Njeriu mund të bindet për kuptimin e lirisë posa hyn në fshatin Celinë dhe sheh
me sy të vet gjithë atë shkatërrim e mjerim që ka lënë lufta…
Shënimet autentike në terren,në vitin 2002, që m’i dha atëbotë Shaqir Hamëz Fazliu, i lindur më 1937, shpalosin tre detaje, e që janë tri drama në vete, e që kanë ndodhur në
fshatin Celinë të Rahovecit.
Vrasja e fëmijës trevjeçar, vrasja e një memeci që nuk mund të thoshte fjalët “Rroftë
Serbia!”, si dhe vrasja e 16 anëtarëve të një shtëpie të familjarit Agim Zeqiri.
Shaqiri, posa e pa nga larg të ecte rrugës Agimin, më tha se është i fortë si guri. I ka humbur 16 anëtarë të familjes, por ia del të mbahet i fortë!
Ç’rrëfen Agim Zeqiri?
“I kam humbur 16 anëtarë të familjes. Më të vegjlit e vrarë, e që janë gjetur më vonë, janë: Vajza Alma, një vit e gjysmë, djali Albani, tre vjeç dhe Blendari nëntë vjeç.
Familjarët e mi janë marrë në orën 15 dhe në afërsi të shtëpisë i kam gjetur 7 kufoma. Katër kanë qenë pa kokë, e tri kufoma ishin nga Krusha e Madhe.
Kur na morën, na ndanë burrat nga gratë. Djemtë mbi 18 vjeç i tubuan në oborrin e shtëpisë. E, kur i pa, djali im tha:
“Bacë, do të na pushkatojnë të gjithëve, a?!”. “Jo”, i thashë, duke u munduar t’i jepja
kurajë. Djemtë m’i morën nga duart… U thashë policëve dhe paramilitarëve, në oborrin tim, se ua jap 5 mijë marka gjermane, veç t’i lirojnë djemtë.
“Cilët djem?”, pyeti polici.
“Të gjithë djemtë m’i lironi!”, i thashë.
“Si t’i lirojmë, kur ne po i kërkojmë pikërisht këta?! Ik!”, ma ktheu ai.
“Nuk shkoj askund pa i liruar të 40 djemtë që i keni tubuar!”, i thashë me
një farë guximi.
Atëherë, polici m’i mori pesë mijë marka dhe i liroi djemtë. Por, nuk ishte fundi i lirisë, sepse drama me vrasjen e njerëzve ende nuk kishte
filluar…
Të gjithë banorët e Celinës mbaheshin të kidnapuar. Diçka do të ndodhte… Na nisën për në Xërxë. Udhëtonim rrugës së hekurudhës në rrethim të plotë. Dhe, teksa ecnim,
nga snajperi u qëllua Can Jangishta dhe vdiq.
Natën e kaluam mbi hekurudhë. Të nesërmen në mëngjes na tubuan në lëndinë nga katër vetë në grup dhe na thanë të shtriheshim mbi tokë.
Drama nisi me vrasjen e të riut, Agim Ramadanit Drama nisi me vrasjen e një djali të ri,
që quhej Agim Ramadani. Djaloshi e mbante përdore nënën e paralizuar. Plaka mbeti e shtrirë, pranë djalit të vrarë, Agimit.
Dhe, vrasje pas vrasje, vazhdoi drama e vrasjeve në fshatin Celinë”, thotë Agimi.
Andaj, tash, kur edhe janë zgjedhjet dhe ky përvjetor ndodhet afër, ndoshta dikush i ka harruar këto tragjedi të popullit shqiptar më 1999! Por, ka edhe njerëz që qajnë çdo ditë për të vrarët…Pra, vitet ikin, por dhembja nuk ka të
ndalur…