Kinemaja në Prizren zhvillimin e hovshëm e mori pas Luftës së Dytë Botërore. Atëherë kur në të gjithë Jugosllavinë, pjesë e së cilës kishte mbetur Kosova, po ndërtoheshin godina në të cilat qytetarët si ata në Prizren do të njiheshin me botën.
E tillë është “Kino Lumbardhi”, që në qytetin e vjetër u ndërtua në vitin 1948. Ka njohur histori të lavdisë e të rënies gjatë këtyre shtatë dekadave, shkruan sot “Koha Ditore”.
Pas luftës së fundit iu rrezikua tërësisht ekzistenca e objektit. Po të mos ishin një grup aktivistësh kulturorë për t’u bërë gardianë të saj, ajo sot do të ishte rrafshuar.
Ares Shporta tash i prin fondacionit “Lumbardhi”, që menaxhon me hapësirën e kinemasë. Përveç historisë së kinemasë Shporta rrëfen edhe përpjekjen për ta shpëtuar atë.
Ditët e arta dhe ndryshimi i imazhit
“Objekti është ndërtuar në vitin 1948”, thotë Ares Shporta, në rrëfimin e tij të rrjedhshëm për historinë e “Kino Lumbardhit”.
“Ka qenë në valën e ndërtimeve të kinemave në të gjithë Jugosllavinë. Titoja e ka parë këtë si mjet të përshtatshëm për ta shpërndarë ideologjinë e re”, thotë Shporta, derisa tregon se në Prizren, për t’i lënë vend ndërtimit të objektit që strehonte ekranin e madh, është dashur të rrënoheshin disa dyqane e shtëpi banimi.
Puna me kinemanë po shkonte mirë. Prandaj, siç tregon Shporta, 10 vjet pas, kur veç kishte filluar të popullarizohej kjo qendër e rëndësishme e jetës kulturore në qytet, ishte zgjeruar edhe me “Kinobahçen”, duke e bërë Prizrenin njërin prej tri qyteteve të ish-federatës, që në atë kohë kishte edhe pjesën e brendshme, edhe atë të jashtme për shfaqje filmash..