Pate kaluar kodrat e Doruntinës.
Me pluhur e baltë sipër supeve
sërish ta njoha frymën
e si e dalë mendsh i qesha qiellit për ty.
Kraharorin kishte kohë që s’e kisha pasur timin
dhe n’flokë gishtërinjtë s’t’i kisha vënë,
as n’faqe ngrohtësi dorë s’t’kisha falur,
t’kisha lënë edhe ty varfër
pa m’prekur e pa ma pohuar se më doje.
Pate pyetur gocat tjera n’kroin e ftohtë
se ku rriste shtatin shamikuqja jote
e nënës dikë që doje t’ia çoje nuse.
Edhe n’errësirë nate s’kishe harruar kalërimin
ashtu si unë pritjen tënde
nën hijen e madhe t’plepit n’dalje katundi,
se të dy me t’shkuarën lidhnim shpresat,
të dy frymët edhe me baltë i njihnim
t’mësuar nga dashuria.
Pate lutur dhe zogjtë kthimin të ta shihnin
e t’nesërmen kur etja për mua të t’shtohej
vari mos t’pranonte trupin tënd.
Të rrije me mua sa t’zgjaste jeta
e kodrat po t’donin ne na fshihnin nga bota.
Adelina XHAFERI