Sahit Osmani
Kyçi i gjithçkaje të ndritshme je ti
një rreze e jotja si Levë e Arkimedit më ka shërbyer
nuk e kam humbur drejtpeshimin
as nga dallgëzimi i artë i rrezatimit tënd që derdhej mbi mua
Pushtetit tënd nuk iu kam trembur
sepse ti flet me shkëlqimin diellor
aromën dhe bukurinë e luleve
shembëllimi yt më ka bërë që të ndjek
shpesh duke u rrëzuar me sinqeritetin e tepruar
Kam humbur por dhe kam fituar
dashurinë tënde njerëzore që Ti vet ma ke dhuruar
e kam bartur ate
thellë në shpirt e kam rrënjosur
aty ku secili ka diçka të veten që jeton
aty ku dielli i njeriut ndriçon…!