Nga Shkëlzen Çoçaj
Fshati që dikur këndonte,
tash gjumi e ka mbuluar.
Shtëpitë e zbrazura mbajnë ende kujtime,
era rrëmben gjurmët e fëmijërisë.
Banorët u shpërndanë larg,
në qytete të zhurmshme, në vende të huaja,
por zemrat mbeten pezull mbi kodrat e tyre.
Dikush nuk harron,
dikush qëndron pranë rrënojave,
me dorë mbi mur, me sytë drejt horizontit,
duke pritur kthimin.
Fshati fle, ëndërron,
për ditët kur hapat e njerëzve do të kthehen,
për zërin e fëmijëve që do të këndojnë sërish,
për diellin që do ta përqafojë me ngrohtësi.
