuqinë e tij për ta transformuar Kosovën dhe për të ofruar diçka të veçantë në Evropë dhe në botë. Lëvizja për ta mbështetur Rektorin e Universitetit të Prishtinës tregon se çfarë mund të arrijnë qytetarët. Qytetarët e Kosovës kanë votat e tyre në duart e tyre; me këto vota ata zgjedhin përfaqësuesit e tyre dhe do të përcaktojnë të ardhmen e tyre. Ne do të jemi këtu për të punuar me përfaqësuesit që ju i zgjidhni, dhe për të ndihmuar në përparimin e Kosovës.

Kur Kosova dhe BE-ja nënshkruan Marrëveshjen e Stabilizimit dhe Asociimit, të dyja palët bënë një deklaratë se, tani e tutje, Kosova pritet të veprojë si shtetet e tjera evropiane. Nuk ka dyshim se këtë e vështirësoi fakti se pesë vende anëtare të BE-së ende nuk e njohin Kosovën; nënshkrimi i MSA-së vetëm shtatë vjet pas pavarësisë ishte një arritje e vërtetë për Kosovën.

Por, kjo marrëveshje gjithashtu ka dërguar një mesazh të qartë: Është koha për të marrë përgjegjësinë.

(Autori është ambasador i Britanisë së Madhe në Kosovë)