Qazim THAÇI
Endem me dritë hëne çdo natë
Si në mitet ilire, me besën e dhënë,
E me shpirtin e dhembjes si peng
Të dashurisë nga malli që ndjej për ty.
Kur vjeshtës fletët veniten nga vera,
E kur bari gufon në Shëngjergj,
Kudo e kahdo që shkoj, tek ti zemrën kam,
Edhe si leje njoftimi, edhe si mallkim.
Vetëm hëna ka nën besë amanetin tim,
Edhe kur ligësia zemrën të kaplon,
Edhe atëherë kur të gjithë të tradhtojnë,
Tek unë ke strofullën e strehimit.
Se kam një mal dashuri me besë hëne,
E me një fjalë guri që mbaj kujtim.
Ec e mos u drithëro në maje shkrepash,
Ec fushave me lulëkuqe, se besa e hënës
Është më mitike se vetë fryma e shpirtit,
Është më mitike se gjaku im.
Marketing
