Sahit Osmani
Rrëqethet nata nga bukuria që lulëzon
Me thellësinë e territ mundohet gjithçka
të përpijë Rrugët shndërrohen në lumenj të jetës
Dielli agon duke ndezur prushin te vatra
Maje maleve dashuria shkrin borën e fundit
Mbi dhimbjet zogjtë duke cicëruar
me ngazëllim ngrohin shpirtin
Gjethon e bleron sythi
Dhe mëngjesi dridhet nga gazi
me bukurinë e jetës në lulëzim…