Eqrem Kryeziu
Mesazhi i votës së 11 qershorit është inkurajues edhe shpresëdhënës. Rritja e Vetëvendosjes dëshmon, për herë të parë në Kosovën e lirë, për emancipimin e votës. Për frymën civile të Kosovës kjo simptomë është e një rëndësie të veçantë. Pastaj është çështje e Vetëvendosjes në të ardhmen se ç’do të bëjë me këtë besim.
Partitë e “vjetra”, PDK dhe LDK nuk patën kurajën të lirohen nga figurat komprometuese. Miqtë e Kosovës paralajmëronin, por kot.
Mëkat! Duket se as shoqëria jonë (sepse e dalë nga lufta) nuk mund të gënjehet për një kohë të gjatë, përkundër arrogancës së lidershipit të partive të vjetra të mëdha.
Dëgjojmë interpretime surreale të këtyre zgjedhjeve: “Janë zëri i kundërshtimit” (shoku Isë dhe shpura). “Parlamenti i Kosovës do të ketë mbi gjysmën e deputetëve të socialdemokratëve dhe konservatorërve” (shkrimtari më i madh i lagjes). Del se të indinjuar për shkak të shembjes së qeverisë Isa II, qytetarët votuan për Vetëvendosjen, edhe pse kjo e fundit ndër të parat tha “Ik, Isë!”
Telenovela e vetëmashtrimit të turpshëm vazhdon.