Branislav Nushiqi në përshkrimin e Liqenit të Ohrit, me të cilin e hap udhëpërshkrimin e vet, ka zhvilluar një alegori më të gjetur, në të cilën liqeni i trazuar bëhet metaforë e kombit serb: “Por sa madhështor dhe i mnershëm duket ky liqen i butë në çastin e stuhisë!
Si një div i mbërthyer, ai me përpjekje të çmendura godet muret e ftohta të burgut, i hedh prangat, reziston dhe me ulërimën e vet ua fut mnerën rojave të veta, shkruan Sërgjan Atanasovski, në pjesën e dytë të serisë “Në hapa të udhëtarëve, pas gjurmëve të folklorit”, në numrin e sotëm të Kohës Ditore.
Qielli mbi të shtanget dhe i zbret retë poshtë, ndërsa liqeni lëviz nga thellësia dhe i ngre valët e tij të hatashme që përshëndeten me ulërimën trimërore e dhe merren ngrykë me përqafimin burrëror.
Vallë, mos qielli e ngre te vetja robin dhe e ledhaton me ngushëllim, ose robi thyhet dhe lufton t’i shkëpusë prangat dhe të shqitet qiellit, lirisë së përjetshme?!” (Nushiq, 1984).
Udhëpërshkruesit nga Serbia e Vjetër dëshirojnë posaçërisht të tregojnë sheshit për pakuptimësinë e kufirit ndërshtetëror që i ndan Mbretërinë e Serbisë dhe Perandorinë Osmane dhe këtë e bëjnë, nga njëra anë, duke theksuar “padukshmërinë” e vetë kufirit, e nga ana tjetër, duke i krahasuar gjuhën, zakonet dhe rrethanat nga Serbia e Vjetër dhe Mbretëria e Serbisë, si dhe duke pohuar homogjenitetin e tyre thelbësor, me gjithë dallimet e dukshme.
Ndërkohë që kjo e fundit presupozonte reflektim shkencor, para së gjithash, në fushën e filologjisë dhe etnologjisë, mënyra e parë zbatohej me përdorimin e figurave poetike dhe përshkrimeve, prandaj kryesisht mbështetej te frymëzimi dhe dhuntia letrare e rrëfimtarit.