Eqrem Kryeziu
Isha mësues i gjuhës e i letërsisë shqipe në Gjimnazin e Prizrenit, kur Qazim Thaçi ishte nxënësi im. Ishte kureshtar për mësimet dhe vëreja se ishte i dashuruar në poezi. Kjo më vinte mirë, por, nga ana tjetër edhe më trishtonte, sepse mendësia dominuese e bakallxhiut ka një përçmim për karaktere të këtilla, jo vetëm gjatë robërisë.
Më vonë u takuam rishtas dhe punuam bashkë në organizimin politik të njerëzve në Kosovë. Qazim Thaçi udhëhiqte Komisionin për Informim të Degës së LDK-së. Në saje të punës së tij, raportimet u bënë tejet të besueshme në Perëndim. Kishte raste kur informacionet tona autoritetet serbe i përjetonin me panik të madh. Represionin nuk e ndalnim dot, por e demaskonim efektivisht. Ka pasur raste kur kemi strehuar me qindra qytetarë (Rahoveci, Vërrini), pikërisht për shkak të punës sonë të vendosur e objektive.
Para një viti shkova në promovimin e librit të Qazim Thaçit, A mund të dilet nga vetja. U takova edhe me bashkëshorten e tij, zonjën Selamije Thaçi. Të dytë më falënderuan që isha i pranishëm në atë mbrëmje. E dinin se nuk para merrja pjesë dendur në jetën publke.
– O, u thashë, jua kam borxh, ju lutem! A nuk ishit ju që, gjatë luftës në Kosovë, ma morët djalin tim të madh me vete për në Shqipëri? Madje zonja Selamije ishte shumë e vendosur atëbotë dhe thoshte se, duke qenë ajo bjonde si dhe djali im, para autoriteteve serbe do ta trajtonte si vëllanë e saj të vogël. Zonja Selamije nuk druante aspak nga komunikimi.
– Po, profesor, – më tha Qazimi. Përderisa shkonim asaj Rruge të Pasigurisë së Madhe, gruaja ime më thoshte: Në qoftë se do të duhej të shpëtonte vetëm njëri prej nesh, atëherë i lutem Zotit që ky të jetë djali i profesorit.
Ç’mund të thoshja në atë rast? Asgjë prej gjëje. Për herë të parë në jetën time e kuptova se ç’do të thotë Barra e Amanetit.
Është e vërtetë se nuk fola, por me vete, pothuaj i përlotur, thashë: “Dikush ka vepra të shkruara. Tjetri ka edhe ai vepra, të pashkruara. Madje këto të fundit mund të jenë më dramatike se ato të parat.”