Skender Berisha
Qekur me je futur nen lekure
dhe merr fryme permes lekures sime
atje thelle nen lekuren e rrudhur te ndiej
ti zemer e madhe e ngritur deri ne qiej
te lutem mos me ndjej per trillet e mia
qe flakerojne prej fundesh te zgjuara
qe perpjekin qiell edhe toke
mos ngrit duart t’i ndalesh e mire moj
se qane zemra e rreshkur nen ate diell
qe nxen shkrepat e vizatuar
me doren e dridhshme
te perendise se blerimit te vonuar
e vone nuk me behet derisa te dalesh nga legjenda
te pish uje ne krojet e cemta qe u kthjjelluan
ti qe je vetem ti ne ate Rrase Zogu
me vajin e ngrire ne buzet e ngrena dhembesh
te cara ererash te Alpesh
lugjet e bores qe te shikojne
te betohen ne zemren e blerte
ne zemren e gurte te betohen
e ngritet majegishtash Shkelzeni
e shkelzen mbi bukurine tende
ti qe je vetem ti moj e bukur Tropoje
qe shihesh ne pasqyre ujerash Valbone
ti me e mira ime
ti qe je vetem ti
e atje maje mali me pret
e rri duke pritur
eren qe bie eren time
te rrezebjeshka
kur piqet pjeshka
31 korrik 2016,Prizren