Enver Sulaj
Ti s’ke emër
Je shenjë e gdhendur në pergamenën e Lindjes
Je përbetim në natën e arratisjes
Flakë në qiellin nxirë nga retë
Në muze ruhet dorëshkrimi yt
Duhet të vdesësh që të jetojë dashuria për ty
Ti je poezi e pashkruar
Je lumë që gërryen dheun e gurët
Përtej teje kozmosi shihet në pasqyrë
Unë pyes kot veten
Po të të urreja, a do të ishte më mirë?
Tetor, 2021