Sahit F. Osmani
A mund të shkelen me këmbë yjet në qiell
aq mund të shkelet gjaku i papërlyer i lirisë
në çdo kohë dhe kur duan që t’ia idhëtojnë
goja ëmbëlsohet me mjaltin e përjetësisë
Liria e ka zërin e ëmbël flet me gjuhën e dashurisë
nga sytë e saj buron drita që e ther terrin
i ushqen kohërat me legjendat e trimërisë
që vdekjes ia prenë kthetrat e mundën
trimërisht
Me shkëlqimin dhe lavdinë e heroizmave
edhe përtej vdekjes rron me dashurinë
rrugët e saj janë të shkelura me dhimbje
të kraharorit ku çel e rrah zemra përjetësisë