Instituti për Hulumtim dhe Zhvillim Profesional të Mësimdhënësve, i cili është themeluar në kuadër të Fakultetit të Edukimin në Universitetin e Prishtinës, ka realizuar trajnimin e parë për mësimdhënësit. Ky Institut tashmë është në fillim të funksionimit dhe ka licencuar në Ministrinë e Arsimit 5 trajnime, që do të realizohen për mësimdhënësit në shërbim.

Instituti për Hulumtim dhe Zhvillim Profesional të Mësimdhënësve, i cili do të menaxhohet nga Universiteti i Prishtinës, ka hartuar plan programin si dhe janë caktuar ligjëruesit, të cilët do të jenë nga stafi akademik i Fakultetit të Edukimit.

Prodekani në Fakultetin e Edukimi, Zeqir Veselaj, tha për Radio Kosovën, se shtyllat kryesore të Institutit do të jenë hulumtimet në fushën e edukimit dhe trajnimi i mësimdhënësve në shërbim.

“Dy do të jenë shtyllat kryesore të punës së Institutit. E para do të jetë hulumtimin në fushën e edukimit, hulumtimit shkencor për të parë se ku janë ngecjet në fushën e arsimit nga stafi i fakultetit dhe ekspertë të tjerë dhe shtylla e dytë është komponentë e zhvillimit profesional të mësimdhënësve, respektivisht trajnimi i mësimdhënësve në shërbim”, tha ai.

Prodekani Veselaj, tha se tashmë Instituti është në themelim të Këshillit Drejtues, që do të përbëhet nga pesë anëtarë.

Megjithatë Instituti ka filluar punën, ku sapo ka përfunduar një trajnim që ka të bëjë me mësimin e gjuhës angleze.

Veselaj, tha se trajnimet do të realizohen varësisht nga nevojat që kanë mësimdhënësit nëpër komuna.

“Drejtoritë Komunale të Arsimit bëjnë analizimin e nevojave për zhvillimin profesional të mësimdhënësve dhe i drejtojnë në Ministri. Ne do të shohim cilat janë nevojat e tyre dhe do të ofrojmë listën e trajnimeve të licencuar ku janë licencuar pesë trajnimet e para në Ministrinë e Arsimit, që kanë të bëjnë kryesisht me kurrikulën e re”, tha ai.

Veselaj, theksoi se me legjislacionin në fuqi, mësimdhënësit duhet të ri-licencohen çdo pesë vjet, e për të siguruar licencën çdo mësimdhënës duhet t’i ketë së paku njëqind pikë të trajnimeve.

Në shkurt të këtij viti është miratuar projekt rregullorja për themelimin e Institutit nga Këshilli Drejtues i Universitetit të Prishtinës. Ky Institut është mbështetur financiarisht nga Ministria e Arsimit.

Rekomandimet për leximin gjate verës janë zakonisht libra qe kane te bejne me ikje nga realiteti – misterioz, thrillers, melodrama, romance, detyra e të cilëve është të ‘shpëtuar nga jeta e përditshme”

Megjithatë, kohët e fundit, e gjithë bota është duke folur për librin “The Alliance: Managing Talent in the Networked Age“ nga Rid Hoffman, Ben Kasnocha dhe Kris Ye. Hoffman është themeluesi i LinkedIn dhe partner në Grey Lock dhe gjithashtu ka pasur investime të hershme në kompanite si Facebook, Flickr, Zyngra dhe Last dm. Kasnocha ishte shef i dikurshem i Linkedin.perderisa ishte kryetar i PBeorks dhe themelues i Wasabi patneritetit.

Libri tregon se si punët kanë ndryshuar në dekadat e fundit dhe se si këto ndryshime kanë shkatërruar besimin në marrëdhëniet në mes të punëdhënësve dhe të punësuarve, e cila është në të vërtetë në dëm të te gjithëve. Ai gjithashtu tregon rrugën që do të përfitojnë të gjithë.

Në fakt, autorët shkruajnë se bota shkoi nga një model që fillojnë në bazë të qëndrueshme, punësim afatgjatë në ndryshim të përhershëm. “Bota po ndryshon, dhe filozofikisht dhe teknologjikisht”, shkruajnë ata, transmeton fakultetet.al.

Si rezultat, raporti punëdhënësi – punonjësi dhe u bë një transaksion ligjor, dhe karakterizohet nga mosbesimi reciprok. Punëdhënësit vazhdimisht flasin për “familjen” dhe “ekip”, por kur pritjet nuk janë plotësuar, të punësuarit papritmas e gjejnë veten pa familje dhe të hedhur jashtë ekipit. “Askush nuk investon në marrëdhënie afat-gjatë”, shkruajnë autorët.

Askush nuk dëshiron për të bërë investime, dhe kjo është e keqe, duke përfshirë edhe bizneset. “Biznesi është biznes nuk ka besnikëri pa menduar ne plan afat të gjatë”. Biznes pa menduar ne plan afatgjatë është një biznes që është në gjendje për të investuar në të ardhmen. Një biznes që nuk është në gjendje për të investuar në të ardhmen dhe teknologjine – ky është një biznes që është tashmë eshte në procesin e vdekur”.

Perderisa ne nuk mund të kthehemi në modelin e vjetër të kafshëve të shërbimit në një kompani, çfare mund të bëjme? “Ne mund të ndërtojmë një lloj të ri të besnikërisë për të njohur realitetin ekonomik dhe u mundëson kompanive dhe punonjësit të shtyjnë njëri-tjetrin”, shkruajnë autorët.

Ata e quajnë këtë model “Aleanca” (Aleanca), dhe e përshkroi atë si “një kuadër të ri për punësim që lehtëson besimin e ndërsjellë, investimeve reciproke dhe përfitim reciprok”.

Me këtë model të ri te penedhenesit do të ju thone punëtpreve te tyre: “Na ndihmoni qe ta bejme kompanine tone te vlefshme dhe ne do te ju bejme ju te ndiheni edhe me te vlefshem”, ndërsa punonjësit do të përgjigjen, duke thënë: “Na ndihmoni te rritemi dhe të zhvillohemi, dhe ne do të ndihmojë në rritjen dhe zhvillimin e kompanisë tuaj. ”

Autorët thonë se Aleanca nuk është vetëm një argument që ne kemi nevojë për një mënyrë të re të të bërit biznes. Ky është një plan që në fakt ka ardhmeri.

Një tjetër koncept i madh në libër është rëndësia e krijimit të rrjeteve. “Punësimi i perhershme ndoshta nuk egziston më, por marrëdhënia e jetës mbetet ideale.” Krijimi i rrjeteve është e mirë për punëdhënësit dhe punonjësit.

“Përmirësimi i mikrokozmosit të marrëdhënieve në vendin e punës mund të ketë një ndikim të madh në shoqeri – punë per punë, një ekip me një ekip, një kompani me një kompani. Aleanca mund të duket si një gjë e vogël pavarësisht sugjerimeve makroekonomike si rindërtimin i sistemit të arsimit dhe reformave në regjimin rregullator, por pak gjëra që ne mund ti pranojmë dhe prej tyre lindin gjëra të mëdha në vitet që do të vijnë pas”.

Shoqata e Shkrimtarëve dhe e Artistëve Shqiptarë “Papa Klemendi i XI-Albani” i Suedisë ka promovuar në Kullën e Bajraktarit (familjes Geci) në Llaushë të Skenderajt librin “Thesar kombëtar i mërgatës shqiptare në Suedi 3”.

Pjesëmarrësit në promovim, shkrimtarë, publicistë dhe artistë vlerësuan se libri flet me gjuhën e dokumenteve origjinale të aktiviteteve të zhvilluara në mërgatën shqiptare në këtë shtet skandinav. Përpos materialeve të shumta, ky libër ka për qellim edhe ruajtjen e gjuhës dhe të kulturës shqiptare.

Profesor Fetah Bahtiri, anëtar i kryesisë së Shoqatës të Shkrimtarëve dhe të Artistëve Shqiptarë “Papa Klemendi i XI-Albani” në Suedi, foli me mirënjohje për Fadil Gecin, i cili siç tha Bahtiri, ka kontribuar fuqishëm dhe ka investuar për botimin e këtij libri që dëshmon kontributin e mërgatës shqiptare për ta ruajtur kulturën dhe gjuhën.

Prof. dr. Mehmet Rukiqi, më tepër foli për familjen Bajraktari në Llaushë, e cila siç tha ai që nga vitit 1878 ishte në ballë të aksioneve dhe përpjekjeve për çlirim kombëtar, ndërsa Zekë Murseli, dramaturg, tha se libri është promovim vlerash që janë të rëndësishme për kulturën dhe veprimtarinë e krijuesve edhe në mërgatën shqiptare.

“Ajo që të bie në sy është se është punuar në grupe rreth botimit të këtij libri, do të thotë jashtë ndikimeve politike. Po ashtu, në këtë libër shihet se mërgata shqiptare nuk kurseu asgjë për të dhënë kontributin e saj për të mirën e popullit dhe të atdheut. Kjo e pasuron kulturën tonë në përgjithësi”, tha Murseli.

Gazmend Boletini, nip i Isa Boletinit, tha se puna dhe vepra e Shoqatës së Shkrimtarëve Shqiptarë në Suedi po dëshmon qartë se sa shumë po angazhohet në krijimin e urës lidhëse ndërmjet komunitetit shqiptar në Suedi dhe vendasve.

“E gjithë e mira e kësaj vepre është se nuk ka politikë, por kryesisht atje zhvillohet një aktivitet që i përshtatet dhe është në të mirë të mërgatës shqiptare”, tha Boletini.

Ndërkaq, Fadil Geci tha se ky libër është vazhdimësi e librave të thesarit kombëtar që i kushtohet kontributit, angazhimit, veprimtarisë e sakrificës së bashkatdhetarëve tanë anekënd botës, që vunë gurë në themelet e pavarësisë së Kosovës dhe për të realizuar këtë janë përfshirë shumë vende, aktivitete, veprimtarë e aktivistë, qindra dokumente.

“Andaj, mërgata ishte dhe mbeti pjesa më atdhetare e kombit, sepse ajo ka kryer me dinjitet detyrën e misionin e saj në kohë më të duhur për kombin, si në kohë lufte po ashtu edhe në kohë paqeje”, tha Geci, ndërsa Mursel Ibrahimi vlerësoi se institucionet e Republikës së Kosovës duhet të kenë kujdes për mërgatën shqiptare kudo që gjendet, për shkak se ajo mbajti gjallë në kohët më të vështira të gjitha aktivitetet e domosdoshme dhe përpjekjet për çlirimin e atdheut./Zëri/

Konsiderohet si “Mandela i Mirditës” për rezistencën në burgjet komuniste, por me fat se si arriti t’i shpëtonte listës së ekzekutimit masiv të Mehmet Shehut si hakmarrje për vrasjen e mikut të tij, deputetit Bardhok Biba. Quhej Gjon Mark Ndoj dhe dy dekada i kaloi në qelitë e diktaturës, për shkak të inskenimit të prokurorëve dhe hetuesve, të cilët “e vunë” atë në vendngjarje si vrasës. Themi “e vunë”, sepse Ndoj ishte arrestuar më 27 prill qershor 1949, katër muaj para ekzekutimit të Bibës, 17 gusht 1949. Në kohën kur ndodhi ngjarja, Ndoji, mësues me profesion, qëndronte i prangosur prej 4 muajsh në hetuesi, pasi gjatë kohës kur ndiqte Liceun Françeskan të Shkodrës, së bashku me disa shokë të tjerë, krijoi organizatën antikomuniste “Përpjekja Shqiptare”. Pas dy ditësh intensive me seanca pyetjesh dhe dhune fizike ekstreme, më në fund hetuesit binden që ai nuk kishte aspak lidhje me vrasjen e Bibës, por sërish e dënuan si “dorac” i eliminimit të deputetit, duke e plasur në burg në moshën 21-vjeçare. Ai u dënua me njëzet vjet, dhjetë prej të cilave i kaloi në burgun e Burrelit.

Sigurisht, Ndoji nuk ishte viktima e vetme e pafajshme e asaj hakmarrjeje masive komuniste mbi mirditorët. Për vrasjen e Bardhok Bibës u arrestuan më shume se 500 burra, u internuan gra e fëmijë nëpër kampet e përqendrimit në Tepelenë e Lushnjë, më tepër se 300 familje. Katërqind burra i nisën për në burgjet e Shkodrës. Njëqind të tjerë u dënuan me burgime të gjata. Dhe më tragjikja e tragjikes: Veç 24 orë pas vrasjes, më 18 gusht 1949, janë ekzekutuar pa gjyq 14 persona, fiks në vendin ku u vra Bardhok Biba: Llesh Mëlyshi, Nikoll Bardhok Bajraktari, Bardhok Dod Lleshaj, Gjergj Keq Beleshi, Dod Marka Biba nga Kthella. Ded Preng Gjomarkaj, Nikoll Llesh Nikolli, Preng Shkurti, Gjin Kaçi, Ndoc Gjet Palaj, Frrok Mata, Marka Ndrec Marku, Ded Paloka dhe Zef Vila. Prej këtyre 4 janë varur në konop dhe 10 të tjerët kanë qenë lidhur me këtë material kur janë pushkatuar. Si u “sharruan” në plumba, me urdhër të Mehmet Shehut u hodhën të gjithë në një gropë, ndërsa ende nuk u kish dalë shpirti dhe përpëliteshin për ndihmë. Masakrimi u ndoq drejtpërdrejt si një “shfaqje artistike” nga rreth 2000 persona nga zonat e Mirditës e Shkodrës, të cilët ishin thërritur me pahir nga Mehmet Shehu, i cili me rastin e gjenocidit, siç do ta quante Ndoji, kishte përgatitur një fjalim, ku ndër të tjera theksonte: Jam betuar mbi varrin e Bardhok Bibës, se pa i mbushur 101 të pushkatuar për hakmarrje, nuk do ta lëshoj Mirditën dhe Kthellën!. Në këtë shifër të vdekjes së paralajmëruar ishte edhe emri i Mark Gjon Ndojit, por katastrofa e Shehut ngeli në mes. Urgjenca e thërriste në Jug të Shqipërisë në krye të Divizionit të Parë, ku sapo kishin nisur provokacionet greke. Ngjarjet e asaj kohe Ndoji i hodhi në një ditar që mbajti në burg, ashtu si edhe pjesën e jetës së tij “pa qiell”. Shkrimi vjen me germa në miniaturë, shpesh me kode dhe i padeshifrueshëm. Një pjesë e shkurtër e këtij ditari të “Mandelës së Mirditës” që nuk jeton më, vjen sot në gazetën “Panorama”, që ka të bëjë me situatën në burgje pas vrasjes së deputetit Bardhok Biba…
***
Pa mëdyshje, veprimet e dhunshme që kryen komunistët në Mirditë nuk ishin si u tha, hakmarrje për vrasjen e Bardhok Bibës, por ky qe shkaku që dojshin me justifikue veprimin. Këto masa ndëshkuese qenë të parametrave të nji gjenocidi të plotë. Pra ishte nji armiqësi e urrejtje e mahershme. Askurrë dhe asnjiherë nuk u zbut kjo sjellje. Edhe kur urrejtja u ba latent, inati ishte i dukshëm. Qenë ngjarjet në kufinin greko-shqiptar që reduktuan numrin e viktimave nga 101 që kishte planifikue Mehmet Shehu në 14 burra që u ekzekutuen në Valmer. Kishin marrë shumicën e të burgosunve që ishte vendos për t’u gjykue publikisht, kur vetë kryetari i Degës, Abedin Tajari, erdhi e më mori e urdhnoi nji civil që të daktilografojë. Pyetje afër ngjasimit që kërkohej. Letra u ba nji kopje (procesverbal) e me të në dorë më mori me vehte tue pyet për Çarçanin. Si duket qëllimi i tij ishte me më shmang prej gjyqit. Vija në përfundim të arsyetimit se isha i burgosun rreth dy muej para. Duket se nuk u muer parasysh spjegimi i kryetarit, se, pak kohë mrapa, mbasi më pyeti me u sigurue për emnin, më mori nji kapter e më nxori në korridor e me çiftoi me Mark Tucin, e mandej na çuen te shkolla ku u ba gjyqi. Shokët tanë i kishin ulun në disa stola të gjatë. I njeha, ishin 24 e ne të dy baheshim 26. Jashtë kishte mjaft njerëz e shumë ushtarë. Në xhade ishin do makina të ngarkueme me gra, fëmijë e pleq. Tashti e ma parë ndonji vaji fëmije, urdhna, kërcënime… në ballë kardhi nesh ishte tavolina e mbulueme me flamurin kombëtar. Ishte klasa ku kisha dhanë mësim dy klasave të mia. Aty ku kisha dhanë mësim unë, paraardhësit e paraardhësve të mij, do të rrinte trupi gjykues. Procedura qe e shpejtë. Seanca e parë, marrja në pyetje për gjeneralitetet, dëshmitarët, pretencë, vendimi i gjyqit në katër seanca për dy ditë me radhë. Kolegji i gjykatës së naltë ushtarake ishte i përbamë nga kryetari i saj Bilbil Klosi me dy kapitena anëtarë dhe prokurori, zv.prokurori i përgjithshëm ushtarak, major Misto Bllaca. Meqenëse u mungoshin kryekëput provat sadopak fajësuese, për të përligjë vendimin e tyne, u duhej që në sy të popullit të shpikshin faje, por prej popullit nuk pranuen me dalë dëshmitarë të rremë. Këtë e banë nëpunës e kuadro të rrethit. Dëshmitarë të tillë kanë qenë: M.D. kryetar i Komitetit Ekzekutiv të Rrethit, P.N.P. shef seksioni, L.T. kapter Sigurimi etj. Tue fillue prej arrestimit, ruejtjes, hetimit e mbikqyrjes, u ba vetëm prej M.P. tue lanë në anë policinë. Brigada e M.P. e stacionueme në Qaf-Shtamë, nën komandën e kolonel Zija Kambos, mbasi i hoqi prej radhëve të saj të gjithë ata mirditas të paktë që ishin të inkuadruem në këtë brigadë, hynë natën dhe u shpërndanë në të gjithë rrethin administrativ të Mirditës. Ata kryen rreth 500 arrestime, grumbulluen me forcë 300 familje në pika të ndryshme për t’i internue në Tepelenë. U ekzekutuen 14 burra, 4 me varje dhe 10 me pushkatim në sy të popullit. Ndonji ra i gjallë në gropën e vorrit. Mandej, mitrolozët grinë e coptuen kufomat tue terrorzue të madh e të vogël që ishin sjellë aty me detyrim për të pa këtë kasaphanë komuniste. Ndodhi konflikti kufitar me grekët, se nuk dihet si do të ndaleshin vrasjet…
***
Unë pata tre dëshmitarë. M.D. tha se unë kam pasë bisedë shoqnore me kriminelin Mhill Kol Gjatën (që u vra në mal). Kam dhanë llogari në gjyq mapara dhe jam dënu me dy vjet burg. L.T. tha se e kam pa në Shkodër tu shëtit me vllanë e kriminelit… Ditën e dytë pasdite, prokurori mbajti pretencë. Për 20 vetë kërkoi dënimin me pushkatim në të njëjtin vend (në Valmer, aty ku u vra Bardhok Biba). Nji ndër këto të 20 që u dënuen me vdekje e pushkatim qe edhe emri em. M’u duk se mbrenda meje diçka u këput, kryet më bahej se pa da rreh, si vaje grashë, tingllimi kombonë-kishe që rrahin në nji anë për të dekun, nana e robtë. Nji ftohtësi e akullt si rrymë përshkoi jo vetëm mue. Por në ftyra zbe, asesi nga kobi i vdekjes, por nji zemrim që shkakton çudia për nji gja të çmueshme që na bjen nga duert e thehet e bahet copa-copa. Ishim njizet vetë me nji fat të përbashkët, shokë e miq dashamirës dhe mbi të gjitha na kërkohej prova burrnore e qëndresës për të qenë të dejë ashtu sin a cilësoi kundërshtari – armik jo me faj, por në përmbajtje. Ky përshkrim vlen pak për mue e të tjerët që na u kthye dënimi në burg. Por u përket atynë burrave që as u topitën, as u dobsuen derisa dhanë frymën e fundit në nji vdekje makabre. Thamë të vërtetën ne që pshtuem prej vdekjes, na u duk jo e hijshme ta pranojshim me u nda prej shokve. Ata gjetën forcën tu na urue ne që po pshtuem. Ndër ata që pshtuen qenë: Ndue Gjon Fusha, djalë i ri që u dënue me burgim të përjetshëm, Mark Kola me 20 vjet e Kol Ndue Gjoni me 10 vjet, por që të dy vdiqën në burg pas 2-3 vjetësh nga mungesa e ushqimit. Në burgje, kampe pune dhe internim vdiqën dhe të burgosunit e tjerë, pasi të dënu për atë rast ishin edhe fëmijë, pleq e gra…
***
Tek gjykatësit u vu re nji irritim kur Mrika, e shoqja e Bardhok Bibës, tregoi nji paknaqsi për 14 kaptina. Ajo u shpreh se për Bardhok Bibën duhen vra 100. E kemi marrë dhe mendimin tuej, tha nën za kryetari i trupit gjykues, por u ngjue. Ndërsa të afërmit e tjerë të Bardhok Bibës u munduen me pshtue njerëz. E motra e Bardhokut, nji grue e re dhe e hijshme kishte kërkue për tre me emën si në moshë të re që t’i falte gjykata. Prokurori ndër 20 vetë që kishte kërkue dënimin me vdekje e pushkatim isha unë, Ndue Fusha e Mark Tuci. Ma vonë do të merrshin vesht se kishte qenë Preg Kol Marku, kushrini i saj dhe B. dashamirës i yni që e kishte nxitë dhe msue.
Në fjalën e mbrame, mbas pretencës së prokurorit, unë thashë: Jam tash e tre muej e gjysëm i burgosun dhe organet e sigurimit kanë ba hetimet e veta. E deri më sot nuk ka asnji fakt as me qenë në bankën e akuzës e jo ma kërkesën e prokurorit për dënim kapital. Prandaj nuk kërkoj mshirë, veç drejtsi nëse ka. Kur u ula, një anëtar, kapiten i parë që nuk ia mbaj mend emrin, më pyeti: Kur je arrestue ti? Më 27 prill, iu përgjigja. Ai e shënoi. Ka gjasë se pat ndryshim në synimet e para në numrin që duhej të ekzekutoheshin si hakmarrje. Ngjarjet në kufinin greko-shqiptar për disa ditë që zgjatën qenë alarmuese për Tiranën. Kështu u detyruen me e mbyll problemin e Mirditës…
Mbas vendimit të gjykatës, gjatë natës dhe të nesërmen, thrritën shumë të dënuem me vdekje. Nëse ata do të flitshin e do të kallxojshin punën armiqsore të tyne e të shokve, do t’u falej jeta. Nji tallje kanibaleske… Ti the në gjyq se je i pafajshëm. Ashtu asht, u gjegja. Më afroi nji letër të bardhë e penën, deklaro këtu se je i pafajshëm e të përsërisim gjyqin. Donte i keqi me mbajtë ende aty nën hetim, e me më akuzue si donte e si dinte ai. E kuptova djallëzinë e tij. Vendimi i gjykatës asht i formës së prerë, u gjegja unë. Nuk e kisha kryer fjalën kur nji grusht i fortë më goditi në tamth. Ma hiq sysh, i tha rojes. Sjella ushtarake e rojeve ishte shtazarake kur i muerën të dënuemit. Duart ua shtrënguen me pinc deri në kocka. Jua kthyen prapë e i lidhën dy e nga dy cup më cup. Megjithëse ata kundërshtuen e nguelluen me hec ma tepër, i tërhoqën rrshqanë, motorrët e makinave zhurmoshin jashtë, kërcënime, urdhna, shamje. Ndigjuem që kishin fol ndër veti. Kishin dekën ata burra, por mundimi e rrahjet ishin ma tepër. Atë ditë që mbetëm gjallë, ishim vetëm kufoma të gjalla…

Biba, deputet prej miqësisë me Shehun
Bardhok Biba në moshën 28-vjeçare u lidh me komunistët e Tiranës. Gjatë pushtimit fashist ai propagandonte doktrinën komuniste. Kur Mehmet Shehu hyri në Mirditë me partizanët e tij, Biba u paraqit si njeriu më i madh i asaj krahine. Bardhoku kryesoi më pas nënprefekturën e Shën Palit të Mirditës dhe pati fuqi ushtarake të shumta në dispozicion, të cilat ia dha Mehmet Shehu. Ai u bë deputet i Kuvendit Popullor dhe anëtar i Komitetit Qendror të Partisë. Bardhok Biba u vra rreth orës 14:00 të datës 17 gusht 1949, në përroin e Valmerit. Ekzekutimi i tij u organizua nga 53 persona, anëtarë të “Komitetit të Maleve”, që ishin kundër komunizmit. Pas aksionit, të gjithë këta u arratisën në Jugosllavi, ndërsa në Mirditë nisi reprezalja. Qeveria komuniste e Tiranës dërgoi reparte ushtarake, ku në operacion mori pjesë Divizioni i Parë që ishte në qendër (fushim) në Qafë Shtamë dhe që komandohej nga kolonel Rido Cako nga Korça, si dhe Brigada Speciale që ishte vendosur në Mirditë, e cila komandohej nga majori L. Bolena. Në krye të operacioni ishte vetë Mehmet Shehu bashkë me ministrin e Brendshëm Kadri Hazbiu. Në operacion kanë marrë pjesë gjithashtu edhe dy kolonelë sovjetikë: Sakolovaski dhe Faloskini.

Kush ishte Gjon Mark Ndoji
Lindi në vitin 1928, në Orosh të Mirditës. Përfundoi liceun “Iliricum” Françeskan në Shkodër dhe nisi punë si mësues. Për shkak të veprimtarive antikomuniste, ai u arrestua në vitin 1946 dhe u burgos për dy vite. Pasi u lirua në vitin 1948, ai u riarrestua në prill të vitit 1949 për “miqësi me kriminelë” e dogma të tjera komuniste. Teksa 21-vjeçari qëndronte në hetuesi, ai lirohet nga akuzat e para dhe akuzohet direkt për vrasjen e deputetit Bardhok Biba, ngjarje që ndodhi më 17 gusht 1949. Pavarësisht paradoksit kohor, Ndoj u dënua me dy dekada burg, ndërkohë që i shpëtoi vdekje-pushkatimit. I shleu të gjitha vitet e burgut, periudhë gjatë së cilës u mor me letërsi e përkthime. Shkroi novela e tregime, si dhe tre drama dyaktëshe: Mujo Ulqinaku, Hasan Riza Pasha dhe Kordiani. Ka përkthyer nga frëngjishtja Historinë e Diplomacisë dhe Histori e Europës Moderne. Është bashkautor në librin “Mirdita” (1997) dhe Kontakt Poetik (1998). Ndërsa është autor i veprave: “Kardinal Ahuni”, “Ndëshkimi i pafajësisë”, “Davida e Kulakut”, “Luftëtarët e Mirditës”. Ndoji ka qenë kryetari më jetëgjatë i shoqatës të të persekutuarve politikë ndër rrethe, ku në Mirditë e drejtoi nga themelimi në vitin 1991 e deri në vitin 2002, kur dha dorëheqje për shkak të shëndetit të dobët. Ai ishte në prag të botimit të ditarit dhe të sistemimit të një dorëshkrimi për Kosovën, kur ndërroi jetë në vitin 2006. Ndoj la pas bashkëshorten Vitore dhe katër fëmijë: Tre djemtë Valentini, Alberti, Leonardi dhe vajzën e vetme, Vera.

(er.nu/panorama/BalkanWeb)