Sindikata e Bashkuar e Arsimit, Shkencës dhe Kulturës e Kosovës (SBASHK) ka deklaruar se as ky vit i ri shkollor nuk do të kalojë pa greva, në rast se nuk do të ndërmerret ndonjë gjë nga ana e Qeverisë për përmbushjen e kërkesave të tyre.

Sipas SBASHK-ut, shqetësim i tyre është se ende nuk dinë nëse mësimdhënësve do t’u jepen pensionet për kontributin e tyre të dhënë gjatë viteve 1990-99.

Kryetari i SBASHK-ut Rrahman Jasharaj tha se ata kanë biseduar me mësimdhënës dhe për ta shqetësim kryesor mbetet Ligji mbi skemat pensionale të financuara nga shteti.

“Kemi telashe me nenin 8, pikën 6 ngase nga prilli e këndej fatkeqësisht të punësuarit në arsimin e Kosovës nuk po gëzojnë pensionin 120 euro dhe me këtë çështje e kemi lajmëruar së pari ministrin Bajrami dhe institucionet e tjera dhe nga informatat flitet se MASHT-i, por edhe ministritë tjera janë duke bërë angazhime shtesë dhe kemi informacione të sakta se ligji mbi benefitet 89 dhe 99, për mësimdhënësit që punuan në këto vite ka shkuar deri në qeveri dhe ministritë gjegjëse janë duke e analizuar dhe unë besoj që do të shkoj deri në parlament”, tha Jasharaj, raporton KP.

Nga të pranishmit në konferencën për media u tha se me këtë projektligj parashihet që pas daljes në pension të punëtorëve arsimorë, përveç pensionit që e kanë duhet ta gëzojnë edhe një pension shtesë, e ai pension të jetë sa rroga minimale e Kosovës, për aq vite sa do të jenë gjallë.

Përfaqësuesi financiar i SBASHK Ymer Ymeri, deklaroi se e veçanta e këtij ligji që pritet të kalojë nëpër të gjitha fazat e nevojshme deri te aprovimi i tij nga Kuvendi, është se është pothuajse një ligj i ngjashëm me atë të veteranëve të luftës.

Mirëpo për Ymeri mbetet brengosëse zvarritja e këtij ligji.

“E veçantë e këtij ligji është se gjatë viteve 90-99 e gëzojnë edhe bashkëshortët, gruaja ose burri, varësisht se cili ka punuar në rast të vdekjes së arsimtarit që ka punuar gjatë viteve 90-99 dhe ka disa beneficione të tjera si shkollim në kushte të barabarta, sigurime shëndetësore etj. Pothuajse është një ligj i ngjashëm me atë të veteranëve të luftës. Por, brengosëse për ne është se po zvarritet shumë ky ligj edhe pse ka shkuar deri te Ministria e Financave për të marrë deklaratën buxhetore dhe për ta dërguar në Qeveri për miratimin, pastaj të procedohet në parlament, ende ka mbetur te ministria e financave që nuk e ka kthyer ende deklaratën buxhetore”, tha Ymeri.

E, se a do të ketë apo jo veprime sindikale në rast të mospërmbushjes së kësaj kërkese për definimin e benefiteve dhe ligjin për pensione, Rrahmani theksoi se institucioni që ai përfaqëson nuk do t’u ikë këtyre veprimeve. Ai bëri me dije se në rast se brenda këtij gjysmëvjetori nuk do të përfundojë definimi i ligjit dhe benefiteve për këtë kategori, nuk do të mund të parandalohet një përplasje e SBASHK-ut me Qeverinë.

“SBASHK-u nuk i ik veprimeve sindikale, por mundohet që veprimet sindikale kur të bëhen të mos jenë të stërzgjatura dhe të ja qëllojnë momentit. Kemi konsulta me shokë, por edhe me miqtë ndërkombëtarë na u është thënë pikërisht se momentin aktual, që nuk do të thotë se java e ardhshme nuk do të ndryshojë,por ne do të kemi kujdes që të mos veprojmë për interesa tona dhe lejojmë që të tjerët të na hedh herë te një subjekt e herë te një subjekt tjetër. Nëse nuk reflekton Qeveria dhe vazhdon të nëpërkëmbë vitet ‘89-’99 unë them se do të ketë grevë, por nuk mund të caktoj datë të saktë, jo pse nuk duam ne grevë për t’i mbrojtur vitet 90-99, por situatat është e tillë”, tha Jasharaj.

Kërkesat e SBASHK-ut tash e disa vjet është që të bëhet nënshkrimi i kontratës kolektive, të bëhet përfundimisht zgjidhja e çështjes së udhëtimit të mësimdhënësve, si dhe të jepen pensionet ashtu siç i marrin pensionistët aktualë të punës, e jo të pleqërisë prej 75 eurosh, si edhe i marrin shumica e të pensionuarve në sektorin e arsimit.

LUAN RAMA

Frederik IvanajFrederik Ivanaj është një mik. Një mik kujtese, që e rigjeta pak ditë më parë në krah të Duomo-s, në qendër të Firences, në Piazza Elisabetta 6, dy hapa nga shtëpia e Dantes dhe Beatrices, të cilat t’i tregon me dëshirë, pasi Ivanaj është një pinjoll dashurie e arti. Është një kujtesë si qelqi i Baccara-së, është pasionanti i kinemasë që kam njohur në korridoret e Kinostudios kur bisedonim për kinematografinë dhe regjisorët e mëdhenj, Ejzenshtaini, Jean Renoir, Rosellini, Fellini … Flisnim për kamerën, pas së cilës ai u lidh aq shumë, nga një film në tjetrin, në kërkim të dritës dhe njeriut të thjeshtë të shtëpisë përdhese prej balte, fytyrës së gëzuar e të trishtë, pasi aty ishte piktura, arti i kompozimit dhe drita e figurës, ajo e artit. Një djalosh tepër simpatik dhe i uritur pas arteve. Pasi të uriturit shpesh vdesin urie. Jo pak artistë kanë ikur kështu nga dashuria për artin.

Në shtëpinë time në Tiranë është ende një tablo e tij, një buzëdet i jugut të Vlorës me ca shtëpi të braktisura, një penelatë e hedhur që ka lënë pas erë, dallgë, dhembjen e një bukurie peizazhi të shkretuar. Ivanaj e donte shumë poezinë. Kjo dashuri më kujton tani “Zanoret” e Arthur Rimbaud, zanoret e tij ishin ngjyra dhe ngjyrat e Ivanaj-t shpesh ktheheshin në zanore poetike. Frederik Ivanaj-n e gjeta në Firence të dashuruar, në Piazza Elisabetta 6. I dashuruar pas Anarita-s, piktore dhe ajo, dashuri e lindur që në vitet ‘90 në sheshet e Firences, nga arti, për artin, duke punuar bashkë dhe humbur në botë ngjyrash, ndjesish, ëndrrash.

Kur kishte zbarkuar në Firence më 1989-n, në sajë të një vize të rastit, Ivanaj ishte ngarkuar me pikturat dhe penelat e tij. Katër shokë të tij piktorë e ndihmuan dhe e kishin përcjellë në tragetin e Durrësit, Muharremi, Deliaj, Bregu, që të gjithë piktorë që dhe ata janë sot në shtegtim, edhe ata në qiejt e botës, por që gjithnjë peneli sjell të kaluarën e tyre, dhembjen, nostalgjinë, ngjyrën e dheut ku u rritën, vdekjen e atit. Peizazhet e portretet e para ai i ekspozoi atje, para kangjellave të Palazzo Vecchio e Dumo-s, ndoshta që t’i shikonte dhe Davidi i madh. Menjëherë u shfaqën policët dhe me mirësjellje i thanë se mund të ekspozonte gjetiu. Por për artistin, gjithë qyteti bëhet i tij, pasi është arti që e shtyn të vendosë tablotë e tij. Artisti shqiptar jetonte kështu me ëndrrën e artit, pikturonte, dashuronte, ndërtonte jetën e tij të artistit. Jo pak shqiptarë që zbarkuan pas viteve ‘90 gjetën strehë në dhomën e tij, një dhomë që çuditërisht zgjerohej shumë nga humanizmi i tij, aty flinin, aty hanin, aty flinin, një zemër e hapur në formën e një atelieje gati për të hedhur ngjyrat në të. Frederik Ivanaj është fisnik. Është pinjoll i një familjeje fisnike. Mirash Ivanaj nuk e kishte menduar që një nga nipat e tij do të udhëtonte kaq larg për të ekspozuar një ditë tablotë e tij në Firence dhe do të kishte një galeri të tij aq pranë botës së Rinascimento-s, sepse kur bisedon me Fredin, nuk mund të mos flasësh për piktorët e “cinquecento”-s apo “seicento”-s si Leonardo, Raffaello, Tiziano, Boticcelli e më pas Caravaggio etj. Shpirti i tyre ka shumë nga aroma e Rinascimento-s. Mirash Ivanaj kur ta dëgjojë, do të ngrihet nga varri dhe do të marrë udhën e largët drejt galerisë së tij, thjesht për ta përgëzuar pinjollin e tij që iku para se dyert shqiptare t’i hapeshin botës.

Një cikël i vjetër i tij me peizazhet dhe imazhet e Duomo-s apo Santa Croce-s më risjellin në mendje poetikën flu të serisë së Claude Monet rreth katedrales së Rouen-it në Normandi. Imazhe flu, poetike, ajrore, ashtu si në një varg të Rimbaud që shkruante për “katedrale në qiell” …

Frederik Ivanaj është një djalosh pasionant, edhe pse nuk është më ai i viteve ‘80, kur zbarkoi në korridoret e Kinostudios. Shumë vite kanë kaluar me ethen e krijimit. Tani që po shkruaj këto dy rreshta është mesnatë dhe duke lënë penën mënjanë pyes veten: Përse duhej të shkruaja tani në mesnatë? … Ndoshta pse doja ta përshëndesja dhe se më ishte larg tashmë? … Ndoshta tani ai fle … si lumi i Arno-s që dremit nën Ponte Vecchio. Përkulur nën harqet e tij, Ponte Vecchio fle dhe ai …