Shkruan: Arbër A. Rexhaj

Herët në mëngjes dhe gati pothuajse për çdo ditë, djalin tim e dërgoj në çerdhe. Kur dal nga banesa ime pothuajse shumë shpesh e shoh Syl Hoxhën, kryeprokuror në Prizren, i cili i rehatuar, me duart kyç mbrapa shpine, ec, duke dashur sigurisht të humb peshë. Ai si gjithmonë këtë punë e bën herët në mëngjes dhe vetëm. Nga fytyra shihet se është rehat, i çliruar dhe i harruar nga të gjithë. Fqinji im, Syl Hoxha, Kryeprokurori, i cili në të vërtetë do të duhej të ishte gardiani i drejtësisë në Prizren, i rrethuar me truproje, i përcjellë me një xhip të blinduar mirë, i rrezikuar deri në asht nga kriminelët, nga pushteti theqafës, ai është krejt ndryshe.

Edhe në mbrëmje kur më ndodh të dal për takime, të cilat nuk i kemi të rralla, atë sërish e shoh të vetëm, plot qetësi, me plot qejf duke marrë ajrin e freskët të mbrëmjes para se të bie në gjumë. Në një tryezë të rrumbullakët ku ishim pjesëmarrës Kryeprokurorit ia shtrova pyetjen se a mund të na thotë një rast të vetëm, një kriminel të vetëm të cilin e ka hedhur prapa grilave.

Në vend të përgjigjes, ai më ka pyetur, ju po mendoni se unë s’kam bërë asgjë. S\’mbeti tjetër veç të përgjigjesha se Kryeprokurori në Prizren nuk ka bërë asgjë, ama bash kurnjëgjë.

Drejtësia në Kosovë, përkatësisht në Prizren është e partitizuar, ajo është selektive. Pra nëse ke mbrojtje partiake nga PDK-ja nuk të rrok fare, e kryen misionin partiak dhe atë personal, përfiton para jashtëligjshëm për partinë dhe veten, për fushatën që po vjen dhe nuk të ndjek asnjë prokuror.
Sa për drejtësinë, prokurorët dhe Sylën krejt Prizrenin edhe po ta vjedhësh edhe po ta kallësh atyre nuk iu lë përshtypje, zaten janë mësuar kështu.
Nuk kërkojnë mbrojtje, prandaj e bëjnë apologjinë se nuk i mbron askush. Janë formalist, sepse thirren shumë në rend, dhe meqenëse e kanë në duar zbatimin e ligjit, nuk e bëjnë për askënd, sepse frikësohen. Të tillët nuk duhet të jenë as Prokurorë e lëre më Kryeprokurorë.

Hiç më larg se në shtetet që i kemi afër, Maqedoni, Mal të Zi, Slloveni, e të tjera, prokurorët e kryeprokurorët janë personat më të rrezikuar sepse ndeshen dhëmb për dhëmb me krimin, prandaj në vend të politikanëve të cilit ecin me xhipa të blinduar dhe më përplot truproje, ata janë në qendër të mbrojtjes edhe me truproje edhe me xhipa të blinduar.

Rastin e Ramadan Mujës, kryetar i komunës së Prizrenit, në duart e tij e ka pasur prokurori Agron Matjani, ndërsa duke mos guxuar ta qonte lëndën më tej ai vetë mezi ka pritur t’ia dorëzoj EULEX-it.

Prandaj për të EULEX-i ka qenë vetëm shpëtimi. Paramendojeni një rast të tillë sa do të donte ta kishte një prokuror, i cili udhëhiqet mbi bazat ideale të drejtësisë kudo në botë. Sigurisht do të dëshironte të tregonte shëmbëlltyrën e mire.

Dhe sigurisht, fjalën përfundimtare drejtësia do ta thotë hiq më larg se sa ditëve në vazhdim. Mirëpo, kam dyshimet e mia, edhe pse nuk e njohim EULEX-in, edhe ai do të vepron krejt në mënyrë selektive, ose do ta dënoj krejt ‘butësisht’, ose do ta liroj nga aktakuza.

Një ditë në telefon më thërret një polic hetues, i cili kërkon të më marr në pyetje për një kallëzim penal të cilin e patëm ngritur ndaj Nexhat Çoçajt. Menjëherë u gjenda në polici. E shikoja fytyrën e policit i cili mbeti i habitur.
Ndërsa më vonë më tregoi se është shumë vështirë dëshmitarët, iniciuesit e kallëzimeve për t’i shtyrë drejtpërdrejtë në pyetje. Dhe sigurisht në këtë mes është shantazhi, bile edhe dajaku nga PDK-ja, si strukturë kriminale.
Drejtorinë e Arsimit, falë një qytetari aktiv, patëm mundur që t’ia dorëzojmë një kallëzim penal, Prokurorisë Komunalë në Prizren.

Përmes transaksioneve bankare, patëm arritur që t’ia vërtetojmë se taksat tona kishin shkuar në speca e domate, çokolada e pije, pastaj në pushimet e tij me familje e të tjera. Ndërsa kanë kaluar një vit e më shumë, asnjë fjalë të vetme nga drejtësia. Ajo po vonon. Ajo fare nuk po funksionon.
Ne kemi ngritur edhe kallëzime të tjera, dhe nëpërmjet formave të ndryshme të aplikimit kemi denoncuar dhjetëra raste që kanë pasur të bëjnë edhe me përvetësimin e parasë publike. Mirëpo edhe ato raste ose na kanë kthyer mbrapsht, ose nuk janë përgjigjur fare.

Prevalla, është një fshat turistik shumë i bukur, por i degraduar deri më skaj, ashtu siç është degraduar nga mbindërtimet edhe Prizreni.
Megjithëse atje, krimi është miks, aty degradimin e kanë bërë edhe pushtetarët qendror por edhe ata lokal.

Tani drejtësia po merret me këtë çështje. Si dhe, tanimë pothuajse çdo qytetar i Prizrenit e di mirë se ç’ka ngjarë atje.

Ndërsa drejtësia e di se atje ka degraduar i tërë fshati, dhe tani meqë gjendet përballë një shkëmbi shumë të madh, përballë qeveritarëve dhe opozitarëve qendror dhe lokal, ajo duhet ta thotë fjalën e vet. Se a do ta thotë, do ta shohim. Mirëpo kjo çështje është tejet e vonuar, kanë kaluar shumë vite.

Ndërkohë që Kryeprokurori Syl Hoxha me duart lidhur kryq, kokën përpjetë, në shëtitje, Prizreni është kthyer në një vatër të abuzimit me financat publike, korrupsionit dhe shkeljet e ligjit. Të tillë prokurorë janë në fakt \”bashkëpunëtor\” në vepër, sepse të tillët janë mbulesa më efikase e krimit.
(Autori është Kryetar i Lëvizjes Vetëvendosje, në Prizren)

Shkruan: Enis Veliu

Në mes të terminalit në Aeroportin Ndërkombëtar të Prishtinës (ANP), qëndron e varur një foto e komandantit legjendar, Adem Jashari, emrin e secilit e mban Aeroporti, e i cili para tre vjetësh është marrë me koncesion nga kompania turke “Limak”. Oferta e kësaj të fundit është konsideruar si më e favorshme nëpërmjet një procesi të mjegullt në kohën kur ministër i Ekonomisë dhe Financave ishte Ahmet Shala. Ndërkaq ministër i Transporteve dhe Postë Telekomunikacionit (MTPT), ishte Fatmir Limaj. I pari është avancuar, ku tash përfaqëson shtetin e Kosovës në Japoni.

Ndërkaq, i dyti po përballet me procese gjyqësore një herë për krime lufte e më pas për korrupsion. Përzgjedhja e kompanisë turke për ta menaxhuar Aeroportin për 20 vitet e ardhshme, në atë kohë është cilësuar dhe konsideruar si arritja më e madhe në këtë fushë. Por, nuk shkoi shumë kohë, kur gjërat filluan të rrjedhin ndryshe.

Turqit me sukses arritën që nga Kosova të largojnë kompani me nam botërore, ndërkaq në vend të tyre sollën kompani të dyshimta që po mashtrojnë dhe vjedhin qytetarët e shtetit më të varfër në rajon, e për më gjerë nuk po flasim hiç. Nga Aeroporti filluan të largohen edhe biznesmenët vendorë, pasi që shumica prej tyre nuk do të mundë të përballonin kërkesat dhe presionet e vazhdueshme të turqve, të cilët nuk njohin rregull dhe kod të menaxhimit. Nga Aeroporti ikën aviokompani, ikën biznese dhe në vend të tyre erdhën “miqtë” e tyre nga Turqia.

Këta të fundit gjetën përkrahjen edhe te aleatë vendorë që gjithnjë dhe gjithmonë kanë qenë të gatshëm të vjedhin Qeverinë, edhe ashtu të varfër. Aeroporti është “shitur” për shkak të korrupsionit dhe keqmenaxhimit. Mirëpo, pikërisht këto dy dukuri kanë arritur në maksimumin e mundshëm, e ku emri që ai mban së paku po ia mban imazhin edhe ashtu të zymtë. Pritje të gjata, me orë, ditë, apo edhe javë, po iu ndodhin qytetarëve të vendit, të cilët kanë blerë bileta nga aviokompani mashtruese “Belle Air”. Ata kanë dhënë paratë, dhe nuk po mund të fluturojnë. Një gjë e tillë mund të ndodhë vetëm te ne. Kjo po ndodh edhe pse shteti ka institucionet kompetente. Mirëpo këto të fundit kanë rënë në “gjumë” veror. Të gjithë janë në “gjumë”, derisa shumë bashkatdhetarë tanë po vidhen dhe po keqtrajtohen në këtë aeroport. Ata (bashkatdhetarët) shajnë gjithçka. I shajnë të gjithë, mirëpo jo edhe emrin e Aeroportit, i cili e mban emrin e komandantit legjendar “Adem Jashari”.

Qeveria e Kosovës ka mbyllur sytë karshi abuzimeve të cilat çdo ditë e më shumë po vjedhin arkën e shtetit. Madje, gjëra të tilla po ndodhin, edhe në sytë e vendorëve që janë pjesë e mbikëqyrjes së Partneritetit Publiko-Privat, siç është rasti i Lorik Fejzullahut. Si duket ky shpesh gjatë rrugës harron se kë e përfaqëson, harron se cili është misioni dhe roli i tij. Me një fjalë ky merr pagë nga buxheti e arka e shtetit, e në anën tjetër mban anën e kompanisë “Limak”. Këtë e ka dëshmuar ai gjatë viteve të fundit.

Fejzullahu ka mbyllur sytë karshi vjedhjeve të vazhdueshme, karshi presioneve dhe dhunimeve që “Limak” po bën kundër punëtorëve shqiptarë. Por, dëgjueshmëria atij po i sjell profite. Ai gjatë kohës është munduar të jetë elastik dhe për këtë i rezistoi kohës. Një herë ishte njeri i Lidhjes Demokratike të Kosovës (LDK), ku në opinion është njohur si njeri i afërm me ish-ministrin e Ekonomisë dhe Financave, Haki Shatri. Por, në realitet punën në këtë ministri ai e kishte filluar kohë më parë në kohën kur kjo ministri drejtohej nga Ali Sadria, e ku Fejzullahu ishte shef i kabinetit të tij. Po ashtu, në atë kohë edhe nëna e tij ishte punëtore në presidencë, ku kjo e fundit ishte “pronë” e Lidhjes Demokratike të Kosovës. Por, pas rënies së Qeverisë, Fejzullahu ndërroi qasjen dhe bindjen. U bë i dëgjueshëm i PDK-së. Pozita që mban, atij ia kërkon një gjë të tillë. Ai edhe më tutje mbeti militant. Më herët shante Hashim Thaçin dhe vartësit e tij. E tash shqyen zërin duke i mbrojtur dhe përkrahur këta.

Zëri i Lorikut, nuk u dëgjua as atëherë kur menaxherët turq gjuanin me shpuzore, punëtorët shqiptarë në Aeroport. Këtij po ashtu, nuk iu dëgjua zëri, as kur turqit larguan nga puna pa asnjë paralajmërim menaxherët shqiptarë. Ama ky së bashku me ta (turqit) u mundua të gjejë zëvendësim të punëtorëve që po largohen padrejtësisht nga puna. E me sukses e bën një gjë të tillë. Fejzullahut po ashtu nuk iu dëgjua fare zëri, as karshi vjedhjeve dhe plaçkitjeve që “Limak” po i bën Qeverisë së Kosovës. Këtij nuk iu dëgjua zëri fare as karshi abuzimeve që menaxherët turq kanë bërë me para publike, duke shfrytëzuar asetet e Aeroportit për nevoja të veta private. Edhe këtë e di Loriku, mirëpo po e ruan me xhelozi. Me një fjalë të gjitha ato që kanë qenë kanë mbetur të njëjta, qoftë dhe menaxhimi, por vetëm pronari është tjetër.

E duke i parë të gjitha këto, në fund ka mbetur vetëm një gjë për Lorikun (Qeverinë), dhe kompaninë që ai e mbikëqyr. Bëjuni të sinqertë e rrini me komandantin, ose në të kundërtën vazhdoni me abuzime, vjedhje, plaçkitje, e maltretime e përzëreni atë. Është e pandershme, e turpshme dhe e pamoralshme që nën foton dhe emrin e tij të ndodhin gjëra të tilla. Aman, mos luani me emrin e komandantit!