Shkrimtar Gabriel Garcia Marquez kishte shkruar më 1999 për bombardimet e NATO’s kundër caqeve serbe. “…Sot ama është e qartë: Kosova nuk është vend i çfarëdoshëm, por njëri ndër qendrat më nevralgjike, dhe agresioni kundrejt Serbisë mund të zgjerohet tmerrësisht shpejt në të gjithë rajonin…” ka shkruar Marquez.
Më poshtë mund ta lexoni shkrimin e plotë të Marquez.

Shokët e mi në NATO

Gabriel Garcia Marquez

Mbetet e paditur për të dy burrat, që më 24 Mars morën vendimin barbar mbi bombardimin e Kosovës, që viktima të rastësisë ishin. Njëri është madrilèn, Javier Solana Madariaga, Sekretari i NATO-s, një humanist 57-vjeçar, profesor i fizikës, si dhe kryesuesi i tre ministrive: Kulturës, Arsimit dhe së Jashtmes. Nga rrethi shoqëror ai njihet padyshim si një intelektual që s’ka mjekër, por që rruhet keq nga nxitimi dhe insomnia. Ai është orator i magjishëm, i sinqertë dhe lexues i të gjithë librave me temë interesante, por edhe i atyre që vërtet s’do ia vlente të lexoheshin. Më habit tej mase që ai deri më tani nuk është bërë pjesë e krijimtarisë letrare. Në të gjithë botën ka pasqyrën e një personi simpatik dhe që buzëqesh. Por në fakt, në sytë e tij, shumë miq lehtë arrijnë ta vështrojnë pikëllimin e Solanës.

Në karrierën politike ka ndjekur hapat e xhaxhait të tij, Salvador de Madariaga, që të jetë pacifist por edhe të mbajë një distancë me njerëzit. Në kohërat e hershme ishte kundër hyrjes së Spanjës në NATO, ndërsa sot, paradoksalisht, mban postin e Sekretarit të organizatës që kryen luftëra. Me fjalë të tjera: një pacifist i jashtëzakonshëm, që çuditërisht, sot u dashka të mbajë flamurin e fillimit të sulmeve militare, mbase më të rrezikshme të shekullit. Por për ne që e njohim mirë, e dimë se veprimet e tilla nuk vijnë nga zemra, por nga detyrat që shpesh të caktojnë të tjerët.

Burri tjetër, që ka përgjegjësi për fillimin e sulmeve të NATO-s, është amerikani Ëesley K. Clark. Ai ka lindur para 55 vjetëve në Little Rock, Arkansas, prej vendit të të cilit vjen edhe shoku i tij, Bill Clinton. Ai përmbylli shkëlqyeshëm akademinë ushtarake në Ëest Point dhe po ashtu vazhdoi studimet e tij në degën e filozofisë, politikës dhe ekonomisë në Universitetin e Oksfordit, Angli. Është simpatik dhe jo shumë ceremonial. Vëllezërit e tij të luftës e paraqesin si njeri me integritet dhe si ushtarak të shkollës së vjetër. Ama, mezi ndokush shqetësohet që pas 4 yjeve të Clark-ut ekziston një ëndërr e parealizuar, që fatet e popujve të zgjidhen me metodën duke përdorur inteligjencën në politikë.

Shoqëria ime e sinqertë me Javier Solanën zgjat prej gati 20 vjetëve. Ndërsa, sa i takon Gjeneralit Clark, atë e kam njohur personalisht para tri viteve në bregdetin e Panamasë. Ishte një takim i organizuar nga ministri i Jashtëm, Jorge Ritter, mbi kanalin e Panamasë. Rrugës për te kanali duhej të kalonim përmes një baze amerikane, ku ne u ndaluam. Pasuan kontrollet e bezdisshme. Kur ne zbrisnim me duart lart nga autobusi, na lajmëruan se gjenerali Clark na pret në zyrën e tij. Ajo që kuptova nga ky takim ishte se skenat sesi pinte dhe fliste Clarku ishin perfekte me rolin e artistit Robert Redford.

Me Retorikën e vjetër të Oksfordit dhe si me mimikat e stërnipit të Scarlet O’Haras, na tregonte mbi botën e tij. Thuajse pa një prolog, filloi me bëmat e tij në Vietnam dhe Bosnjë, postet e tij politike dhe ushtarake në këto vende, si dhe gjëra të tjera të ngjashme. Nuk e di nëse arriti të kuptojë se ai na zhgënjeu të gjithëve. Ai thjesht kishte bërë një monolog të gjatë me veten. Mendimet e mia me të tijat ishin thjesht divergjente dhe aspak të ngjashme.

Sot ama është e qartë: Kosova nuk është vend i çfarëdoshëm, por njëri ndër qendrat më nevralgjike, dhe agresioni kundrejt Serbisë mund të zgjerohet tmerrësisht shpejt në të gjithë rajonin. Këto nuk janë lajme të mira për një intelektual që nuk deshi asnjëherë të jetë ushtarak, si dhe për një ushtarak, i cili mbase ëndërronte një intelektual të jetë. Por që të dy këta tipat po promovojnë me veprimet e tyre Luftën e Tretë Botërore.

Në Prishtinë u promovua libri “Çështja kombëtare shqiptare – Komponenti religjioz” e autorit Ukshin Hoti. Nga pjesëmarrësit, ky libër u vlerësua si një kryevepër në shkencën politike. Botimi i kësaj trajtese të Ukshin Hotit, mund të kuptohet si një kontribut aktual që lidhet me diskutimet për identitetin e shqiptarëve, u tha ndër të tjera në promovim.

Në promovimin e librit “Çështja kombëtare shqiptare-komponenti religjioz”, u theksua se ky libër është një kontribut shkencor i veprimtarit të çështjes kombëtare, profesor Ukshin Hotit. Bashkëveprimtari dhe botuesi i letrave të profesor Hotit, Bislim Elshani, potencoi se metoda analitike që përdor Ukshin Hoti në vepër, janë analiza dhe sinteza dhe që përmban një objektiv konkret për emancipimin e mendimit politik.

“Në këtë pikë, botimi i kësaj trajtese të Ukshin Hotit mund të kuptohet si një kontribut aktual që lidhet me diskutimet për identitetin shqiptar. Në anën tjetër, në kohën kur u shkrua, dy vite para ndërhyrjes së NATO-s në Jugosllavi, ai kishte gjithashtu një objektiv konkret: emancipimin e mendimit politik perëndimor për një qasje të drejt ndaj çështjes shqiptare”, tha Elshani.

Veprimtari Adem Demaçi, tha se populli shqiptar duhet të jetë i lumtur që ka Ukshin Hotin, njeriun i cili la pas vetes vepra të shkruara me gjak.

“Këto çka është përpjekur i madhi ynë, vëllai ynë Ukshin, sot po i shohim, sot po i përjetojmë. Motër, ti po vuan për vëllain tënd, por kombi ynë po vuan për Ukshinin, për një udhëheqës të vërtetë”, tha Demaçi.

Djali i profesor Ukshin Hotit, Andini, tha se familja Hoti po bën përpjekje që të gjitha dorëshkrimet e Ukshinit të botohen.

“Unë i mbetëm borxh së pari babait, pastaj edhe lexuesit, që në shumë raste ka kërkuar librat e babit, që duke marrë parasysh që këto libra janë me karakter shkencor të cilat prekin aktualitetin tonë në Kosovë. Premtoj angazhimin tim që në një të ardhme të afërt të bëhet komplet ribotimi i veprave të babit, duke përfshirë edhe dorëshkrimet që nuk janë botuar ende”, tha ai.

Profesor Ukshin Hoti, ishte burgosur disa herë nga regjimi serbë, ndërsa që nga 16 maji i vitit 1999 nuk dihet asgjë për fatin e tij. Botimi i këtij libri është financuar nga Këshilli Rinor Evropian.

Autori i bestsellerëve Andy McNab dhe profesori i psikologjisë në Oksford, Kevin Dutton, zbulojnë se si po të veprosh si psikopat mund të të ndihmojë në punë, jetë dhe dashuri

Të sillesh si psikopat mund të të ndihmojë në karrierë dhe në dashuri. Mund të kundërshtosh – në fund të fundit kush do të punësonte Hannibal Lecterin, apo kush do të lidhej me Norman Batesin – por kjo është ideja e “Udhëzues për suksesin e psikopatit”, një libër shumë popullor me autorë Andy McNab dhe profesorin e psikologjisë në Oksford, Kevin Dutton.

“Doja të rrëzoja mitin që të gjithë psikopatët janë të këqinj”, thotë Dutton i cili e ka eksploruar edhe më parë këtë temë. “Kam bërë kërkime me forcat speciale, me kirurgë, me menaxherë të lartë e të mesëm, si dhe me avokatë. Pothuajse të gjithë kishin tipare psikopatësh, por i kishin shfrytëzuar në mënyrë të tilla që t’i ndihmonin për t’u përmirësuar në zanatin e tyre”.

Pikërisht përmes këtij kërkimi ai u takua me reshterin në pension të trupave SAS, dhe autorin e librave bestseller Andy McNab, i cili gjatë testeve shfaqi disa prej tipareve të një psikopati, duke përfshirë të qënurit i pamëshirshëm, mungesën e frikës, impulsivitetin, ndjeshmërinë e vogël, vetëbesimin e lartë dhe mungesën e keqardhjes.

“Psikopatin nuk e bën një gjë e vetme”, shpjegon Dutton. “Tiparet e tij do i krahasoja me butonat në një tavolinë muzikore që përdorin DJ, të cilët mund t’i ngresh dhe ulësh në situata të ndryshme – nëse të gjithë janë të ngritur në maksimum, atëherë je një psikopat jofunksional. Të jesh psikopat nuk është bardhë e zi. Eshtë si një spektër, si lartësia dhe pesha”.

Një psikopat jofunksional, i cili kryente dënimin me burgim të përjetshëm për disa vrasje, i kishte thënë Duttonit: “Nuk është puna se ne jemi të këqinj, problemi është se i kemi të mirat me tepri.”. Atëherë, si mund të veprosh si psikopat në jetën e përditshme?

NE BIZNES

Fokusi

“Nëse jam në një situatë ku jam marrë peng, do të preferoja më mirë një psikopat që hyn nga dera se sa çdokënd tjetër, për arsye se e di që ai do të jetë tërësisht i fokusuar tek puna që ka në dorë”, thotë McNab. Aftësia që kanë psikopatët për të hedhur tej ndjeshmërinë dhe bllokuar të gjithë shqetësimet e tjerë i bëjnë operatorët më të mirë të mundshëm në mjedise me trysni të lartë. “Edhe po të isha në gjyq, do të doja të më përfaqësonte një psikopat. Do të doja dikë që të ishte në gjendje t’i shqyente njerëzit në karriken e dëshmitarit, pastaj të rikthehej tek familja dhe të mos mendonte aspak për këtë, për arsye se për ta është thjeshtë një punë”.

Mungesa e frikës

Mungesa e frikës që karakterizon psikopatët mund të ndihmojë gjithashtu njerëzit në vendin e punës, thotë Dutton, i cili pyet lexuesit e librit: “Cfarë do të bëje në këtë situatë po të mos kishe frikë? (Përkon fjalë për fjalë me një shenjë që përshëndet vizitorët në zyrat qendrore të Facebookut në Kaliforni: “Cfarë do të bënit po të mos kishit frikë?” ndonëse Dutton këmbëngul se është thjeshtë rastësi). “Nëse bëhet fjalë për një rritje page apo ngritje telefoni për t’i telefonuar dikujt, që përndryshe nuk do e telefonoje, psikopatët funksionalë kanë një avantazh të natyrshëm, pasi mund ta mposhtin këtë frikë”.

Mungesë ndjeshmërie

Por McNab thotë se është e rëndësishme që të mos e hedhësh poshtë ndjeshmërinë kur bën biznes. “Me siguri nuk do të donit të ishit një personazh i Gordon Gekkos, që ua hedh gjithmonë njerëzve. Ata lëndohen një herë, por ti lëndohesh përgjithmonë, sepse nuk do të të besojnë më kurrë. Ky është dallimi mes një psikopati të mirë dhe të keq: të dish kur ta ngresh dhe kur ta ulësh fare ndjeshmërinë”.

NË MARRËDHËNIE

Mungesa e frikës

Një psikopat jofunksional me të cilin punoi Dutton bënte një konkurs kur dilte me shokët: të mos shihnin kush siguronte më shumë numra telefoni nga gratë, por kush merrte më shumë refuzime. “Eshtë diçka nga e cila çdokush mund të mësojë”, thotë Dutton. “Pasi mësohesh duke u refuzuar, nuk të dhemb më, atëherë kupton që nuk ka rëndësi. Më pas, vetëbesimi yt nis e rritet dhe fillon t’i afrohesh gjithkujt – shfaqesh më pak fodull, më pak i shqetësuar dhe kështu suksesi yt nis e rritet. Eshtë një shembull i përsosur se si mund ta mposhtësh këtë frikë nëse punon me të”.

Mungesa e mëshirës

“Shumë probleme në marrëdhënie vijnë nga fakti që njerëzit qëndrojnë në to, në një kohë kur duhet të shkëputen”, thotë McNab i cili ishte martuar pesë herë, ndonëse ka 14 vite që është me bashkëshorten që ka sot. “Duhet ta dish kur të ndahesh”.

Vetëbesimi

Psikopatët nuk e kanë asnjëherë problem të veprojnë të vetëm, dhe ky është shembull i mirë për t’u ndjekur, thotë Dutton, nëse fillon të ndihesh i shtrënguar nga miqtë. “Miqtë e tu mund të pijnë duhan dhe alkool gjithë kohës, ndërkohë që ti ke vendosur të ruash shëndetin. Ndonjëherë duhet të jesh i përgatitur të rrish mënjanë. Nuk do të thotë t’i hedhësh poshtë, thjeshtë të rrish vetëm herë pas here është e shëndetshme”.

Kur vjen fjala tek vetëbesimi, ashtu si me të gjithë tiparet psikopatikë që eksploron dyshja, më e rëndësishmja është të ruash një ekuilibër. Për cdokënd që shqetësohet se libri do të krijojë një valë monstrash, Dutton thotë: “Nuk po përpiqemi aspak të shndërrojmë njerëzit në psikopatë. Është për njerëzit që i kanë butonat të rrotulluar shumë poshtë dhe kanë nevojë t’i ngrejnë pak”.