Sahit F. Osmani
Sikur t’i kishim krahët tanë si krahët e ylberit
Do ta rroknim dashurinë me ngjyrat e qiellit
Nëpër qiellin e jetës do t’i harmonizonim ngjyrat
Retë as terri s’do t’na i mbulonte fytyrat
Kushdo që do të mundohej të kapërcente tjetrin
Ekzisienca e tij pa dashurinë do të mbetej
Pas ylberësh tjerë do të përpiqej të rendte
Me shpresë dashurie atë hark madhështor ta prekte