Sahit F. Osmani
S’dridhet toka dridhen eshtrat
Gurët e varreve dridhen
Pabesia u ka hyrë përbrenda
Shkel mbi besën e fjalëve
Goja i ka kyçur nofullat
Diçka po vdes brenda saj
Mbulohet me të padukshmen
Si drita që në bebëza shuhet
Tërmet ndiejnë por nuk është
Eshtrat dhe gurët dridhen
Lëvizin dheun e pabesë
Që i mbuloi si me mjegullë
I dërgoi në botën e përtejme
Atje ku varroset dhe drita
Dhe presin dritën e lirisë së tyre
Që tjerët ua rrëmbyen në bebëza