Sahit F. Osmani
Po të shkruaj me dorën e zemrës
Fjalët që dalin nga ngrohtësia e shpirtit
Letrën e bardhë do ta mbushin si lulet me aromë dhe blerim
Duke kapërcyer heshtje dhe harrim
Fjalët janë të pakapshme kur ndizen
Ylber i dhimbjes harmonizon ngjyrat
Që të japin imazhin tënd mbushur me dashuri
Dhe me frymën e flaktë që del prej qenies sime
E shtrenjtë dhe e shenjtë që shkakton dhimbje
Lapsin duke shtrënguar t? përcjellë frymën time
Ta shkurtoj largësinë t’i afrohem lumturisë
N’perëndim të diellit ,rrezet duke u fikur
Kam ndenjur pa fjetur nga kujtimet
Më rëndonte në shpirt peshë e dashurisë
Më rrëmbente etja pranë gurrës pa ujë
Si curril më dukeshin vargjet që t’i shkrova në letër…!
