Epitafi i Gllavenicës dokumenti historik dhe fetar i vitit 1373 është krye objekti i muzeologjise shqiptare për studiuesin dhe restauratorin Ferderik Stamati. Ky objekt rikthehtë në shtëpi pas një ekspozimi 9 mujor në Romë, Torino, Kosovë.
Stamati është i lidhur ngushtë më ketë objekt të veçantë muzeor, pasi dy herë është marrë mirëfillazi me konservimin dhe resturimin përkatësishtë në vitin 1974, 1981, por ai thotë se gjendja e objektit 6 shekullor eshtë alarmante, kërkon në mënyrë emergjente te konservohet ne nje laborator të specializuar europian, transmeton abcnews.
Ky është artifakti më i veçantë që trashëgojmë nga Mesjeta i cili ekspozohet në Muzeun Historik Kombëtar që në hapjen e tij në vitin 1981. Gjithashtu specialisti Stamati shprehet se edhe mënyra e ekspozimit duhet të jetë ndryshe. ky objkekt gjithnje zgjone interes në muze.
Vlerat e këtij epitafi janë histortike dhe teknologjike.
Epitafi është një ndër tre vepra të këtij lloji në botë. Studimi i tij është realizuar nga Theofan Popa. Ku ai ka përshkruar që në qendër të tij konturohet trupi i Krishtit të vdekur, shtrirë mbi një çarçaf, rrethuar nga shenjtorë, serafinë e ëngjëj, përbënte një mister për studiuesit, të cilët kanë qenë të interesuar të zbulojnë diçka më shumë rreth historisë së krijimit të tij, por edhe të realizimit.
Epitafi i Gllavenicës është konceptuar si një pikturë, duke përdorur të gjithë elementët e saj, ka një larmi ngjyrash, dritë – hije. Mendohet se Epitafi i Gllavenicës është qëndisur nga dora e murgut Savia, me porosi të gjergj aranitit që historikisht i bie të jetë gjyshi i vjehrrit të Skënderbeut. Në këtë “ikonë të qëndisur” me fije tekstile dallohen katër ngjyra bazë: e kuqe, blu, jeshile dhe e verdhë, të shoqëruara me nuanacat përkatëse. Ai, së bashku me disa objekte të tjera të MHK-së, si ikona e objekte që i takonin pavijonit të Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare, u grabitën në vitin 1995 dhe u rigjet, një vit më vonë, në vitin 1996.