Një ngjarje që mbaron me qen” titullohet kapitulli i librit të ri të Ismail Kadaresë “Mëngjeset në kafe Rostand”, në të cilin shkrimtari i përgjigjet më në fund, letrës së hapur të Nasho Jorgaqit.
Në fakt, Kadare, nuk e përmend me emër, siç do ta lexoni në pjesën që po boton “Gazeta Shqiptare”, por mes radhëve, kuptohet se ky kapitull i kushtohet një sqarimi për këtë çështje. Në korrik, Jorgaqi botoi në “GSH”, një letër të hapur për Kadarenë.
Ai pretendonte se romani “Mjegullat e Tiranës” nuk ishte shkruar më 1958, por vitet e fundit, ndërsa shprehej i zhgënjyer pse shkrimtari i njohur e shihte romanin “Dashuria e Mimozës” të Jorgaqit si të “pavlerë”. E ndërsa letra e korrikut shkaktoi debat, vetë Kadare, nuk iu përgjigj, deri me daljen e librit të tij më të fundit me ese e shënime, ku argumenton datën e shkrimit dhe rrëfehet, pse nuk i ka besuar Jorgaqit, tregon porosinë e Drago Siliqit, dhe mes radhëve, duket se e etiketon Jorgaqin, si njeri të sigurimit…
“Një ngjarje që mbaron me qen”
Botimi i një krijimi të hershëm, një roman i kohës studenteske, i mbetur në dorëshkrim më shumë se gjysmë shekulli, ka ditë që po shkakton njëfarë zhurme në Tiranë. Zhurma, siç ndodh shpesh, është në thelb e kotë, për të mos thënë groteske, ngaqë e tillë është shtysa që e ka shkaktuar. Është letra e hapur e një letrari, ish-shok i vjetër i autorit, që shpall se ky roman nuk është i vitit 1958, siç ka dëshmuar autori i tij, në përgjegjësinë e tij të plotë morale, por i shkruar tani vonë. Një deklarim i botuesit që shpjegon qartë se zotëron dorëshkrimin, prej të cilit është nxjerrë teksti i shtypur, ridëshmon, ashtu si autori, të njëjtën gjë: datën e hershme. Natyrisht, bashkë me gatishmërinë për ekspertizën e tekstit. Mirëpo kjo nuk e pengon letërdërguesin ta botojë letrën.