Autori: Sahit Osmani
Mbaj gjithçka në mendje
Si dritare e hapur më rri para meje
Biblioteka e mbushur plot me libra
Ishte gjithçka që unë e ëndërroja
Aty takimet bëheshin pikëpjekje
Librat flisnin me gjuhën e personazheve
Me urtësinë e mëndjes shfaqeshin
Dashuritë dhe mizoritë e dhimbshme
Metaforat e jetës derdheshin vargjeve
Heshturazi shkriheshin përqafimet
Dhe iknin bashk me dëshirat
Unë mbetesha duke i ëndërruar takimet
Mbyllja dyerë e dritare
Ajo me gjuhën e zogjve fliste
Sytë e mi mbusheshin me dritë
Nga shkëlqimi tek terrin përflakte
E tillë ishte ajo
Kur nata binte si perde
Ajo ikte e unë mbetesha
E fshehta e saj më bënte si të çmendur
Dhe shpërthente krejt papritur
Librat i rendiste nëpër rafte
Rrezatonte fletnajën e tyre
Dashuritë të ktheheshin në vendin
e takimeve
Në faqet e librave