Pas netëve të xhazit, skenës antike të Apollonisë iu rikthye sërish teatri. Mbrëmë, në “Apolonia International Fest 2013” ishte radha e teatrit. Një mbrëmje me nota të trishta, që të kthente pas në vitet e luftës shqiptaro-serbe, në dramat e humbjeve të mëdha, ku një nga më të rëndat ishte edhe ajo shpirtërore. Veni dhe Vini, burrë e grua, janë dy personazhet e dramës “Trenat”, shkruar nga dramaturgu kosovar Haqif Mulliqi dhe me regji të Agim Selamit.
Ata, raporton Panormama, janë në pritje të trenit, që do t’i çojë larg një fatkeqësie të pritshme nga pushtuesit, por treni nuk vjen. Vijnë ata që dhunimin dhe përdhunimin, pa e pyetur për moshën e gjininë e përdorin si mjet, si armë lufte.
Këtu nis drama, personazhet e së cilës, edhe pas pësimit, mbesin në pritje të trenit, por tani për të ikur nga vetja e tyre. Mbesin në pritje të atij treni që do t’i shpinte diku, kudo qoftë, larg qenies së tyre fizike, shpirtit, psikës, emocioneve, ndërgjegjes, gjakut… Ai tren për Veni-Vini-n nuk vjen kurrë. Në këtë pritje pa fund shpërthejnë akuzat, kundërakuzat, vetakuzat, mospajtimet e konfliktet, shpresa, dashuria e dhimbja e Veni-Vinit, që herë ndërtojnë, e herë shkatërrojnë njëri-tjetrin.
Ata tashmë janë kthyer në dy personazhet beketianë, Vladimiri e Estragoni, ndërsa treni në një Godo. Në fund të dramës, Veni e thërret gruan e tij Vinin me emrin që Estragoni e Vladimiri e thërrasin njëri-tjetrin: Didi. Më në fund, vdekja vjen për njërin prej tyre dhe ai udhëtim vajtje-ardhje tani ka vetëm një biletë pa kthim.