Sahit Osmani
– Ukshin Hotit
Njëmijë e nëntëqind e tetëdhjetë e njita
Më gjeti të shtruar në spital
Nuk ishte vetëm aksident i rastit
At’ vit ndodhi Revolucioni i Madhë
Det i stuhishëm ishte ngritur rinia
Kërkonte brigjet në lundrimin e kohës
Mbushur urrejtje ndaj padrejtësive
Nga goditjet gjaku dridhte terrin
e mesjetës
Në dhomën e spitalit ku qëndroja
Me dhimbjen në trup dhe në shpirt
Vjen njeriu që me shkëlqimin e tij
M’i dha forcë zemrës në krahëror
Rrall mund të krahasohet kush me të
Burrë atdhetar i shquar e i drejtë
I madh në mesin e të mëdhenjve
Njeri i kohës që s’kishte të metë
Emri i tij u bë i përmendur
Brenda e jashtë kudo në botë
Lavdija e nderi do ta kërkojnë
Udhëve të historisë
Të madhin UKSHIN HOTI
