Enver Sulaj
Përsëri ti, buzëqeshje e ngrirë,
erdhe bashkë me acarin shekullor
dhe turp mesjete
në netët e gjata pa fund.
Ato ditë
vdekja trokiti tinëzisht
në portën bërë hi
të kullës së rrënuar,
ndërsa shpirtrat preheshin
në pritje ankthi.
(Nga libri “Nyjë në ujë”, NB “Rilindja”, Prishtinë, 1997)