Qazim Thaçi
Kur era e vendlindjes të mbush,
me dashuri e dhembje bashkë.
Si ta ndash gëzimin nga trishti,
duke kujtuar dasmën e vdekjen.
Në të njëjtën të enjte që
plakat e quanin të bardhë si kohë vade.
Kur dhembja e zë derën si ortek i moçëm,
Me borë e akull strehëve të kullës.
Bregut të Drinit edhe kënga merr,
kodin e këngës plotë mall rinie.
Qielli ngrysur grindet me retë,
për amanetin si hajmali pagane.
Nata e trishtë bartë dhembjet,
Për agun e mbarsur me vajtim.
Kahdo të shkosh ëndrrat kujtim
për vendlindjen se një të dytë nuk ka.
Mbi trapazan kur lotin e derdhnin burrat,
pesha e fjalës bëhej be e besë .
Plisit i vihej një shami nderi
Për të kujtuar dashurinë e vendlindjes
E tash pas kaq dekadash ajo sy bukura e
bënë tërmetin shpirtëror si vesë agimi.
Duke kaltëruar qiellin e retë i shëndrron
Në shpresë jete, për të harruar tmerrin.
Ajo i zëvendëson ato mijëra libra të djegur,
në luftën e lirisë dhe jetës i jep ngjyrën.
Tash kur vargon çaste e vargje dashurie
Sepse me botën e madhe e plotëson jetën.
Vetëm asaj s/mund ti thuhet lamtumirë
Edhe kur vdekjen mund ta kesh afër
Ajo ka aromën e jetës në sy e në gjuhë
Ka botën e lumturinë në shpirt e porosi.